این گیاه با نام علمی Rosa virginiana و نام مرسوم (Virginia Rose) که به فارسي رز ویرجینیا ناميده ميشود، گياهي از خانواده Rosaceae بومي بومی شرق و شمالشرق ایالات متحده آمریکا، در بیشهزارها، حاشیه جنگلها و زمینهای باز مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک لومی تا شنی، مرطوب با زهکشی مناسب، غنی از مواد آلی، با pH اسیدی تا خنثی (حدود 5.5 تا 7)
دانستنیهای علمی
ردهبندی و جایگاه گیاهشناسی
Rosa virginiana یکی از گونههای وحشی سردهٔ Rosa در خانوادهٔ Rosaceae است. این گونه در ردهٔ Magnoliopsida و راستهٔ Rosales قرار میگیرد. در میان گروه «رزهای وحشی آمریکای شمالی» طبقهبندی میشود و از نظر خویشاوندی به گونههایی مانند Rosa carolina و Rosa blanda نزدیک است. رز ویرجینیا یک گونهٔ دیپلوئید با عدد کروموزومی پایه x=7 است که آن را در مطالعات ژنتیک سردهٔ Rosa مهم میسازد.
منطقه بومی و دامنه پراکنش
خاستگاه اصلی رز ویرجینیا شرق و شمالشرق آمریکای شمالی است. این گونه بهطور بومی در کانادا (از نیوفاندلند تا انتاریو) و ایالات متحده (از مین تا ویرجینیا و نواحی داخلیتر) حضور دارد. پراکنش آن با اقلیمهای سرد تا معتدل مرطوب سازگار است و بهخوبی سرمای زمستان را تحمل میکند. گسترش طبیعی این گونه به کمک پرندگان و پستانداران دانهخوار که میوههای رُز هیپس را مصرف میکنند انجام میگیرد.
زیستگاه و بومشناسی
رز ویرجینیا در حاشیه جنگلها، چمنزارهای مرطوب، خاکریزهای جادهای، سواحل دریاچهها و تپههای شنی پایدار رشد میکند. این گونه در خاکهای نسبتاً اسیدی تا خنثی، با زهکشی خوب و نور کامل تا نیمسایه عملکرد بهینه دارد. بوتههای متراکم آن پناهگاه و منبع غذا برای پرندگان و حشرات گردهافشان فراهم میکنند و در تثبیت خاک و جلوگیری از فرسایش نقش دارند.
تاریخچه و اهمیت علمی
Rosa virginiana نخستینبار در قرون هفدهم و هجدهم توسط گیاهشناسان اروپایی کاوشگر قارهٔ جدید توصیف شد. به دلیل مقاومت بالا به سرما و بیماری، این گونه بهعنوان منبع ژنتیکی در برنامههای اصلاح نژاد رز زینتی استفاده شده است. همچنین میوههای سرشار از ویتامین C آن در متون مردمگیاهشناسی بومیان آمریکای شمالی ثبت شده است. حضور طولانی این گونه در مناظر طبیعی، آن را به یکی از نمادهای فلور بومی شمالشرقی آمریکای شمالی تبدیل کرده است.
خصوصیات - معرفی
ریختشناسی کلی رز ویرجینیا
رز ویرجینیا (Rosa virginiana) درختچهای خاردار و خزانکننده با قامت معمولاً ۱ تا ۲ متر است. عادتی نسبتاً راست و انبوه دارد و بوتهها بهوسیله ریزومها تودههای متراکم تشکیل میدهند. ساقهها سبز تا سبز مایل به قرمز هستند که با افزایش سن به قهوهای یا خاکستری بدل میشوند.
ساقه و خارها
ساقهها استوانهای و نسبتاً باریکاند و سطحی صاف تا کمی شیاردار دارند. خارها خمیده یا تقریباً راست، نسبتاً نازک و سوزنیشکل بوده و در طول ساقه بهطور نامنظم پراکندهاند. رنگ خارها اغلب زرد مایل به قهوهای تا قهوهای تیره است و نقش حفاظتی و کمک به بالا رفتن شاخهها را بر عهده دارند.
