Tanacetum VulgareTansy که به فارسی شیشا / کاسنی بری نامیده میشود، گیاهی از خانواده گل ستاره ای ها بومی نواحی معتدل اروپا و آسیا می باشد. نیاز های این گیاه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: مرطوب دمای محیط: نواحی معتدل تا نیمه گرمسیری خاک: خاک های حاصلخیز با رطوبت مناسب
دانستنیهای علمی
نام علمي
Tanacetum Vulgare
ردهبندی و جایگاه تبارشناختی
Tanacetum vulgare با نام علمی پذیرفتهشده در تیرهٔ کاسنیان (Asteraceae) قرار میگیرد؛ یکی از بزرگترین تیرههای گیاهان گلدار. این گونه در سردهٔ Tanacetum جای دارد که با گلآذینهای کپهای و ترکیبات معطر شناخته میشود. در منابع گیاهشناسی، نامهای همارز (synonym) تاریخی برای آن گزارش شدهاند، اما T. vulgare رایجترین نام معتبر در فلورهای جدید است.
منطقهٔ بومی و پراکنش جغرافیایی
این گیاه بومی اوراسیا (بهویژه بخشهای گستردهای از اروپا و نواحی معتدل آسیا) است. در اثر جابهجاییهای انسانی و کشت زینتی/دارویی، به بسیاری از مناطق معتدل دیگر نیز معرفی شده و در برخی کشورها حالت طبیعیشده پیدا کرده است. توانایی سازگاری بالا باعث گسترش آن در چشماندازهای انسانیشده شده است.
زیستگاه و ویژگیهای بومشناختی
زیستگاههای معمول آن شامل کنارهٔ جادهها، حاشیهٔ مزارع، چمنزارهای دستخورده، زمینهای بایر و کرانهٔ رودها است. Tanacetum vulgare معمولاً خاکهای نسبتاً حاصلخیز و با زهکشی مناسب را ترجیح میدهد و در نور کامل تا نیمسایه رشد میکند. این گونه یک گیاه چندساله است و با اندامهای زیرزمینی و تولید بذر میتواند جمعیتهای پایدار ایجاد کند؛ از این رو در برخی زیستبومها بهعنوان گونهٔ مهاجم بالقوه بررسی میشود.
تاریخچهٔ علمی و کاربردی
در تاریخ گیاهنگاری اروپا، این گیاه از دیرباز شناخته شده و در متون کلاسیک و سپس فلورهای سدههای اخیر توصیف دقیقتری یافته است. وجود اسانسها و ترکیبات ثانویهٔ معطر زمینهساز توجه تاریخی به آن در باغها و مطالعهٔ شیمی گیاهی شده است، هرچند رویکرد علمی امروز بر شناسایی دقیق، پراکنش، و ارزیابی بومشناختی آن تمرکز دارد.
خصوصیات - معرفی
شیشا گیاهی علفی و چندساله است. منشأ این گیاه اروپا – آسیا گزارش شده و در شمال آمریکا گسترش زیادی دارد.
ارتفاع آن با توجه به شرایط اقلیمی محل رویش متفاوت و بین 80 تا 150 سانتیمتر می باشد. ساقه مستقیم است و انشعاب های زیادی دارد. تعداد انشعاب های ساقه از سال دوم رویش به حداکثر می رسد.
برگ ها دارای بریدگی های عمیقی هستند که به صورت متناوب روی ساقه قرار می گیرند. شرایط اقلیمی بر خصوصیات ظاهری این گیاه بسیار مؤثر است. به طوری که در شرایط مختلف آب و هوای، خصوصیات ظاهری آن (شکل برگ ها، گل ها و اندازه گیاه) تغییر می کند.
گل ها در انتهای ساقه اصلی و فرعی به صورت مجتمع (گل آذین دیهیم) ظاهر شده و از گلچه های لوله ای زرد رنگ تشکیل شده اند. گل ها با توجه به شرایط اقلیمی محل رویش بین ماه های خرداد تا شهریور پدیدار می شوند. ریشه کوتاه و منشعب بوده و دارای جوانه های متعددی است. میوه این گیاه فندقه است. مواد مؤثره شیشا در گل ها و پیکر رویشی این گیاه ساخته و ذخیره می شود. خصوصیات شیمیایی مواد مؤثره این گیاه در اقلیم های مختلف متفاوت است. از این رو تیپ های شیمیایی مختلفی از آن شناسایی شده است.
