چای کوهی - معرفی و خواص گیاهان دارویی

نویسنده: محبوبه آشناور
تاریخ انتشار: 1395/11/29
چای کوهی - معرفی و خواص گیاهان دارویی
چای کوهی (*Stachys lavandulifolia*) یک گونه علفیِ معطر از تیره نعناعیان است که در ایران عمدتاً در نواحی کوهستانی و نیمه‌خشک می‌روید.

- **شرایط رشد (دما، رطوبت، نور):** آفتاب‌دوست و مناسبِ نور کامل تا نیم‌سایه است. به اقلیم‌های معتدل تا خنکِ کوهستانی سازگار بوده و سرمای زمستان را تا حدی تحمل می‌کند. رطوبت متوسط تا کم را می‌پسندد و در خاک‌های سبک با زهکشی خوب عملکرد بهتری دارد؛ ماندابی شدن برای آن نامناسب است.
- **بومی و زیستگاه:** بومی غرب آسیا و از جمله ایران است. زیستگاه‌های رایج آن دامنه‌های کوهستانی، مراتع، تپه‌ماهورها و اراضی سنگلاخی با خاک‌های نسبتاً فقیر و خشک است (اغلب در ارتفاعات میان‌کوهی تا کوهستانی).
- **خصوصیات ظاهری:** گیاهی چندساله با ساقه‌های باریک و معمولاً کرک‌دار، برگ‌های باریک تا نیزه‌ای (گاه خاکستری-سبز به دلیل کرک‌ها) و رایحه مشخص. گل‌ها کوچک و معمولاً ارغوانی/بنفش کم‌رنگ تا صورتی، به صورت چرخه‌ای روی سنبله‌های انتهایی ظاهر می‌شوند.
- **نام‌های رایج:** در ایران بیشتر با نام **چای کوهی** (و گاهی **چای کوهستانی**) شناخته می‌شود. در منابع انگلیسی معمولاً با نام‌های کلی مانند **Mountain tea** یا **Stachys** (به‌صورت نام جنس) ذکر می‌شود.
- **شهرت کاربردی:** این گیاه در ایران به‌طور گسترده به‌صورت دم‌نوش گیاهی مصرف می‌شود و از گیاهان دارویی شناخته‌شده محلی به شمار می‌آید.

Nargil_Stachys lavandulifolia
نام علمي
Stachys lavandulifolia
نام لاتين
hedgenettle
خانواده (تيره)

دانستنیهای علمی

خانواده و رده‌بندی گیاهشناسی

Stachys lavandulifolia که در فارسی با نام چای کوهی شناخته می‌شود، به خانواده نعناعیان (Lamiaceae) تعلق دارد. این گونه در جنس Stachys جای می‌گیرد که شامل بیش از ۳۰۰ گونه علفی و بوته‌ای است. ویژگی مشترک این خانواده وجود ساقه چهارگوش، برگ‌های معطر و گل‌های دولبی است.

منطقه بومی و پراکنش جغرافیایی

چای کوهی بومی نواحی جنوب‌غرب آسیا و به‌ویژه زاگرس و البرز در ایران است. این گونه در ترکیه، قفقاز و بخش‌هایی از خاورمیانه نیز گزارش شده است. ایران یکی از مراکز مهم تنوع گونه‌های Stachys به‌شمار می‌رود.

زیستگاه و شرایط رویش

زیستگاه اصلی Stachys lavandulifolia دامنه‌های کوهستانی، شیب‌های سنگلاخی و چراگاه‌های مرتفع است. این گیاه معمولاً در ارتفاعات ۱۲۰۰ تا ۳۰۰۰ متر می‌روید و به خاک‌های نسبتاً فقیر ولی زهکش‌دار سازگار است.

تاریخچه شناخت و مطالعه علمی

این گونه نخستین‌بار در قرن نوزدهم توسط گیاه‌شناسان اروپایی در فلور ایران و آناتولی توصیف شد. در دهه‌های اخیر، مطالعات فیتوشیمیایی متعددی روی اسانس و ترکیبات فنولی آن انجام شده است که نقش مهمی در شناخت ارزش دارویی و حفاظتی گونه داشته‌اند.

