تیلاندزیا دیریانا

دانستنیهای علمی

dyeriana Tillandsia گونه ای گیاهی در خانواده Bromeliaceae است.بومی اکوادور است و زیستگاه طبیعی آن مناطق نیمه گرمسیری و استوایی جنگل های حرا است. این گیاه با خارج شدن از زیستگاه، در صورتی که به خوبی مراقبت نشود در معرض تهدید است.

تیلاندزیا دیریانا معمولاً در بیابان ها ، جنگل ها و کوه های مرکزی و جنوبی امریکا یافت می شود همچنین در جنوب مکزیک و شمال امریکا نیز وجود دارد.

این گیاه میتواند مواد مغذی را از هوا (گرد و غبار ، برگ فاسد و ماده حشره) از طریق ساختارهای trichomes موجود در برگ جمع کرده و تغذیه کند. یعنی در طبیعت آنها به طور عادی در روی بدنه سایر گیاهان میتوانند رشد کنند بدون اینکه خصوصیات انگلی داشته باشند. بنابر این آنها بدون خاک نیز میتوانند رشد کنند مثلاً بر روی درختان ، سنگها و صخره ها.

خصوصیات - معرفی

رویشگاه و تیپ رشدی

تیلاندزیا دیریانا (Tillandsia dyeriana) یک اپی‌فیت از تیره آناناسیان است که به صورت رزت (Rosette) رشد می‌کند. بدنۀ گیاه عمدتاً از برگ‌های متراکم تشکیل شده و ساقهٔ واقعی بسیار کوتاه و درون رزت پنهان است.

ساقه و ساختار پایه

ساقه در این گونه فشرده و کوتاه‌گره است و نقش اصلی آن نگهداری برگ‌ها در آرایش قیفی‌شکل است. این آرایش به جمع‌آوری رطوبت و ذرات غذایی کمک می‌کند و ظاهر گیاه را به یک قیف یا جام برگ‌مانند نزدیک می‌سازد.

برگ‌ها

برگ‌ها باریک تا نیزه‌ای، کشیده و قوسی‌اند و در پیرامون مرکز رزت قرار می‌گیرند. سطح برگ‌ها معمولاً با تریکوم‌های نقره‌ای-خاکستری پوشیده است که به آن جلوه‌ای مات می‌دهد. ترکیب رنگ سبز تا سبز-خاکستری با پوشش نقره‌ای، یکی از شاخصه‌های ظاهری این گونه است. نوک برگ‌ها تیز و لبه‌ها صاف بوده و برگ‌های داخلی معمولاً قائم‌تر و برگ‌های بیرونی بازترند.

گل‌آذین و براکته‌ها

گل‌آذین از مرکز رزت خارج می‌شود و معمولاً براکته‌های بزرگ و چشمگیر به رنگ قرمز تا قرمز-نارنجی دارد. این براکته‌ها پهن و لایه‌لایه‌اند و بیشترین جذابیت زینتی گیاه را ایجاد می‌کنند. در بسیاری از نمونه‌ها، براکته‌ها از خود گل‌ها ماندگارتر و پررنگ‌تر دیده می‌شوند.

گل‌ها

گل‌ها اغلب لوله‌ای و آویخته یا نیمه‌آویخته‌اند و معمولاً در طیف آبی تا بنفش ظاهر می‌شوند. کنتراست رنگی میان براکته‌های قرمز و گل‌های آبی-بنفش، ویژگی تشخیصی مهم در تیلاندزیا دیریانا است.

شرایط نگهداری تیلاندزیا دیریانا

نور مورد نياز زیاد آبياري و رطوبت مرطوب دماي مورد نياز 22 درجه سانتیگراد خاک مورد نياز خاک سست با تخلیه سریع (بدون خاک نیز رشد میکند)

برای نگهداری تیلاندزیا دیریانا در خانه باید به اندازه کافی نور و روشنایی قوی ولی غیر مستقیم وجود داشته باشد (ترجیحا نزدیک پنجره های جنوبی). اگر این عملی نیست ، چراغ فلورسنت به میزانی که تا 92 ٪ روشنایی خورشید در اتاق ایجاد شود.همچنین گیاه نیاز به گردش هوای تازه دارد، بنابر این پنجره ها و یا درب را تا آنجا که امکان پذیر باز نگه دارید تا مطمئن شوید که گردش هوا در اتاق برقرار است. اگر مقدور نبود از پنکه استفاده نمایید.