شرایط نگهداری شیشا / کاسنی بری
نور مورد نياز
زیاد
آبياري و رطوبت
مرطوب
دماي مورد نياز
نواحی معتدل تا نیمه گرمسیری
خاک مورد نياز
خاک های حاصلخیز با رطوبت مناسب
|
گیاه شیشا در طول رویش به آب کافی نیاز دارد. در شرایط آبیاری و رطوبت مناسب، گیاهان از رشد و نمو خوبی برخوردار می شوند و عملکرد پیکر رویشی و میزان مواد مؤثره آن افزایش می یابد.
این گیاه به شرایط نامساعد اقلیمی و همچنین آفات و بیماری ها مقاوم است.
نیازهای اقلیمی تیپ های شیمیایی شیشا بر حسب نوع و مقدار مواد مؤثره آنها تغییر می کند که در هنگام کاشت باید مورد توجه قرار گیرند.
چون شیشا دو تا سه سال در یک زمین باقی می ماند، از این رو انتخاب زمین مناسب و تناوب کشت صحیح با سایر گیاهان ضرورت دارد.
شیشا را با هر گیاهی می توان به تناوب کشت کرد ولی بهتر است با گیاهانی به تناوب کشت شود که نه تنها سبب گسترش علف های هرز نشوند، بلکه دوره رویشی کوتاه داشته باشند تا پس از برداشت آن فرصت کافی برای آماده سازی زمین برای کشت شیشا وجود داشته باشد.
شیشا در خاک های فقیر نیز قادر به رویش است. ولی مواد و عناصر غذایی مناسب خاک سبب افزایش عملکرد پیکر رویشی گیاه می شود. توصیه می شود مواد و عناصر غذایی مورد نیاز گیاه بر اساس نتایج آزمایش خاک اضافه شود. تحقیقات نشان می دهد ازت زیاد نه تنها سبب به تأخیر افتادن گلدهی، بلکه سبب کاهش شدید عملکرد گل می شود. از این رو افزودن ازت به خاک باید به دقت انجام گیرد.
خواص و کاربردهای دارویی و صنعتی
گیاه شیشا در طب سنتی بسیاری از کشورها به عنوان یک گیاه دارویی مهم مورد استفاده قرار می گیرد. در گذشته برای معالجه اسهال های مزمن، تب، رماتیسم و کاهش دردهای نقرس از این گیاه استفاده می کردند. از این رو در برخی از کشورها، نام عمومی این گیاه را «ضد درد» گذاشته اند.
از گل ها و پیکر رویشی این گیاه در اکثر منایع علمی معتبر به عنوان دارو یاد شده و خواص درمانی آن مورد تأکید قرار گرفته است. از این رو برای معالجه عفونت های روده استفاده می شود. مواد نؤثره این گیاه ضد انگل دستگاه گوارش انسان و حیوانات است. اسانس آن نیز خاصیت شدید ضد باکتریایی دارد.
به لحاظ خاصیت ضد انگلی شدید این گیاه، از مواد مؤثره آن در تهیه داروهای دام و طیور استفاده های فراوان می شود. مواد مؤثره شیشا در تهیه آفت کش های طبیعی نیز کاربرد دارد.
اسانس از مهمترین مواد مؤثره این گیاه است که در گل ها و پیکر رویشی آن ساخته و ذخیره می شود. مقدار اسانس در برگ های جوان (در مرحله گلدهی) یک درصد و در پیکر رویشی (ساقه ها جوان و برگ ها) 0.3 تا 0.5 درصد می باشد. مهمترین ترکیب های اسانس را تویون (توجون)، کامفور، بورنئول، امبولولون و آرتمیزیاکتون تشکیل می دهد.
به لحاظ وجود تویون در اسانس، این گیاه را باید با احتیاط مصرف کرد. پارتنولید ترکیب اصلی پیکر رویشی برخی تیپ های شیمیایی شیشا را تشکیل می دهد. که از نظر تیپ شیمیایی شباهت زیادی به بابونه گاوچشم دارد.
