Ugni myricoidesBLACK CHILEAN GUAVA که به فارسی گوآوای شیلیایی سیاه نامیده میشود، گیاهی از خانواده مورد بومی مکزیک، آمریکای مرکزی، آمریکای جنوبی می باشد. نیاز های این گیاه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دمای محیط: نواحی نیمه گرمسیری و خنک خاک: خاک های آتشفشانی
دانستنیهای علمی
نام لاتين
BLACK CHILEAN GUAVA
جنس Ugni گیاهانی از خانواده مورد (Myrtaceae) بوده که در سال 1848 شناخته شده و مورد بررسی قرار گرفتند. این گیاهان بومی از جنگل های بارانی والیدیویان جنوب شیلی و نواحی جنوب آرژانتین، شمال و جنوب مکزیک تا غرب آمریکای لاتین هستند.
گیاهان این جنس اغلب به صورت درختچه هایی همیشه سبز با میوه هایی سته می باشند.
گونه های مختلف این جنس عبارتند از:
1- Ugni candollei: بومی مرکز و جنوب شیلی
2- Ugni molinae: بومی مرکز و جنوب شیلی، جنوب آرژانتین
3- Ugni myricoides: بومی مکزیک، آمریکای مرکزی، آمریکای جنوبی
4- Ugni selkirkii: بومی جزیره رابینسون کروزوئه
در این بخش به بررسی خصوصیات گونه ی Ugni myricoides (گوآوای شیلیایی سیاه) پرداخته خواهد شد.
خصوصیات - معرفی
گوآوای شیلیایی سیاه، درختچه ای کوچک است که معمولاً ارتفاع آن به یک تا دو یا به ندرت به پنج متر می رسد.
این گیاه همیشه سبز بوده و به خوبی در شرایط سایه – آفتاب رشد می کند.
برگ ها متقابل، دارای دمبرگی کوتاه، بیضوی شکل و نوک تیز یا تخم مرغی شکل تا کشیده، به طول 0.3 تا 3.7 سانتیمتر و عرض 0.2 تا 2 سانتیمتر، چرمی، براق، در ابتدا گوه ای شکل، با حاشیه ای یکپارچه، دارای کرک های کوتاه تا فاقد کرک و دارای رگبرگ های نامشخص می باشند.
گل ها دارای پنج گلبرگ، به صورت زنگوله ای، به رنگ سفید تا صورتی، به طول 4 تا 7 میلیمتر و با دمگلی به طول 1 تا 6 میلیمتر بوده که در حاشیه ی برگ ها ظاهر می شوند. کاسبرگ ها سه گوش و به طول 2 تا 5 میلیمتر هستند. پرچم ها به تعداد زیاد و معمولاً (-10) 20 تا 40 (-55) عدد وجود دارند.
میوه ها به رنگ قرمز تیره، آبی یا سیاه بوده و به صورت سته ای، کروی شکل با قطر یک سانتیمتر مشاهده می شوند. میوه های این گونه کمی بزرگتر میوه های گوآوای شیلیایی معمولی یا مورد توت فرنگی بوده و طعمی شیرین تر نیز دارند.
شرایط نگهداری گوآوای شیلیایی سیاه
نور مورد نياز
زیاد
آبياري و رطوبت
کمی مرطوب
دماي مورد نياز
نواحی نیمه گرمسیری و خنک
خاک مورد نياز
خاک های آتشفشانی
|
در شرایط سایه – آفتاب یا آفتاب کامل به همراه کمی سایه به خوبی رشد می کند.
سرمای حدود 18 درجه فارنهایت را تحمل می کند. و بهترین رشد را در نواحی با آب و هوای نیمه گرمسیری و خنک دارد.
به آبیاری منظم و خاک های به خوبی آبیاری شده نیاز دارد.
اغلب در ارتفاعات 1500 تا 3200 متری و روی خاک های آتشفشانی رشد می کند.
خواص و کاربردهای دارویی و صنعتی
این گیاهان به دلیل گل ها، میوه ها و فرم درختچه ای که دارند به عنوان گیاهی زینتی در باغ ها و پارک ها کشت می شوند.
همچنین میوه های آنها خوراکی بوده و به صورت تازه یا برای تهیه ی نوشیدنی ها، دسرها، مرباها و ژله ها مورد استفاده قرار می گیرد.
مقابله به آفات گوآوای شیلیایی سیاه
آفات رایج
در Ugni myricoides (گوآوای شیلیایی سیاه) آفات مکنده مانند شتهها، شپشکهای آردآلود و سپردار میتوانند باعث پیچیدگی برگ، ترشح عسلک و رشد کپک دودهای شوند. مدیریت: شستوشوی شاخساره با آب، حذف شاخههای آلوده، رهاسازی دشمنان طبیعی (مانند کفشدوزک) و در صورت شدت، محلولپاشی صابون حشرهکش یا روغن باغبانی.
کنه تارعنکبوتی در هوای گرم و خشک سبب لکههای ریز زرد و تارهای نازک میشود. مدیریت: افزایش رطوبت، دوش آب روی زیر برگها، و استفاده هدفمند از روغنهای معدنی/گیاهی یا کنهکشهای کمخطر طبق برچسب.
بیماریهای مهم
بیماریهای قارچی مانند لکهبرگی و سوختگی سرشاخه معمولاً با لکههای قهوهای، ریزش برگ و خشکیدگی نوک شاخه همراهاند و در رطوبت بالا تشدید میشوند. مدیریت: هرس برای بهبود گردش هوا، آبیاری در پای بوته (نه روی برگ)، جمعآوری بقایا و در صورت نیاز استفاده از قارچکشهای مسی یا سایر قارچکشهای مجاز.
پوسیدگی ریشه در خاکهای سنگین و زهکشی ضعیف رخ میدهد و موجب زردی عمومی و پژمردگی میشود. بهترین مقابله، پیشگیری است: بستر سبک و زهکشدار، پرهیز از آبیاری بیش از حد، و ضدعفونی ابزار و گلدان.
اصول پیشگیری و پایش
بازرسی هفتگی برگها، قرنطینه گیاهان تازه، و حذف سریع اندام آلوده مؤثرترین راه کاهش خسارت آفات و بیماریهاست. تعادل تغذیه (کوددهی ملایم) و نور مناسب، مقاومت گیاه را افزایش میدهد.
نحوه تکثیر گوآوای شیلیایی سیاه
تکثیر گیاه گوآوای شیلیایی سیاه توسط کشت بذر و ریشه دار کردن قلمه ها صورت می گیرد. بذرهای این گیاه تقریباً به کندی جوانه می زنند و معمولاً برای جوانه زنی به چندین هفته یا یک ماه زمان نیاز دارند.