۱۴۰۴ ششم دی

ماهونیای چرمی (ماهونیای بیل)

این گیاه با نام علمی Mahonia bealei و نام مرسوم (Leatherleaf Mahonia) که به فارسي ماهونیای چرمی (ماهونیای بیل) ناميده ميشود، گياهي از خانواده Berberidaceae بومي بومی چین مرکزی و جنوبی؛ به‌طور طبیعی در جنگل‌های کوهستانی، دامنه‌ها و مناطق سایه‌دار با اقلیم معتدل رشد می‌کند و در برخی مناطق جهان طبیعی‌شده است مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک لومی غنی از مواد آلی با زهکشی مناسب؛ تحمل‌پذیر نسبت به خاک‌های فقیر؛ ترجیحاً خاک اسیدی تا کمی اسیدی؛ pH حدود 5 تا 6.5

دانستنیهای علمی

خانواده و رده‌بندی گیاه‌شناسی

Mahonia bealei که در فارسی با نام ماهونیای چرمی یا ماهونیای بیل شناخته می‌شود، به خانواده Berberidaceae (زرشکیان) تعلق دارد. این گیاه در گذشته در جنس Mahonia طبقه‌بندی می‌شد، اما در رده‌بندی‌های مولکولی جدید اغلب در جنس Berberis ادغام شده و با نام Berberis bealei نیز شناخته می‌شود. این جابه‌جایی رده‌بندی، اهمیت داده‌های مولکولی در اصلاح طبقه‌بندی سنتی بر اساس ریخت‌شناسی را نشان می‌دهد.

منطقه بومی و پراکنش جغرافیایی

خاستگاه اصلی Mahonia bealei شرق آسیا، به‌ویژه چین مرکزی و شرقی است. این گونه در استان‌هایی مانند ژجیانگ، جیانگسو و آنهویی گزارش شده است. در قرن نوزدهم و بیستم، این گیاه به‌عنوان زینتی همیشه‌سبز به اروپا و آمریکای شمالی معرفی شد. در برخی مناطق جنوب و شرق ایالات متحده، Mahonia bealei به‌عنوان گونه‌ای طبیعی‌شده و در مواردی بالقوه مهاجم شناخته می‌شود.

زیستگاه و بوم‌شناسی

زیستگاه طبیعی Mahonia bealei عمدتاً جنگل‌های همیشه‌سبز کوهستانی، حاشیه جنگل‌ها و دامنه‌های نیمه‌سایه‌دوست است. این گیاه خاک‌های نسبتاً اسیدی تا خنثی، با زهکش خوب و پوشش آلی فراوان را ترجیح می‌دهد. برگ‌های چرمی و براق، سازگاری با شرایط نیمه‌خشک و سایه‌روشن را افزایش می‌دهد. میوه‌های آبی-بنفش آن منبع غذایی مهمی برای پرندگان هستند و در جابه‌جایی بذر نقش دارند.

تاریخچه کشف و استفاده علمی

این گونه در قرن نوزدهم توسط گیاه‌شناسان و کلکسیونرهای اروپایی در چین جمع‌آوری و توصیف شد. نام گونه‌ای bealei به افتخار «ت. چ. بیل» (T. Ch. Beale)، بازرگان و گیاه‌دوست بریتانیایی مقیم شانگهای، انتخاب شده است. حضور آلکالوئید بربرین در بافت‌های Mahonia bealei باعث شده این گیاه در مطالعات فارماکوگنوزی و تحقیقات ضد‌میکروبی مورد توجه قرار گیرد، هرچند استفاده دارویی آن باید با احتیاط و استانداردسازی علمی همراه باشد.

خصوصیات - معرفی

ساقه و عادت رویشی

ماهونیای چرمی (Mahonia bealei) درختچه‌ای همیشه‌سبز با قامت نسبتاً کوتاه تا متوسط است که معمولاً بین ۱ تا ۲ متر ارتفاع می‌گیرد. ساقه‌ها چوبی، محکم و به رنگ قهوه‌ای تا خاکستری مایل به قهوه‌ای هستند و با افزایش سن دچار ترک‌خوردگی سطحی می‌شوند. شاخه‌ها نسبتاً راست، اندکی زاویه‌دار و در بخش‌های جوان سبز مایل به زیتونی‌اند. این گیاه دارای فرم بوته‌ای فشرده و اغلب چندساقه‌ای است که ظاهری متراکم و انبوه ایجاد می‌کند.

برگ‌ها

برگ‌های ماهونیای چرمی شانه‌ای (شبه‌پرگشته)، ضخیم، چرمی و همیشه‌سبز هستند. هر برگ معمولاً بین ۲۰ تا ۴۰ سانتی‌متر طول دارد و از چندین برگچه‌ی متقابل یا تقریباً متقابل تشکیل شده است. برگچه‌ها بیضوی تا نیزه‌ای، با نوک تیز و حاشیه کاملاً دندانه‌دار و مسلح به خار است؛ این دندانه‌ها شبیه برگ‌های پتوسپروم خاردار یا برگ‌های زرشک بوده و ظاهری خشن به گیاه می‌دهند. سطح رویی برگچه‌ها سبز تیره و براق، و سطح زیرین سبز روشن‌تر است. در زمستان و هوای سرد، گاهی ته‌رنگ بنفش یا مایل به برنزی بر روی برگ‌ها دیده می‌شود.

