گل ستاره‌ای انگلستان (*Aster novae-angliae*؛ نام پذیرفته‌شدهٔ رایج در منابع جدید: *Symphyotrichum novae‑angliae*) یک گیاه علفی چندسالهٔ زینتی از تیرهٔ کاسنیان (Asteraceae) است. نام‌های رایج جهانی: **New England aster** و **Michaelmas daisy**. در ایران معمولاً با نام‌های **آستر** یا **گل ستاره‌ای** (گاهی با پسوند «انگلستان») شناخته می‌شود.

**شرایط رشد (دما، رطوبت، نور):**
- **نور:** آفتاب کامل تا نیم‌سایه؛ برای گل‌دهی پُر و ساقه‌های محکم، آفتاب کامل بهتر است.
- **دما:** مقاوم به سرما (مناسب اقلیم‌های معتدل تا سرد). بهترین رشد در دماهای ملایم بهار و تابستان؛ گرمای شدید همراه با خشکی می‌تواند کیفیت گل‌دهی را کاهش دهد.
- **رطوبت و آبیاری:** رطوبت خاک یکنواخت و زهکش‌دار مطلوب است. **خشکی طولانی** باعث کاهش گل و **رطوبت/ماندابی شدن** زمینه‌ساز بیماری‌های قارچی (مانند سفیدک) می‌شود. گردش هوای خوب در محیط کشت توصیه می‌شود.

**خصوصیات ظاهری اندام‌ها:**
- **فرم رشد:** بوته‌ای قائم و نسبتاً پرپشت، معمولاً با ارتفاع متوسط تا بلند (حدود ۶۰ تا ۱۵۰ سانتی‌متر بسته به رقم و شرایط).
- **ساقه:** راست، نسبتاً خشن و گاهی کرک‌دار.
- **برگ:** باریک تا نیزه‌ای، متناوب، با حاشیه عمدتاً صاف و بافت نسبتاً زبر.
- **گل‌آذین:** کپه‌ای (ویژهٔ کاسنیان) با گل‌های زبانه‌ای پیرامونی به رنگ‌های **بنفش/ارغوانی تا صورتی** و مرکز **زرد**؛ گل‌دهی غالباً در **اواخر تابستان تا پاییز** و برای جذب گرده‌افشان‌ها بسیار ارزشمند است.

**کاربردها (دارویی/صنعتی):**
- کاربرد اصلی آن **زینتی** در فضای سبز و نیز **گل بریده** است و به‌عنوان گیاه مهم **حمایت‌کنندهٔ گرده‌افشان‌ها** (زنبورها و پروانه‌ها) در اواخر فصل رشد شناخته می‌شود.
- کاربرد دارویی/صنعتی شاخص و استانداردشده‌ای برای این گونه به اندازهٔ برخی گیاهان دارویی مشهور گزارش نشده و استفاده‌ها بیشتر جنبهٔ **باغبانی و اکولوژیک** دارد.