مقابله به آفات شیشا / کاسنی بری
آفات رایج Tanacetum vulgare
شتهها با مکیدن شیره گیاهی باعث پیچیدگی برگ و کاهش رشد میشوند؛ کنترل با شستوشوی برگها، رهاسازی کفشدوزکها و در صورت نیاز صابون حشرهکش انجام میگیرد. تریپسها لکههای نقرهای و بدشکلی ایجاد میکنند؛ نصب کارت زرد، حذف علفهای هرز میزبان و محلولپاشی روغنهای باغبانی (در ساعات خنک) مفید است. لارو برخی پروانهها و سوسکها نیز برگخواری میکنند؛ جمعآوری دستی، تلهگذاری و استفاده هدفمند از Bt برای لاروها توصیه میشود.
بیماریهای قارچی و باکتریایی
سفیدک پودری با پوشش سفید روی برگها و کاهش فتوسنتز دیده میشود؛ تهویه مناسب، فاصله کاشت، آبیاری از پای بوته و حذف برگهای آلوده کلیدی است و در شدت بالا میتوان از گوگرد یا قارچکشهای مجاز استفاده کرد. لکهبرگی و پوسیدگی طوقه/ریشه معمولاً با رطوبت بالا و زهکش ضعیف تشدید میشوند؛ خاک سبک و زهکشدار، پرهیز از آبیاری سنگین، ضدعفونی ابزار و تناوب کشت کمک میکند.
مدیریت تلفیقی و پیشگیری
بهترین راه کاهش آفات و امراض، پیشگیری است: پایش هفتگی، حذف بقایای آلوده، کنترل علفهای هرز، پرهیز از کوددهی نیتروژنه زیاد (که شته را افزایش میدهد) و انتخاب محل آفتابگیر. در صورت نیاز به سمپاشی، فقط پس از تشخیص دقیق عامل و با رعایت دوره کارنس و حفاظت از گردهافشانها اقدام شود.
نحوه تکثیر شیشا / کاسنی بری
ازدیاد شیشا توسط بذر و یا از طریق رویشی صورت می گیرد.
تکثیر توسط بذر: بذرها گیاه شیشا بسیار ریز هستند و از قوه رویشی بسیار کمی نیز برخوردارند به طوری که پس از کشت، درصد بسیار کمی از بذرها سبز می شوند. لذا ازدیاد این گیاه توسط بذر به جز موارد خاص، کمتر انجام می شود.
تکثیر رویشی: در تکثیر رویشی، ازدیاد به سه روش تقسیم ریشه، تقسیم بوته و ریشه دار کردن ساقه های نیمه خشبی امکان پذیر است.
در روش تقسیم ریشه، بوته های دو ساله، سالم و عاری از هر گونه آلودگی قارچی یا باکتریایی را باید در زمان مناسب از خاک خارج و بر حسب اندازه ریشه، آن را به 10 تا 12 قسمت تقسیم نمود. هر قطعه ریشه تقسیم شده باید دارای یک یا دو جوانه رویشی باشد. ریشه ها تقسیم شده را باید بلافاصله در زمین اصلی و در فواصل مناسب کشت کرد.
چنانچه ازدیاد به روش تقسیم بوته انجام شود، می بایست در زمان مناسب بوته های سالم را از خاک خارج نمود و آن را به شش تا هشت قسمت تقسیم کرد. هر بوته تقسیم شده باید حداقل دارای یک ساقه به طول 10 تا 15 سانتیمتر باشد بوته های تقسیم شده باید بلافاصله در زمین اصلی و در فواصل مناسب کشت شوند.
ریشه دار کردن قلمه های سبز یا نیمه خشبی از روش های دیگر ازدیاد رویشی شیشا است. در این روش پس از جدا کردن قطعات مناسب از ساقه، آنها را باید در مخلوط پرلیت و شن مرطوب قرار دارد. قلمه ها در شرایط مناسب پس از دو تا سه هفته ریشه دار می شوند. شش تا هشت هفته بعد می توان قلمه های ریشه دار شده را به زمین اصلی منتقل کرد. از آنجا که ریشه دار کردن قلمه ها وقت گیر بوده و به کارگر زیادی نیاز دارد، از این روش کمتر استفاده می شود.
امیدبیگی، ر. 1389. تولید و فرآوری گیاهان دارویی. انتشارات آستان قدس رضوی، جلد چهارم، چاپ اول، 423 صفحه.