این گیاه با نام علمی Aloe marlothii و نام مرسوم (Mountain Aloe) که به فارسي آلوئه مارلوتی ناميده ميشود، گياهي از خانواده Xanthorrhoeaceae بومي بومی جنوب آفریقا، بهویژه آفریقای جنوبی، بوتسوانا و زیمبابوه، در دامنههای سنگلاخی و مناطق نیمهخشک مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک بسیار سبک و شنی یا سنگریزهای با زهکشی عالی، مخصوص ساکولنتها، مقاوم به خشکی، با pH خنثی تا کمی قلیایی
دانستنیهای علمی
خانواده و ردهبندی گیاهشناسی
آلوئه مارلوتی با نام علمی Aloe marlothii از خانواده Asphodelaceae و از جنس Aloe است. این گونه در گروه آلوئههای درختچهای بزرگ قرار میگیرد و به دلیل قامت تنومند و برگهای تیغدارش شناخته میشود. از دیدگاه تاکسونومیک، این گونه یکی از نمایندگان مهم آلوئههای آفریقای جنوبی در فلور مناطق خشک است.
منطقه بومی و پراکنش جغرافیایی
زادگاه طبیعی آلوئه مارلوتی، جنوب قاره آفریقا است؛ بهویژه در آفریقای جنوبی، اسواتینی (سوازیلند)، موزامبیک و زیمبابوه. این گونه معمولاً در نواحی نیمهخشک، دامنهها و دشتهای سنگلاخی رشد میکند. پراکنش آن اغلب با اقلیمهای گرم، زمستانهای خشک و تابستانهای بارانی همراه است که امکان انطباق بالا با تنش خشکی را نشان میدهد.
زیستگاه و بومشناسی
آلوئه مارلوتی در خاکهای سنگی و با زهکشی بالا، در ارتفاعات پایین تا متوسط میروید. این گیاه به نور کامل خورشید وابسته است و در رویشگاه طبیعی خود بخشی از پوشش گیاهی ساوانا و بوتهزارهای خاردار را تشکیل میدهد. ساختار گوشتی برگها بهعنوان یک سازوکار ذخیره آب عمل کرده و آن را به گونهای شاخص در بومنظامهای خشک تبدیل کرده است.
تاریخچه نامگذاری و مطالعات علمی
نام گونه marlothii به افتخار گیاهشناس و داروساز آلمانی–آفریقای جنوبی، رودلف مارلوت (Rudolf Marloth) انتخاب شده است که نقش مهمی در مطالعه فلور آفریقای جنوبی داشت. توصیف علمی این گونه در اوایل قرن بیستم منتشر شد و از آن زمان، در فلورهای منطقهای آفریقا بهعنوان یک گونه شاخص ثبت شده است. این آلوئه بهدلیل اندازه بزرگ و گلآذین چشمگیر، در پژوهشهای مربوط به سازگاریهای مورفولوژیک در مناطق خشک مورد توجه قرار گرفته است.
خصوصیات - معرفی
ویژگیهای کلی مورفولوژیک Aloe marlothii
Aloe marlothii یک آلوئه درختچهای تنومند و بسیار خشن است که در سنین بالاتر ظاهری شبیه یوکا پیدا میکند. این گونه معمولاً دارای یک تنه منفرد ستبر است که بهتدریج چوبی و قهوهای تا خاکستری میشود و جای زخم برگهای قدیمی به صورت حلقههای برجسته روی آن باقی میماند.
ساقه و پایه گیاه
ساقه در گیاهان بالغ میتواند تا حدود ۳–۵ متر ارتفاع داشته باشد و اغلب مستقیم و نسبتاً ضخیم است. در پایه گیاه تجمع برگهای قدیمی خشکشده، ظاهری پرزدار و زرهمانند ایجاد میکند که به محافظت مکانیکی از ساقه کمک میکند. سطح ساقه به دلیل اسکار برگها ظاهری حلقهدار، زبر و بافتدار دارد.
برگها: شکل، اندازه و رنگ
برگها ضخیم، گوشتی و بهشدت سفت هستند و به صورت روزت متراکم در انتهای ساقه تجمع مییابند. طول هر برگ معمولاً ۶۰ تا ۱۲۰ سانتیمتر و عرض آن در قاعده ۱۵ تا ۲۰ سانتیمتر است. شکل برگها نیزهای تا داسی، با نوک تیز و خمیده رو به بالا یا کمی به بیرون است. سطح فوقانی برگ سبز مایل به خاکستری تا سبز آبی و اغلب با پوشش مومی کمرنگ است، در حالی که سطح زیرین میتواند پررنگتر یا کمی مایل به آبی باشد.
