انگور آبی

دانستنیهای علمی

نام علمي

Myrciaria vexator

نام لاتين

BLUE GRAPE

خانواده (تيره)

Myrtaceae

جنس گیاهی "Myrciaria" یکی از جنس های خانواده مورد "Myrtaceae" و به صورت درختچه هایی بزرگ یا درختانی کوچک هستند که اولین بار در سال 1856 مورد مطالعه قرار گرفتند. این گیاهان بومی آمریکای جنوبی و مرکزی، مکزیک و غرب هند می باشند. برخی از گونه های این جنس نیز بومی برزیل هستند. میوه های اغلب گیاهان این جنس، سرشار از ویتامین ث (اسکوربیک اسید) می باشد. 

خصوصیات - معرفی

گیاه "انگور آبی" با نام علمی Myrciaria vexator یکی از گونه های این جنس بوده که ارتباط خویشاوندی نزدیکی با گیاه جابوتیکابا و تعدادی از گونه های این جنس دارد. به همین دلیل به آن "جابوتیکابای دروغین" نیز گفته می شود. این گیاه میوه های کوچک، ارغوانی رنگ، شیرین، با پوستی نازک تولید می کند که هر میوه حاوی یک یا دو بذر می باشد. گیاه انگور آبی هیچ ارتباط خویشاوندی با انگورها ندارد و فقط به دلیل شکل میوه هایش به این نام، نامیده می شود. همچنین میوه های رسیده دارای طعم و مزه خوبی مشابه طعم انگور می باشند. یکی دیگر از دلایل نامگذاری آنها به نام انگور آبی، طعم مشابه میوه های آنها با انگورها می باشد.

گیاه انگور آبی، درختچه ای زیباست که به عنوان درختچه ای زینتی نیز کشت می شود. این درختچه ها یا درختان کوچک، کندرشد بوده و معمولاً حدود دو متر ارتفاع خواهند داشت. میوه ها به رنگ مایل به آبی تا ارغوانی تیره، خوراکی و از نوع سته ای می باشند. هر میوه حاوی حدود یک تا دو بذر است. این میوه ها اواخر بهار یا حتی تا اوایل پاییز تشکیل می شوند. این گیاه از نظر باردهی بسیار پربار می باشد. به طوریکه یک درختچه می تواند چندین هزار میوه در هر فصل باردهی تولید کند.

شرایط نگهداری انگور آبی

نور مورد نياز زیاد آبياري و رطوبت کمی مرطوب دماي مورد نياز نواحی گرمسیری خاک مورد نياز انواع مختلفی از خاک های به خوبی آبیاری شده

این گیاهان اغلب بومی آمریکای جنوبی بوده که در مناطق ساحلی و گرمتر نیز رشد می کنند. شرایط رشدی آن زیاد شناخته شده نیست و برای رشد به عملیات داشت به خصوصی نیاز ندارد اما عده ای عقیده دارند که این گیاهان می توانند در سرمای ملایم تا حدود منفی 2 درجه سانتیگراد نیز زنده بمانند. همچنین برای رشد بهینه به مکان هایی با نور کامل خورشید نیاز دارند. 

خواص و کاربردهای دارویی و صنعتی

این گیاه به صورت درختچه یا درختی کوچک و زیبا می باشد که می توان از آن به عنوان گیاهی زینتی در باغ های خانگی یا پارک ها استفاده کرد.

میوه های این گیاه سرشار از ویتامین ث بوده و ارزش خوراکی زیادی دارند که معمولاً به مصرف تازه خوری می رسند. در برخی موراد نیز از این میوه ها در تهیه نوشیدنی ها استفاده می شود. 

نحوه تکثیر انگور آبی

تولیدمثل Myrciaria vexator در طبیعت

گیاه Myrciaria vexator (انگور آبی) در زیستگاه‌های گرمسیری عمدتاً از راه تولیدمثل جنسی تکثیر می‌شود. گل‌ها پس از گرده‌افشانی—که معمولاً توسط حشرات انجام می‌گیرد—به میوه‌های گوشتی تبدیل می‌شوند و دانه‌ها درون آن‌ها شکل می‌گیرند. پخش بذر اغلب با کمک جانوران میوه‌خوار رخ می‌دهد؛ جانوران با خوردن میوه و دفع دانه‌ها در فاصله‌ای دورتر، به استقرار نهال‌ها در ریززیستگاه‌های مناسب کمک می‌کنند. موفقیت جوانه‌زنی در طبیعت به رطوبت پایدار خاک، دمای گرم و سایه‌روشن جنگلی وابسته است.

تکثیر در خانه: بذر

برای تکثیر خانگی، بذرهای تازه را از میوه کاملاً رسیده جدا کرده و سریع بکارید، زیرا تازه‌بودن بذر معمولاً برای جوانه‌زنی اهمیت دارد. بستر سبک و مرطوب (مانند ترکیب کوکوپیت و پرلیت) و دمای یکنواخت گرم فراهم کنید. رطوبت یکنواخت بدون باتلاقی‌شدن کلید کاهش پوسیدگی و افزایش سبزشدن است.

تکثیر در خانه: قلمه و پیوند

قلمه‌گیری در این جنس ممکن است دشوار و کند باشد، اما می‌توان از قلمه نیمه‌خشبی در شرایط گلخانه‌ای و رطوبت بالا استفاده کرد. روش مطمئن‌تر برای حفظ ویژگی‌های یک رقم برتر، پیوند (مانند پیوند شکمی یا اسکنه) روی پایه سازگار از هم‌خانواده‌های نزدیک است؛ این کار یکنواختی میوه و تسریع باردهی را بهبود می‌دهد.

کامو کامو جابتيکابا (ميرياريا) توت گواوا جابوتیکابا

کامبوکا لیدی اَپِل گواويرا سارتِر گوآوا