آبشار طلايي ذاتاً يک رز رونده/بالارونده است؛ يعني رشدش به سمت بالا هم هست، اما نه از آن مدل‌هايي که خودش مثل پيچک دور چيزي بپيچد و محکم بچسبد. اين گياه بالا مي‌رود چون شاخه‌هاي بلند و انعطاف‌پذير مي‌دهد و شما بايد کمکش کنيد تا مسير را درست برود 😊.

پس جواب بخش دوم سوال: بله، بهتر است تکيه‌گاه داشته باشد (داربست، فنس، سيم‌بکسل، پرگولا، ديوار با شبکه). اگر تکيه‌گاه نباشد، شاخه‌ها معمولاً خم مي‌شوند و حالت آبشاري پيدا مي‌کنند و روي زمين يا روي بوته‌هاي اطراف ولو مي‌شوند؛ قشنگ است، ولي کنترل‌اش سخت‌تر مي‌شود و گاهي هم شلوغ‌پلوغ مي‌شود!

اين‌که گفتيد «يک قسمت تکيه‌گاه باشد و قسمت‌هاي ديگر را با بند بکشيم بالا» کاملاً شدني است. اتفاقاً براي رزهاي رونده بهترين کار همين هدايت و بستن شاخه‌ها است. فقط نکته مهم اين است که بستن شاخه‌ها نبايد سفت و خفه‌کننده باشد؛ از بند نرم/نوار پارچه‌اي/بست باغباني استفاده کنيد و يک مقدار جاي رشد بگذاريد. هر چند وقت يک‌بار هم چک کنيد که بند توي ساقه فرو نرود (رزها اگر چيزي گلويشان را بگيرد، قهر مي‌کنند 🌿).

يک ترفند حرفه‌اي: براي گل‌دهي بهتر، شاخه‌هاي بلند را تا حد امکان کمي افقي يا مورب روي داربست بخوابانيد. رز رونده وقتي شاخه‌ها خيلي عمودي باشند، بيشتر «قد مي‌کشد» تا «پرگل شود»؛ اما وقتي شاخه را افقي‌تر مي‌کنيد، جوانه‌هاي جانبي بيشتري بيدار مي‌شوند و گل بيشتري مي‌دهد.

براي جمع‌بندي: بالا رفتن دارد ولي خودش به چيزي نمي‌چسبد؛ پس تکيه‌گاه + بستن شاخه‌ها بهترين ترکيب است. اگر دوست داريد خيلي مرتب و پرگل شود، از چند نقطه روي ديوار/فنس سيم يا شبکه بزنيد و شاخه‌ها را مرحله‌به‌مرحله به آن هدايت کنيد.

براي نکات بيشتر درباره هرس، تغذيه و روش صحيح بستن شاخه‌هاي رزهاي رونده، مقالات سايت نارگيل را مطالعه نماييد.