برگها
برگها شانهای (پرمانند) و متشکل از ۵ تا ۹ برگچهاند. برگچهها بیضی تا تخممرغی، با طول تقریبی ۲ تا ۵ سانتیمتر و حاشیه دندانهای ریز و منظم دارند. سطح رویی برگچهها سبز تیره و براق و سطح زیری سبز روشنتر است. دمبرگها دارای گوشوارکهای باریک و اغلب دندانهدار هستند.
گلها
گلها منفرد یا چندتایی در انتهای شاخهها ظاهر میشوند. قطر گلها معمولاً ۵ تا ۷ سانتیمتر است و ۵ گلبرگ نسبتاً پهن دارند. رنگ گلبرگها از صورتی روشن تا صورتی تیره متغیر است و در مرکز گل دستهای متراکم از پرچمهای زرد طلایی دیده میشود. کاسبرگها باریک و نوکتیز بوده و در زمان تشکیل میوه اغلب پایا هستند.
میوه (هیپ) و سایر اندامها
میوهها به شکل هیپ کروی تا بیضوی، به قطر حدود ۱ تا ۲ سانتیمتر هستند. رنگ آنها در رسیدگی کامل قرمز روشن تا قرمز تیره میشود. پوست هیپ صاف و براق است و درون آن مجموعهای از فندقههای زرد کمرنگ قرار دارد. هیپها در پاییز بر روی شاخهها باقی میمانند و به شناسایی گونه در فصل بدون گل کمک میکنند.
شرایط نگهداری رز ویرجینیا
نور مورد نياز
زیاد
آبياري و رطوبت
کمی مرطوب
دماي مورد نياز
15 تا 25 درجه سانتیگراد
خاک مورد نياز
خاک لومی تا شنی، مرطوب با زهکشی مناسب، غنی از مواد آلی، با pH اسیدی تا خنثی (حدود 5.5 تا 7)
|
دمای مناسب برای رشد رز ویرجینیایی (Rosa virginiana)
رز ویرجینیایی گیاهی مقاوم به سرماست و در مناطق معتدل سرد بهترین عملکرد را دارد. دمای ایدهآل رشد بین ۱۵ تا ۲۵ درجهٔ سانتیگراد است، اما میتواند زمستانهای سرد تا حدود منفی ۲۰ درجه را نیز تحمل کند. نوسانات شدید دمایی در اوایل بهار ممکن است به جوانههای تازه آسیب برساند، بنابراین کاشت در مکانهای با جریان هوای ملایم توصیه میشود.
نور و شدت تابش
رز ویرجینیایی به آفتاب کامل نیاز دارد و حداقل ۶ ساعت نور مستقیم خورشید در روز برای گلدهی مطلوب ضروری است. در مناطق بسیار گرم، وجود کمی سایه سبک در بعدازظهر میتواند از سوختگی برگ و کاهش تعرق شدید جلوگیری کند. کمبود نور باعث کاهش تعداد گل، رشد علفی و حساسیت بیشتر به بیماریهای قارچی خواهد شد.
خاک، زهکشی و pH
این گونه در خاکهای لومی تا لومیرسی با زهکشی خوب بهترین رشد را نشان میدهد. خاک باید عمیق، نسبتاً حاصلخیز و غنی از مواد آلی باشد. pH مناسب بین ۶ تا ۷ است؛ خاک کمی اسیدی تا خنثی رشد ریشه و جذب عناصر را بهینه میکند. ماندابی شدن خاک و ایستابی آب اطراف ریشه باعث پوسیدگی و کاهش قدرت بوته میشود.
رطوبت، آبیاری و تهویه محیط
رز ویرجینیایی به رطوبت متوسط خاک نیاز دارد؛ نه خشکی طولانیمدت و نه غرقابی. آبیاری عمیق و منظم، بهویژه در سالهای نخست کاشت و دورههای خشک، توصیه میشود. سطح خاک باید بین دو آبیاری کمی خشک شود تا ریشهها به عمق نفوذ کنند. رطوبت نسبی هوای متوسط همراه با جریان هوای مناسب، خطر بیماریهای برگی قارچی را کاهش میدهد.
منابع :
ساير تصاوير :
گياهان ديگر از همين جنس :
گياهان ديگر از همين خانواده :