گل‌ها

گل‌آذین‌ها به صورت خوشه‌های متراکم و ایستاده در انتهای شاخه‌ها تشکیل می‌شوند. گل‌ها کوچک، ستاره‌ای‌شکل و به رنگ زرد درخشان هستند که در اواخر زمستان تا اوایل بهار ظاهر شده و تضاد چشمگیری با برگ‌های سبز تیره ایجاد می‌کنند. هر گل دارای چندین گلبرگ ظریف و پرچم‌های برجسته است که منظره‌ای زینتی و جذاب فراهم می‌آورد. خوشه‌های گل می‌توانند تا حدود ۱۰ تا ۱۵ سانتی‌متر طول داشته باشند و به‌صورت گروهی، ظاهری چترمانند و پرپشت به تاج گیاه می‌بخشند.

میوه و بذر

پس از گل‌دهی، میوه‌های توت‌مانند بیضوی شکل تشکیل می‌شوند که ابتدا سبز بوده و سپس به رنگ آبی تا آبی-بنفش با پوشش مومی تبدیل می‌شوند. میوه‌ها به‌صورت خوشه‌ای آویزان بوده و جلوه‌ای تزئینی به گیاه می‌دهند. هر میوه چند بذر سخت و کوچک درون خود دارد که مسئول تکثیر جنسی گیاه هستند.

شرایط نگهداری ماهونیای چرمی (ماهونیای بیل)

نور مورد نياز زیاد آبياري و رطوبت کمی مرطوب دماي مورد نياز 15 تا 25 درجه سانتیگراد خاک مورد نياز خاک لومی غنی از مواد آلی با زهکشی مناسب؛ تحمل‌پذیر نسبت به خاک‌های فقیر؛ ترجیحاً خاک اسیدی تا کمی اسیدی؛ pH حدود 5 تا 6.5

دمای مناسب برای رشد ماهونیای چرمی

ماهونیای چرمی (Mahonia bealei) گیاهی نیمه‌گرمسیری است که دمای معتدل را ترجیح می‌دهد. بهترین رشد آن در بازه 10 تا 25 درجه سانتی‌گراد دیده می‌شود. گرمای شدید تابستان، به‌ویژه همراه با خشکی هوا، می‌تواند سبب سوختگی برگ‌ها شود. در زمستان تا حدود 5- درجه سانتی‌گراد را تحمل می‌کند، ولی در مناطق سرد، کاشت در مکان‌های محافظت‌شده از باد و یخبندان ضروری است.

رطوبت و آبیاری

این گیاه رطوبت خاک یکنواخت و نه غرقابی را می‌پسندد. خاک کمی مرطوب و دارای زهکش خوب، بهترین شرایط را فراهم می‌کند. در تابستان‌های خشک، آبیاری منظم هفتگی توصیه می‌شود، اما باید از ماندگاری آب در اطراف ریشه جلوگیری کرد. رطوبت نسبی متوسط هوا کافی است و برخلاف گیاهان گرمسیری، نیاز به هوای بسیار مرطوب ندارد.

نور و محل کاشت

ماهونیای چرمی در نیم‌سایه تا سایه‌روشن بهترین عملکرد را دارد. نور ملایم صبحگاهی و سایه در بعدازظهر، به‌ویژه در مناطق گرم، ایده‌آل است. تابش مستقیم و شدید آفتاب می‌تواند باعث زردی یا سوختگی برگ‌ها شود، در حالی‌که سایه کامل، تراکم و گل‌دهی را کاهش می‌دهد. کاشت در کناره دیوارها، زیر درختان و فضاهای نیمه‌سایه باغ مناسب است.

خاک و ویژگی‌های بستر کاشت

خاک لومی، غنی از مواد آلی و با زهکش مناسب، بهترین بستر برای این گیاه است. pH نزدیک به خنثی تا کمی اسیدی (حدود 6 تا 7) مطلوب است. افزودن کمپوست یا خاک‌برگ هنگام کاشت، به تقویت ریشه و حفظ رطوبت کمک می‌کند. از خاک‌های سنگین و رسیِ بدون زهکش باید اجتناب کرد، زیرا زمینه‌ساز پوسیدگی ریشه هستند.

منابع :




ساير تصاوير :
 


 
 
 


گياهان ديگر از همين جنس :
 

انگور اورگن ماهونیا،توت آبی ماهونیای فریمونت ماهونیا نِوین

گياهان ديگر از همين خانواده :
 

ماهونیا نِوین ماهونیای فریمونت زرشک نِوین ماهونیا،توت آبی

  محسن شهاب الدین