این گیاه با نام علمی Parkinsonia florida و نام مرسوم (Blue Palo Verde) که به فارسي پالو وردۀ آبی ناميده ميشود، گياهي از خانواده Leguminosae بومي بومی جنوبغرب ایالات متحده آمریکا و شمالغرب مکزیک؛ بهویژه بیابان سونورا و دامنهها و دشتهای گرم و خشک مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاکهای بسیار سبک، شنی تا سنگلاخی با زهکشی عالی؛ تحمل خاکهای فقیر؛ pH خنثی تا قلیایی (حدود 6.5 تا 8.5)
دانستنیهای علمی
نام علمي
Parkinsonia florida
نام لاتين
Blue Palo Verde
ردهبندی و نامهای علمی
پارکینسونیا فلوریدا با نام علمی Parkinsonia florida از تیره نخودها یا بقولات (Fabaceae) است. این گونه در گذشته در جنس Cercidium قرار میگرفت و با نام قدیمیتر Cercidium floridum در منابع ذکر شده است. این گونه یکی از درختچههای شاخص تیره نخودها در زیستبومهای بیابانی جنوبغرب آمریکای شمالی است.
منطقه بومی و پراکنش
زادگاه اصلی پارکینسونیا فلوریدا جنوبغرب ایالات متحده آمریکا (آریزونا، کالیفرنیا، نوادا) و شمال مکزیک (ایالتهای سونورا و باخا کالیفرنیا) است. این گونه ارتباط تنگاتنگی با بیابان سونورا دارد و بهعنوان یکی از درختان بومی مشخصه این بیابان شناخته میشود. پراکنش طبیعی آن عموماً محدود به مناطق خشک و نیمهخشک با زمستانهای ملایم و تابستانهای بسیار گرم است.
زیستگاه و بومشناسی
زیستگاه معمول پارکینسونیا فلوریدا بستر رودخانههای فصلی، دامنههای سنگلاخی، بستر مسیلها و دشتهای شنی و شُنی ـ رسی است. این گیاه نسبت به خشکی، گرمای شدید و خاکهای فقیر بسیار سازگار است و اغلب در مناطقی با بارندگی سالانه پایینتر از 300 میلیمتر رشد میکند. ریشههای عمیق و همزیستی با باکتریهای تثبیتکننده نیتروژن، آن را به یکی از گونههای کلیدی در بهبود حاصلخیزی خاک در بیابانها تبدیل کرده است.
تاریخچه مطالعه و کاربرد علمی
نام جنس Parkinsonia به افتخار گیاهشناس و جراح انگلیسی، جان پارکینسون (قرن هفدهم) انتخاب شده است. این گونه از قرن نوزدهم توسط گیاهشناسان کاوشگر بیابانهای جنوبغربی آمریکا توصیف و در فلورهای منطقهای ثبت شد. در پژوهشهای بومشناسی بیابان، پارکینسونیا فلوریدا بهعنوان گونهای نمونه برای بررسی سازگاریهای فیزیولوژیک به خشکی و نقش در شکلدهی ریززیستگاهها برای سایر موجودات موردمطالعه است.
خصوصیات - معرفی
ساقه و شاخهها
ساقههای Parkinsonia florida (پالو وردۀ آبی) باریک، صاف و به رنگ سبز تا سبز مایل به آبی هستند و نقش مهمی در انجام فتوسنتز دارند. پوست ساقه نازک، صاف و در افراد مسنتر کمی ترکخورده و قهوهایـسبز میشود. شاخهها افراشته تا کمی آویزان بوده و ساختاری باز و مشبک ایجاد میکنند. در محل گرهها، خارهای کوتاه و تیز به رنگ سبز تا قهوهای دیده میشود که گیاه را در برابر چرا محافظت میکند.
برگها
برگها مرکب، دوبار شانهای و بسیار ظریفاند و پس از بارندگیها بهسرعت ظاهر میشوند. محور اصلی برگ سبز و کشیده است و روی آن ردیفهایی از برگچههای ریز، بیضوی تا خطی با طول چند میلیمتر قرار دارد. رنگ برگچهها سبز روشن تا سبز مایل به آبی است که با ساقههای سبز هماهنگ میشود. در دورههای خشکی، برگها زودریز بوده و گیاه بیشتر بر فتوسنتز ساقه متکی میشود.
