این گیاه با نام علمی Ligustrum sinense و نام مرسوم (Chinese Privet) که به فارسي ترون چینی ناميده ميشود، گياهي از خانواده Oleaceae بومي بومی چین جنوبی؛ بهطور طبیعی در جنگلهای باز، حاشیه جنگلها و دامنهها رشد میکند و در بسیاری از مناطق جهان از جمله آمریکا طبیعیشده است مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک لومی تا شنی با زهکشی مناسب؛ سازگار با انواع خاکها؛ pH کمی اسیدی تا خنثی حدود 5.5 تا 7.5
دانستنیهای علمی
نام علمي
Ligustrum sinense
ردهبندی و نامگذاری
لیگوستروم سیننس (Ligustrum sinense) گونهای از تیرهٔ زیتونیان (Oleaceae) و متعلق به جنس Ligustrum است. این جنس شامل بیش از 40 گونه درختچه و درختچه‑کوتاه همیشهسبز و نیمههمیشهسبز است. لیگوسترومها بهطور سنتی بهعنوان گیاهان پرچینی و زینتی در باغبانی کلاسیک اروپا و آسیا شناخته میشوند. نام انگلیسی آن Chinese privet و نام متداول فارسی آن اغلب «لیگوستروم چینی» ذکر میشود.
منطقه بومی و گسترش جغرافیایی
زادگاه اصلی لیگوستروم سیننس، شرق و جنوب چین، تایوان و بخشهایی از ویتنام است. این گونه در قرن نوزدهم توسط گیاهشناسان و کلکسیونرهای اروپایی بهعنوان گیاهی زینتی از شرق آسیا معرفی شد. امروزه این گیاه در بسیاری از مناطق معتدل و نیمهگرمسیری جهان، از جمله اروپا، آمریکای شمالی، استرالیا و نیوزیلند بهطور گسترده کشت و در برخی نواحی بهصورت خودرو مشاهده میشود.
زیستگاه و بومشناسی
در زیستگاه طبیعی، لیگوستروم سیننس در حاشیه جنگلها، کنار جویبارها، پرچینهای طبیعی و دامنههای کمارتفاع رشد میکند. این گیاه خاکهای نسبتاً مرطوب، ولی با زهکشی مناسب را ترجیح میدهد و به نیمسایه تا آفتابدوست است. توان بالای تحمل به هرس، آلودگی هوا و تنوع بافت خاک، علت اصلی موفقیت آن در محیطهای شهری و حومه شهرها است. در برخی کشورها مانند ایالات متحده، این گونه بهعنوان گونه مهاجم شناخته شده و میتواند گیاهان بومی را تحت فشار رقابتی قرار دهد.
اهمیت تاریخی و کاربردی
ورود لیگوستروم سیننس به باغبانی غربی بخشی از موج «شرقگرایی گیاهشناختی» در قرن نوزدهم بود؛ دورهای که بسیاری از گیاهان چینی و ژاپنی به باغهای اروپا راه یافتند. در چین، برخی گونههای جنس Ligustrum در طب سنتی برای مصارف دارویی بهکار رفتهاند، گرچه استفاده دارویی از لیگوستروم سیننس نیازمند بررسی علمی دقیق و رعایت احتیاط است. به لحاظ علمی، این گونه نمونهای مهم برای مطالعه سازگاری گیاهان زینتی و فرایند تبدیل آنها به گونههای مهاجم در اکوسیستمهای جدید بهشمار میرود.
خصوصیات - معرفی
مشخصات کلی اندامهای رویشی ترون چینی (Ligustrum sinense)
ترون چینی یک درختچه همیشهسبز تا نیمهبرگریز از خانواده زیتون (Oleaceae) است که معمولاً ارتفاع آن بین ۱ تا ۳ متر و در شرایط مناسب تا حدود ۵ متر میرسد. ساختار کلی بوته انبوه، پرشاخه و متراکم است و ظاهری پرپشت و حصاری ایجاد میکند.
ساقه و شاخهها
ساقهها در جوانی نازک، سبز تا سبز مایل به قهوهای و نسبتاً نرم هستند و با گذشت زمان چوبی و محکم میشوند. پوست ساقههای مسنتر خاکستری تا قهوهای روشن با بافت کمی ترکخورده است. شاخهها متقاطع و بسیار منشعباند و اغلب به صورت خمیده یا قوسیشکل رشد میکنند. الگوی شاخهدهی متراکم باعث ایجاد دیواره سبز فشرده در کاربردهای حصاری میشود.
