پیاز مصری (Allium cepa var. proliferum) که در منابع انگلیسی با نام‌های **Egyptian onion**، **Walking onion** و **Topsetting onion** شناخته می‌شود، در ایران معمولاً با نام‌های **پیاز مصری** یا **پیاز راه‌رونده** شناخته می‌گردد. از نظر بوم‌شناختی، منشأ دقیق آن به‌صورت یک رقم/واریته کشت‌شده روشن است، اما به‌طور گسترده در **مناطق معتدل** پرورش یافته و در باغ‌ها و مزارع کوچک به‌خوبی سازگار می‌شود. این گیاه **نور کامل آفتاب تا نیم‌سایه** را می‌پسندد؛ در آفتاب کامل عملکرد بهتر است. **دمای خنک تا معتدل** برای رشد رویشی مناسب بوده و معمولاً **به سرما نسبتاً مقاوم** است؛ گرمای شدید می‌تواند رشد را کند کند. از نظر رطوبت، **خاک با رطوبت یکنواخت و زهکشی خوب** بهترین شرایط را فراهم می‌کند و ماندابی شدن به پیازها آسیب می‌زند.

از نظر ریخت‌شناسی، گیاهی **چندساله** با برگ‌های **باریک، استوانه‌ای/نواری و توخالی** (مانند پیازهای گروه Allium cepa) است. ویژگی شاخص آن تشکیل **پیازچه‌های هوایی** در انتهای ساقه گل‌دهنده است (topsets) که گاهی با وزن خود خم شده و با تماس با خاک ریشه‌دار می‌شوند؛ همین ویژگی منشأ نام «راه‌رونده» است. پیاز زیرزمینی معمولاً کوچک‌تر از پیاز معمولی بوده و تکثیر غالباً از طریق همین پیازچه‌های هوایی یا تقسیم بوته انجام می‌شود. این گیاه به داشتن **عطر و طعم پیازی** و توانایی ماندگاری در شرایط باغچه‌ای شناخته می‌شود و در منابع عمومی، بیشتر به‌عنوان یک سبزی/چاشنی خوراکی شناخته می‌شود (بدون کاربرد صنعتی یا دارویی شاخص و مشهور).