گلها
گلها خوشهای، آویزان تا کمی افراشته و بهصورت دستهای روی شاخههای جوان تشکیل میشوند. هر گل دارای پنج گلبرگ نامساوی است که به رنگ زرد روشن تا زرد مایل به کرم بوده و اغلب یک یا چند گلبرگ با رگهها یا لکههای نارنجی تا قرمز تزیین شدهاند. قطر هر گل حدود ۲ تا ۳ سانتیمتر است. پرچمها باریک، بیرونزده و به رنگ زرد تا نارنجی هستند که به جلوه زینتی گلها میافزایند.
میوه و بذر
میوه به صورت نیام باریک، دراز و استوانهایـکمی پهن است که پس از رسیدن به رنگ قهوهای تا قهوهایتیره در میآید. طول نیام معمولاً چند سانتیمتر است و درون آن چند بذر بیضوی تا تقریباً گرد با پوسته سخت قرار دارد. بذرها قهوهای، براق و نسبتاً سختپوستاند و برای سبز شدن در طبیعت به دورهای از فرسایش مکانیکی یا تغییرات رطوبتی نیاز دارند.
شرایط نگهداری پالو وردۀ آبی
نور مورد نياز
زیاد
آبياري و رطوبت
کمی مرطوب
دماي مورد نياز
15 تا 25 درجه سانتیگراد
خاک مورد نياز
خاکهای بسیار سبک، شنی تا سنگلاخی با زهکشی عالی؛ تحمل خاکهای فقیر؛ pH خنثی تا قلیایی (حدود 6.5 تا 8.5)
|
معرفی کلی شرایط محیطی پارکینسونیا فلوریدا
پارکینسونیا فلوریدا (پالو وردۀ آبی) درختچهای بیابانی است که به شرایط خشک و گرم عادت دارد. این گیاه برای مناطق کمبارش و آفتابی بسیار مناسب است و در صورت تأمین زهکشی خوب خاک، دوام بالایی نشان میدهد.
دما و تحمل گرما و سرما
بهترین بازه دمایی برای رشد این گیاه بین ۲۰ تا ۳۵ درجۀ سانتیگراد است. در تابستان گرماهای بالاتر از ۴۰ درجۀ سانتیگراد را نیز تحمل میکند، بهشرط آنکه خاک سنگین و غرقاب نشود. در زمستان تا حدود منفی ۶ تا منفی ۹ درجۀ سانتیگراد را میتواند تحمل کند، اما در مناطق سردتر نیاز به مکان محافظتشده یا کاشت در نقاط گرمتر باغ دارد.
نور و شدت تابش
پالو وردۀ آبی یک گونه کاملاً آفتابدوست است. حداقل ۶ تا ۸ ساعت نور مستقیم خورشید در روز برای رشد سالم، گلدهی مناسب و فرم تاج باز ضروری است. کمبود نور باعث کاهش گلدهی و درازشدن شاخهها میشود، بنابراین کاشت در سایۀ درختان بزرگ یا حاشیۀ دیوارهای بلند توصیه نمیشود.
رطوبت، آبیاری و مقاومت به خشکی
این گیاه برای آبوهوای خشک طراحی شده است و رطوبت بالای هوا را نمیپسندد. در سال اول کاشت، آبیاری منظم برای استقرار ریشهها ضروری است، اما پس از استقرار، به خشکی بسیار مقاوم بوده و آبیاری عمیق و با فواصل طولانی بهترین روش است. خاک همیشه خیس، خطر پوسیدگی ریشه را بالا میبرد.
خاک، زهکشی و نیازهای تغذیهای
خاک سبک با زهکشی عالی، کلید موفقیت در پرورش پالو وردۀ آبی است. خاکهای شنی، شنیلومی یا حتی سنگلاخی مناسباند و این گیاه تحمل خوبی نسبت به خاک نسبتاً قلیایی و فقیر از نظر مواد غذایی دارد. از باتلاقی شدن یا ماند آب در اطراف ریشهها باید جلوگیری کرد. افزودن کمی ماسه در خاکهای رسی و ایجاد شیب ملایم به خروج آب اضافی کمک میکند.
منابع :
ساير تصاوير :
گياهان ديگر از همين جنس :
گياهان ديگر از همين خانواده :