پیرگیاه رایج

دانستنیهای علمی

جایگاه رده‌بندی (خانواده و جنس)

Senecio gallicus با نام فارسی «پیرگیاه رایج» به خانواده Asteraceae (کاسنیان) تعلق دارد؛ خانواده‌ای شاخص با گل‌آذین‌های کپه‌ای (capitulum) که از گلچه‌های لوله‌ای و گاه زبانه‌ای تشکیل می‌شوند. این گونه در جنس Senecio قرار می‌گیرد؛ جنسی بزرگ و پراکنش‌یافته که در آن تنوع ریخت‌شناسی بالا بوده و مرزبندی گونه‌ها گاه نیازمند بررسی‌های دقیق ریختی و مولکولی است.

منطقه بومی و پراکنش

این گونه بومی جنوب‌غرب اروپا (به‌ویژه نواحی اقیانوسی و مدیترانه‌ای غربی) شناخته می‌شود و با توجه به سازگاری با خاک‌های سبک و آشفتگی زیستگاه، در بخش‌هایی از اروپا پراکنش گسترده‌تری نیز یافته است. حضور آن عمدتاً با اقلیم‌های معتدل و زمستان‌های ملایم سازگار است.

زیستگاه و بوم‌شناسی

Senecio gallicus معمولاً در زیستگاه‌های باز و آفتاب‌گیر دیده می‌شود؛ از جمله سواحل شنی، تلماسه‌ها، زمین‌های بایر، حاشیه راه‌ها و کشتزارهای کم‌تراکم. این گونه اغلب در خاک‌های سبک، شنی و نسبتاً فقیر از نظر مواد غذایی موفق است و به‌عنوان گیاهی پیشگام (pioneer) می‌تواند پس از آشفتگی‌های طبیعی یا انسانی سریعاً استقرار یابد.

تاریخچه و اهمیت علمی

نام گونه‌ای gallicus به پیوند تاریخی آن با سرزمین «گال» (فرانسه تاریخی) اشاره دارد. این گیاه در ادبیات فلوری اروپا به‌عنوان گونه‌ای شاخص برای اجتماعات گیاهی تلماسه‌ای و اراضی شنی ثبت شده است و مطالعه آن در مباحثی مانند پراکنش گونه‌ها در زیستگاه‌های آشفتگی‌پذیر و سازگاری با تنش‌های خاکی (کمبود مواد غذایی و خشکی سطحی) اهمیت دارد.

خصوصیات - معرفی

پیرگیاه رایج یکی از اعضای خانواده آستراسه است که گیاهی یکساله و خود گرده افشان است. این گیاه دامنه وسیعی از سازگاری اکولوژیک را نشان می دهد و توانایی سازش در بسیاری از زیستگاه ها را دارد. 

شرایط نگهداری پیرگیاه رایج

نور مورد نياز زیاد آبياري و رطوبت کمی مرطوب دماي مورد نياز 21-24 درجه سانتیگراد خاک مورد نياز مکان های صخره ای

دما و رطوبت مناسب برای رشد پیرگیاه رایج

پیرگیاه رایج (Senecio gallicus) گیاهی مقاوم به خشکی است و در دمای ۱۵ تا ۲۵ درجه سانتی‌گراد بهترین رشد را دارد. دمای پایین‌تر از ۵ درجه سانتی‌گراد و یخبندان‌های طولانی می‌تواند به بافت‌های جوان آسیب بزند. رطوبت هوا باید متوسط تا پایین باشد؛ رطوبت بسیار بالا همراه با تهویه ضعیف، خطر بیماری‌های قارچی را افزایش می‌دهد.

نور و شدت تابش

این گیاه به نور زیاد و مستقیم خورشید نیاز دارد و در مکان‌های آفتابی کامل بهترین رشد را نشان می‌دهد. کمبود نور سبب رشد علفی، ساقه‌های ضعیف و کاهش گل‌دهی می‌شود. در مناطق بسیار گرم، سایه‌ی ملایم در ساعات اوج تابش می‌تواند از سوختگی برگ‌ها جلوگیری کند.

خاک، زهکشی و آبیاری

پیرگیاه رایج در خاک‌های سبک، شنی یا شنی-لومی با زهکشی بسیار خوب عملکرد مطلوبی دارد. ایستابی و ماندن آب در اطراف ریشه برای این گیاه بسیار آسیب‌زا است. pH کمی اسیدی تا خنثی (حدود ۶ تا ۷) مناسب است. آبیاری باید متوسط و با فاصله باشد؛ بین دو آبیاری اجازه دهید سطح خاک خشک شود تا از پوسیدگی ریشه جلوگیری گردد.

هشدار - عوارض جانبی

این گیاه به علت سنتز آلکالوئیدهای پیرولیزیدین دارای اثرات هپاتوکسیک بر روی انسان و دام می باشند. تولید آلکالوئیدهای هپاتوکسیک سبب ایجاد سمیت درونی می شود بنابراین کنترل این گونه گیاهی در مزارع کشاورزی و مراتع بسیار ضروری است.

پیرگیاه سنسیو

آبشار طلایی (علفی) استئوسپرموم الوان آمبروسیا معمولی عاقرقرحا