ستاره سرخ

دانستنیهای علمی

گازمانیا لینگولاتا یا ستاره سرخ گونه ای از گیاه گلدار در خانواده Bromeliaceae و زیرخانواده Tillandsioideae است. منشا آنها مرکز و جنوب آمریکا به خصوص اکوادور میباشد.

خصوصیات - معرفی

این گیاه دارای گل بسیار زیبا و چشمگیری به شکل ستاره ای و گلبرگ های بزرگ و کشیده به رنگ نارنجی و قرمز می باشد. فصل به گل نشستن گیاه پاییز میباشد.

عادت رشد و ساقه

Guzmania lingulata (ستاره سرخ) از خانواده بروملیاسه است و به‌صورت روزت (Rosette) رشد می‌کند. ساقهٔ واقعی بسیار کوتاه و فشرده است و برگ‌ها از نزدیکِ سطح مرکزی گیاه منشأ می‌گیرند؛ به همین دلیل گیاه ظاهری بی‌ساقه دارد. در مرکز روزت معمولاً یک «جام» طبیعی تشکیل می‌شود که ساختاری شاخص در این جنس است.

برگ‌ها

برگ‌ها باریک تا نیزه‌ای، کشیده و نواری‌شکل‌اند و اغلب با لبهٔ صاف و بافت نسبتاً چرمی دیده می‌شوند. طول برگ‌ها معمولاً حدود ۳۰ تا ۶۰ سانتی‌متر و عرض آن‌ها چند سانتی‌متر است. رنگ برگ‌ها غالباً سبز براق است، اما در برخی واریته‌ها نوارها یا ته‌رنگ‌های ظریف تیره‌تر مشاهده می‌شود. چیدمان شعاعی برگ‌ها روزتی منظم می‌سازد و به انباشت آب در بخش مرکزی کمک می‌کند.

گل‌آذین و براکته‌ها

بخش شاخص این گیاه، گل‌آذین مرکزی است که با براکته‌های رنگین (برگک‌های تغییرشکل‌یافته) شناخته می‌شود. براکته‌ها معمولاً قرمز روشن تا قرمز-نارنجی‌اند و به شکل ستاره‌ای یا نیزه‌ای در مرکز بالا می‌آیند؛ همین ویژگی دلیل نام رایج «ستاره سرخ» است. دوام رنگ براکته‌ها معمولاً بسیار بیشتر از خود گل‌هاست.

گل‌ها و میوه

گل‌ها کوچک، لوله‌ای و غالباً سفید تا کرم یا زرد کم‌رنگ‌اند و در میان براکته‌ها ظاهر می‌شوند. هر گل عمر کوتاهی دارد و به‌صورت پی‌درپی باز می‌شود. پس از گل‌دهی، تشکیل میوه‌های کپسولی کوچک ممکن است رخ دهد، هرچند در شرایط خانگی بیشتر جلوهٔ زینتی گیاه مربوط به براکته‌های رنگین است.

شرایط نگهداری ستاره سرخ

نور مورد نياز زیاد آبياري و رطوبت خیلی مرطوب دماي مورد نياز 16 درجه سانتیگراد خاک مورد نياز مخلوطی از تورب، خاک باغچه و خاکبرگ نیمه پوسیده

گل ستاره سرخ نیاز چندانی بهه محیط و فضای باز ندارد و بسیار مناسب برای پرورش و نگهداری در آپارتمان و یا گلخانه می باشد

این گیاه نیازمند مکان کاملا روشن ولی دور از آفتاب مستقیم است. در بهار و تابستان محیط سایه، روشن برای گیاه مناسب است.

ستاره سرخ را در محیط گرم و مرطوب نگهداری نمایید و با آب مقطر ولرم آبیاری نمایید و خاک را همیشه نسبتاً مرطوب نگه‌ دارید.

در زمستان دما نباید از 12 درجه سانتی‌گراد پائین‌تر رود. در دمای معمولی اطاق مکرراً از اسپری آب استفاده کنید.

مخلوطی از تورب، خاک باغچه و خاک برگ نیمه پوسیده، خاک مناسب گیاه میباشد.

از بهار تا تابستان هر سه هفته یک‌بار با کود محلول به میزان یک گرم در لیتر آن را تغذیه نمایید. به قسمت میانی گیاه کود ندهید.

برای ازدیاد ستاره سرخ میتوانید پس از اینکه گیاه مادری کاملاً پژمرده شد، در اوایل بهار پاجوش گیاه را جدا نموده و در گلدانی دیگر بکارید.