برگها
برگها ساده، متقابل و بدون بریدگی بوده و معمولاً بیضوی تا بیضوی-کشیده با نوک کمی تیز یا کند هستند. طول برگها حدود ۲ تا ۵ سانتیمتر و عرض آنها ۱ تا ۲ سانتیمتر است. سطح برگ صاف و براق، روی برگ سبز تیره تا سبز متوسط و زیر برگ کمی روشنتر است. در برخی واریتههای زینتی، حاشیه یا بخشهایی از برگها کرم، زرد یا سبز روشن میشود. رگبرگ میانی مشخص و رگبرگهای جانبی ظریف ولی قابل مشاهدهاند.
گلآذین و گلها
گلها کوچک، سفید تا سفید-شیری و معطرند و به صورت خوشهای (خوشههای پانیکول) در انتهای شاخهها ظاهر میشوند. طول خوشههای گل معمولاً ۳ تا ۱۰ سانتیمتر است. هر گل دارای چهار گلبرگ باریک، لولهای در قاعده و بازشده در انتهاست. پرچمها زرد مایل به کرم بوده و کمی از جام گل بیرون میزنند. تجمع فراوان گلهای ریز سفید، ظاهری ابریمانند و بسیار جلبتوجهکننده روی بوته ایجاد میکند.
میوه و بذر
میوهها ستههای کوچک بیضوی تا تقریباً گرد، به قطر حدود ۵ تا ۸ میلیمتر هستند. در ابتدا سبز و در زمان رسیدن، آبی تیره تا بنفش مایل به سیاه میشوند. هر میوه معمولاً ۱ تا ۲ بذر سخت و کوچک درون خود دارد. کنتراست میوههای تیرهرنگ با برگهای سبز، جنبه زینتی گیاه را در پاییز و زمستان افزایش میدهد.
شرایط نگهداری ترون چینی
نور مورد نياز
زیاد
آبياري و رطوبت
کمی مرطوب
دماي مورد نياز
15 تا 25 درجه سانتیگراد
خاک مورد نياز
خاک لومی تا شنی با زهکشی مناسب؛ سازگار با انواع خاکها؛ pH کمی اسیدی تا خنثی حدود 5.5 تا 7.5
|
دما و اقلیم مناسب برای ترون چینی (Ligustrum sinense)
ترون چینی گیاهی سازگار با آبوهوای معتدل تا نیمهگرمسیری است. دامنه دمایی مناسب برای رشد آن حدود ۱۰ تا ۳۰ درجه سانتیگراد است و سرمای ملایم را تحمل میکند. در مناطق بسیار سرد با یخبندانهای طولانی، شاخههای جوان آسیب میبینند و بهتر است در محلهای محافظتشده کاشته شود. در مناطق گرم، تأمین آبیاری منظم و سایهروشن در بعدازظهر از تنش گرمایی جلوگیری میکند.
نور مورد نیاز ترون چینی
ترون چینی در آفتاب کامل تا نیمسایه بهترین رشد را دارد. در شرایط نور کامل، تراکم برگها بیشتر و فرم بوته متراکمتر میشود. در نیمسایه نیز به خوبی رشد میکند، اما ممکن است رشد طولی شاخهها بیشتر و تراکم کمتر شود. کاشت در مکانهای بسیار سایهدار باعث کمپشتی، حساسیت به آفات و کاهش گلدهی میشود.
رطوبت و نیاز آبی
این گیاه نسبتاً کمتوقع است اما رطوبت یکنواخت خاک بدون غرقاب شدن را ترجیح میدهد. در سالهای اول کاشت، آبیاری منظم برای استقرار ریشهها ضروری است. پس از استقرار، تا حدی خشکی را تحمل میکند، ولی خشکی طولانیمدت موجب ریزش برگ و کاهش شادابی میشود. در مناطق خشک، استفاده از مالچ برای حفظ رطوبت توصیه میشود.
خاک مناسب و تغذیه
ترون چینی در انواع خاکها رشد میکند، اما خاکهای لومی، با زهکش خوب و ماده آلی متوسط برای آن ایدهآل است. خاک باید از تجمع آب جلوگیری کند؛ شرایط غرقابی زمینه پوسیدگی ریشه را فراهم میکند. pH کمی اسیدی تا خنثی برای جذب بهتر عناصر غذایی مناسب است. افزودن کود دامی پوسیده یا کمپوست در ابتدای فصل رشد، به تراکم برگ و رشد یکنواخت کمک میکند.
منابع :
ساير تصاوير :
گياهان ديگر از همين جنس :
گياهان ديگر از همين خانواده :