شنگ ایرانی

دانستنیهای علمی

رده‌بندی و نام‌شناسی

Tragopogon buphthalmoides که در فارسی با نام «شنگ ایرانی» شناخته می‌شود، به خانواده Asteraceae (کاسنیان) تعلق دارد. این گونه در جنس Tragopogon قرار می‌گیرد که شامل گیاهان علفی با گل‌آذین‌های شبیه قاصدک است. نام جنس از واژه‌های یونانی «tragos» (بز) و «pogon» (ریش) گرفته شده که به کرک‌های بلند روی میوه‌ها اشاره دارد.

منطقه بومی و پراکنش

شنگ ایرانی گونه‌ای بومی نواحی جنوب‌غرب آسیا و به‌ویژه ایران است و در برخی کشورهای همسایه نیز گزارش شده است. این گیاه عموماً در نواحی کوهپایه‌ای، دشت‌های نیمه‌خشک و مراتع باز رشد می‌کند. حضور آن در ارتفاعات متوسط تا نسبتاً بالا نشان‌دهنده سازگاری با شرایط اقلیمی سرد و نیمه‌خشک است.

زیستگاه و بوم‌شناسی

زیستگاه اصلی Tragopogon buphthalmoides شامل خاک‌های نسبتاً سبک و دارای زهکشی مناسب است. این گونه در حاشیه مزارع، شیب‌های سنگلاخی و چراگاه‌ها دیده می‌شود. گل‌دهی معمولاً در بهار تا اوایل تابستان رخ می‌دهد و دانه‌ها توسط باد پراکنده می‌شوند؛ سازوکاری که به گسترش جمعیت و حفظ تنوع ژنتیکی کمک می‌کند.

خصوصیات - معرفی

نور مورد نياز متوسط آبياري و رطوبت خشک دماي مورد نياز 21-24 درجه سانتیگراد خاک مورد نياز در دشت ها وحاشیه مزارع

گیاهی علفی، چندساله، دارای ساقه به ارتفاع 60 سانتیمتر، ریشه دوکی و قطور، ساقه افراشته یا اندکی خمیده، به ندرت منشعب و در تمام طول ساقه برگ وجود دارد و دارای شیارهای طولی است. برگ ها با شکل و اندازه متغیر با حاشیه موج دار و بدون دمبرگ، خطی سرنیزه ای باریک یا خطی به عرض 10 میلیمتر و طول 15 میلیمتر می باشد. 

نحوه تکثیر شنگ ایرانی

این گیاه توسط پاجوش تکثیر می شود.

خواص و کاربردهای دارویی و صنعتی

این گیاه در درمان زخم معده و بیماری کولیت موثر است. اشتهاآور، خلط آور و نرم کننده گلو می باشد. در تحلیل ورم و تقویت اعصاب مفید می باشد. 

عوارض جانبی - هشدار

استفاده این گیاه در افراد مبتلا به بیماری های کلیوی توصیه نمی شود.

ساير تصاوير :  

گياهان ديگر از همين جنس :

آشنایی با جنس ریش‌بزی و همه گونه های آن

گياهان ديگر از همين خانواده :

آشنایی با تیره کاسنی - آستراسه و جنس های آن