چای کوهی

خصوصیات - معرفی


نور مورد نياز
نور مورد نیاز گیاه چای کوهی
زیاد
آبياري و رطوبت
رطوبت مورد نیاز  چای کوهی
کمی مرطوب
دماي مورد نياز
دمای مورد نیاز  چای کوهی
نواحی معتدل و سرد
خاک مورد نياز
خاک مورد نیاز  چای کوهی
گستره وسیعی از خاک ها


گیاه "چای کوهی" با نام علمی Stachys lavandulifolia گیاهی است پایا، در بن چوبی، کوتاه، کرک دار و دارای ساقه های متعدد به رنگ سبز یا کم و بیش متمایل به خاکستری، گل ها در گل آذین خوشه مانند و به رنگ صورتی، ارغوانی و به ندرت سفید یا متمایل به زرد، کاسه گل لوله ای و پوشیده از کرک پرهای بلند، به رنگ سبز تا بنفش تیره و برگ ها به صورت ساقه ای، پهن و دراز و خطی و یا سرنیزه ای می باشند. کاسه گل به طول ۱۸ تا ۱۴ میلیمتر با تقسیمات پردار (پوشیده از کرک‌های بلند)، تیره، در پایین سر نیزه‌ای و باریک و در بالا باریک درفشی است. زمان گلدهی این گیاه در فصل بهار است.
سنبله زیبا، چای کوهی، گل کوو (کردستان)، توهلجه (آذربایجان) و کرک گربه (الیگودرز در لرستان)، نام هایی هستند که در مناطق مختلف کشور به این گیاه اطلاق می شوند.

hedgenettle

شرایط محیط رشد


این گیاه در ارتفاعات 1900 تا 2300 متری از سطح دریا، به صورت پراکنده و در مواردی به صورت لکه های متراکم در سطوح کم، رویش دارد. فراوانی این گونه در مناطق کم شیب و بویژه در یال های مناطق کوهستانی بیشتر است.

Stachys lavandulifolia

خواص و کاربردهای دارویی و صنعتی


تحقیقات نشان داده که ترکیب های فعال این گیاه که دارای فعالیت بیولوژیکی هستند شامل: فنیل اتانوئید، ترپنوئید و فلاونوئید می باشد. از جمله ترکیب های موجود در اسانس این گیاه می توان به میرسن (20 درصد)، آلفا پینن (18 درصد)، گاما مورولن (13.2 درصد) و اوژنول (7 درصد) اشاره کرد.
چای کوهی به عنوان مسکّن برای ناراحتی های گوارشی استفاده می شود. این گیاه از نظر طب قدیم ایران گرم و خشک است. چای کوهی بازکننده قولنج های سرد مزاج مدر بول و بازکننده عادت ماهانه در زنان و متلاشی کننده سنگ مجاری ادراری و صفراوی است. افراد دارای مزاج گرم از این گیاه کمتر بنوشند و با داروهای دیگر مصرف نمایند زیرا خوردن زیاد چای کوهی ادرار را خون آلود می کند. خوردن این گیاه می تواند اخلاط بلغمی غلیظ بدن را که در شش ها یا امعاء یا رحم متمرکز شده اند دفع سازد. همچنین خوردن معجون چای کوهی و عسل قوای جنسی را بهبود می دهد.
این گیاه با خاصیت آرامش بخشی، آنتی باکتریال است و در دفع سنگ کلیه، دردهای مفصلی، رماتیسمی، سردرد، سرگیجه و دردهای عصبی و ناراحتی های معده و روده با منشأ روانی مفید است. این گیاه ضدتشنج و ضدمیگرن بوده و در درمان سرماخوردگی مؤثر است. همچنین این گیاه در درمان بی خوابی، نقرس، حساسیت، گرفتگی روده و تقویت دستگاه دفاعی بدن بسیار مؤثر است. این گیاه که به صورت گل های پنبه ای صورتی رنگ در مناطق کوهستانی رشد می کند دارای خواص فوق العاده ای است. بهترین شیوه مصرف این گیاه دمکرده آن است. بهترین زمان استفاده از این گیاه  شش ماه پس از چیدن آن است و بعد از این مدت بهتر است از اسانس آن استفاده شود.
یک قاشق مرباخوری پر از چای کوهی را در یک لیوان آب جوش ریخته و با قاشق خوب به هم بزنید. آن گاه روی آن را با یک نعلبکی بپوشانید و بگذارید مدت ۲۰ دقیقه بماند تا دم بکشد. سپس آن را صاف کرده و میل کنید. این چای، یک نوشیدنی خوش رنگ، خوش مزه و دل چسب است که در شب های سرد پاییزی و زمستان، پس از یک روز کار و تلاش با ایجاد آرامش و رفع خستگی، انرژی از دست رفته را به شما باز می گرداند.

چای کوهی - معرفی و خواص گیاهان دارویی

عوارض جانبی - هشدار


مصرف چای کوهی برای زنان باردار مضر بوده و ممکن است موجب سقط جنین شود.

heal-all, self-heal, woundwort, betony, lamb's ears

ساير تصاوير :  


گياهان ديگر از همين جنس :

آشنایی با جنس خرگوشک و همه گونه های آن


گياهان ديگر از همين خانواده :

آشنایی با تیره نعناعیان و جنس های آن

امتیاز شما به این مقاله

میانگین امتیاز: 5 از ۵، بر اساس 27 امتیاز

پرسش‌ها و نظرات این مقاله

هنوز پرسش یا نظری برای این مقاله ثبت نشده است.

ثبت پرسش یا نظر جدید