مقابله به آفات ستاره سرخ

آفات رایج

در Guzmania lingulata (ستاره سرخ)، شته‌ها با تجمع روی برگ‌های جوان و ایجاد چسبندگی (عسلک) دیده می‌شوند؛ کنه تارتن در هوای خشک با لکه‌های ریز و تار ظریف بروز می‌کند؛ شپشک آردآلود و سپردار به‌صورت توده‌های سفید پنبه‌ای یا برجستگی‌های قهوه‌ای روی برگ و طوقه ظاهر می‌شوند. کنترل: ایزوله‌کردن گیاه، پاک‌سازی با پنبه آغشته به الکل 70٪، و در آلودگی‌های شدید استفاده از روغن‌های باغبانی/صابون حشره‌کش طبق برچسب. افزایش رطوبت و شست‌وشوی ملایم برگ‌ها به کاهش کنه کمک می‌کند.

امراض و اختلالات بیماری‌زا

مهم‌ترین مشکل، پوسیدگی طوقه و ریشه ناشی از آبیاری زیاد، زهکش ضعیف و ماندگاری آب در بستر است؛ علائم شامل نرم‌شدن پایه، بوی نامطبوع و زردی پیش‌رونده برگ‌هاست. همچنین لکه‌برگی قارچی/باکتریایی به‌صورت لکه‌های تیره یا آبسوخته در رطوبت بالا و تهویه ضعیف دیده می‌شود. مقابله: حذف بافت‌های آلوده، تعویض بستر سبک و بسیار زهکش‌دار، آبیاری فقط پس از نیمه‌خشک شدن سطح بستر، و جلوگیری از ماندن آب روی طوقه. در صورت تداوم، استفاده از قارچ‌کش مسی یا ترکیبات مناسب لکه‌برگی طبق دستور برچسب و بهبود گردش هوا توصیه می‌شود.

پیشگیری کلیدی

قرنطینه گیاه جدید، ضدعفونی ابزار، نور غیرمستقیم کافی، و مدیریت رطوبت (بدون خیس‌ماندن طولانی برگ و طوقه) مؤثرترین راه کاهش آفات و بیماری‌هاست.

نحوه تکثیر ستاره سرخ

تولیدمثل طبیعی گوزمانیا لینگولاتا در زیستگاه

گوزمانیا لینگولاتا در جنگل‌های بارانی به‌صورت اپی‌فیت روی درختان رشد می‌کند. در طبیعت، تولیدمثل این گیاه عمدتاً از طریق بذر انجام می‌شود. پس از تشکیل گل‌آذین، گرده‌افشانی توسط حشرات و گاهی باد صورت می‌گیرد و بذرهای ریز در میوه‌های خشک‌شونده شکل می‌گیرند. با رسیدن بذرها، آن‌ها توسط باد و باران در شکاف‌های پوست درختان یا لایه خزه‌ای اطراف ریشه‌ها پراکنده می‌شوند. بذرها برای جوانه‌زنی به رطوبت مداوم، نور ملایم و دمای نسبتاً ثابت نیاز دارند. هر rosette معمولاً پس از گل‌دهی از بین می‌رود اما پیش از مرگ، پاجوش‌های جانبی تولید می‌کند.

روش‌های تکثیر گوزمانیا لینگولاتا در خانه

مهم‌ترین روش تکثیر خانگی گوزمانیا، جداسازی پاجوش‌ها است. پس از گل‌دهی و شروع ضعف گیاه مادری، پاجوش‌ها در اطراف پایه ظاهر می‌شوند. وقتی ارتفاع پاجوش‌ها به حدود یک‌سوم تا نصف گیاه مادری رسید و ریشه‌های کوچک قابل مشاهده شد، می‌توان آن‌ها را با چاقوی تمیز جدا کرد. هر پاجوش در گلدانی با بستر سبک (ترکیب پوکه، پرلیت و کمی خزه یا کوکوپیت) کاشته می‌شود. رطوبت محیطی بالا، دمای ۲۰–۲۵ درجه و نور غیرمستقیم برای ریشه‌دهی ضروری است. در روش پیشرفته‌تر، تکثیر با بذر در خانه امکان‌پذیر است اما زمان‌بر است و نیاز به رطوبت ثابت و مه‌پاشی منظم دارد؛ بذرها روی سطح بستر استریل پخش شده و نباید با خاک پوشانده شوند.

گازمانیا دنیس گازمانیا برترونیانا گازمانیا وِلا گازمانیا کانیفرا

تیلاندزیا سایانیا تیلاندزیا دیریانا گازمانیا دنیس ایکمیا فاسکیاتا