آبیاری باید یک بار در هفته در مناطق مرطوب از کشور انجام شود و دو بار در هفته در مناطق خشک. باید اجازه داد بین هر آبیاری خاک گلدان خشک شود. اگر آب منطقه شما قلیایی است، با اضافه کردن دو قاشق غذاخوری سرکه در هر گالن از آب آن را اسیدی و سازگار با گیاه نمایید.

مقابله به آفات تیلاندزیا دیریانا

آفات رایج در Tillandsia dyeriana

شپشک آردآلود، شپشک سپردار و کنه تارتن از مهم‌ترین آفات تیلاندزیا دیریانا هستند و معمولاً در شرایط تهویه ضعیف و ازدحام گیاهان تشدید می‌شوند. علائم شامل لکه‌های زرد، ضعف رشد، ترشحات چسبناک و تارهای نازک روی برگ‌هاست.

برای کنترل، ابتدا گیاه را قرنطینه کنید و با شست‌وشوی ملایم با آب ولرم آفت را کاهش دهید. سپس با پنبه آغشته به الکل ایزوپروپیل 70٪ آفات را به‌آرامی پاک کنید. در آلودگی شدید، استفاده موضعی از صابون حشره‌کش یا روغن نیم با دوز کم و در سایه توصیه می‌شود؛ پس از تیمار، خشک‌شدن کامل گیاه ضروری است.

امراض و مشکلات قارچی–باکتریایی

مهم‌ترین بیماری‌ها پوسیدگی قاعده و پوسیدگی نرم برگ‌هاست که اغلب از ماندن آب بین برگ‌ها، رطوبت مداوم و دمای پایین ناشی می‌شود. بوی نامطبوع، بافت آبکی و سیاه‌شدن پایه از نشانه‌های کلیدی هستند.

برای مقابله، بخش‌های آلوده را با ابزار استریل جدا کنید و گیاه را در محیطی با جریان هوای بالا نگه دارید. دفعات غبارپاشی/خیساندن را کاهش دهید و فقط پس از خشک‌شدن کامل تکرار کنید. در موارد پیشرفته، کاربرد محدود قارچ‌کش‌های مسی یا بیولوژیک (مانند Bacillus subtilis) به‌صورت موضعی می‌تواند کمک کند.

نحوه تکثیر تیلاندزیا دیریانا

تکثیر گیاه هم از طریق پاجوش میباشد

تولیدمثل Tillandsia dyeriana در طبیعت

تیلاندزیا دیریانا یک بروملیادِ اپی‌فیت است که در زیستگاه‌های مرطوب روی تنه و شاخه درختان زندگی می‌کند. تولیدمثل طبیعی آن عمدتاً از طریق تشکیل گل‌آذین و تولید بذر انجام می‌شود؛ گرده‌افشانی معمولاً به کمک حشرات و گاهی پرندگان شهدخوار صورت می‌گیرد. پس از رسیدن کپسول بذر، بذرهای سبک و کرک‌دار با جریان هوا جابه‌جا می‌شوند و روی پوست درخت یا سطوح زبر می‌نشینند.

برای جوانه‌زنی، بذر به رطوبت پایدار، تهویه و نور فیلترشده نیاز دارد و سپس گیاهچه با ریشه‌های ابتدایی بیشتر برای چسبیدن تثبیت می‌شود تا جذب غذا؛ جذب آب و عناصر عمدتاً از طریق تریکوم‌های برگ انجام می‌گیرد.

روش‌های تکثیر در خانه

مطمئن‌ترین روش، تکثیر از طریق پاجوش (Offsets/Pups) است. پس از گل‌دهی، گیاه مادری معمولاً چند پاجوش در پایه تولید می‌کند. وقتی پاجوش به حدود یک‌سوم تا نصف اندازه گیاه مادری رسید، می‌توان آن را با ابزار تمیز جدا کرد یا اجازه داد به‌صورت کپه‌ای رشد کند.

برای ریشه‌دار شدن، پاجوش را روی چوب یا تنه‌ مصنوعی با نخ/سیم نرم ثابت کنید و در محیطی با رطوبت متوسط تا بالا، نور غیرمستقیم و گردش هوا نگه دارید. تکثیر از بذر در خانه امکان‌پذیر است اما کند و حساس است؛ بذر باید روی سطح زبر و مرطوب، بدون پوشاندن با خاک، در شرایط بسیار مرطوب و با تهویه مناسب قرار گیرد.

تیلاندزیا سایانیا تیلاندزیا ایونانتا

گازمانیا برترونیانا بیلبرجیا نيدولاريوم اینوسنتی بروملیاد سرخ‌شونده