خارها و زینتهای برگ
حاشیه برگها با ردیفی از خارهای مخروطی قهوهای تا قرمز–قهوهای مسلح است که فاصلهای تقریباً منظم دارند. سطح پهنک نیز پراکنده با خارهای کوچک برجسته پوشیده میشود که به گیاه ظاهری خاردار و دفاعی میدهد. قاعده برگ ضخیم و سبک متورم است و برگها بهگونهای قرار میگیرند که تاجی متقارن و قیفیشکل بسازند.
گلآذین و گلها
گلآذینها از نوع خوشههای منشعب (paniculate) هستند که روی ساقهای قوی و ایستاده شکل میگیرند و میتوانند تا حدود ۱–۱٫۵ متر بالاتر از تاج برگها رشد کنند. هر گلآذین شامل چندین خوشه متراکم جانبی است. شکل گلها لولهای تا استوانهای و آویخته است. رنگ گلها معمولاً نارنجی روشن تا قرمز شعلهای است، هرچند طیف زرد–نارنجی نیز دیده میشود. توزیع متراکم گلها روی خوشهها، در زمان گلدهی منظرهای آتشین و بسیار چشمگیر ایجاد میکند.
شرایط نگهداری آلوئه مارلوتی
نور مورد نياز
زیاد
آبياري و رطوبت
کمی مرطوب
دماي مورد نياز
15 تا 25 درجه سانتیگراد
خاک مورد نياز
خاک بسیار سبک و شنی یا سنگریزهای با زهکشی عالی، مخصوص ساکولنتها، مقاوم به خشکی، با pH خنثی تا کمی قلیایی
|
معرفی کلی شرایط محیطی Aloe marlothii
Aloe marlothii یا آلوئه مارلوتی یک ساکولنت درختچهای از مناطق خشک آفریقای جنوبی است که برای رشد مطلوب به محیطی گرم، پرنور و با خاک بسیار زهکشدار نیاز دارد. این گیاه نسبت به کمآبی مقاوم است اما به ماندگاری رطوبت در خاک بسیار حساس است.
دما و تحمل سرما
دمای مناسب رشد این گیاه در فصل گرم حدود ۲۰ تا ۳۵ درجه سانتیگراد است. در فضای باز، کوتاهمدت دمای حدود ۵ تا ۷ درجه سانتیگراد را تحمل میکند، اما یخبندان مداوم به بافتهای گوشتی گیاه آسیب میزند. در مناطق سرد، نگهداری در گلدان و انتقال به محیط سرپوشیده در زمستان توصیه میشود.
نور و شدت تابش
Aloe marlothii به نور بسیار زیاد و آفتاب مستقیم عادت دارد. در فضای باز، بهترین رشد در مکانی آفتابی و بدون سایه دائمی دیده میشود. در محیط آپارتمان، قرارگیری پشت پنجره جنوبی یا غربی با حداکثر نور ضروری است. کمبود نور سبب رنگپریدگی، کشیدگی و ضعف ساقه و برگها میشود.
خاک، زهکشی و آبیاری
خاک ایدهآل باید سبک، شنی-سنگریزهای و کاملاً زهکشدار باشد؛ ترکیبی از خاک کاکتوس بههمراه پرلیت و شن درشت مناسب است. آب اضافی باید سریع خارج شود تا ریشهها نپوسند. آبیاری باید عمیق اما با فواصل طولانی انجام شود و بین دو آبیاری سطح خاک کاملاً خشک گردد. آبیاری بیش از حد مهمترین علت مرگ این گیاه در کشت گلدانی است.
رطوبت هوا و تهویه
این گونه هوای خشک و جریان ملایم هوا را ترجیح میدهد و به رطوبت نسبی بالا نیاز ندارد. در فضاهای بسته، تهویه مناسب برای جلوگیری از بیماریهای قارچی اهمیت دارد. ترجیحاً از غبارپاشی مستقیم روی برگها خودداری شود تا خطر پوسیدگی کاهش یابد.
منابع :
ساير تصاوير :
گياهان ديگر از همين جنس :
گياهان ديگر از همين خانواده :