این گیاه با نام علمی Opuntia engelmannii و نام مرسوم (Engelmann’s Prickly Pear) که به فارسي انجیر هندی انگلمان ناميده ميشود، گياهي از خانواده Cactaceae بومي بومی جنوبغرب ایالات متحده آمریکا و شمال مکزیک، در بیابانها، دشتهای خشک و دامنههای سنگلاخی مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک بسیار سبک، شنی یا سنگریزهای با زهکشی عالی، فقیر تا متوسط، مقاوم به خشکی، با pH خنثی تا کمی قلیایی (حدود 6.5 تا 8)
دانستنیهای علمی
نام علمي
Opuntia engelmannii
نام لاتين
Engelmann’s Prickly Pear
ردهبندی و جایگاه تبارشناختی
Opuntia engelmannii که در فارسی به «انجیر هندی انگلمان» شناخته میشود، گونهای از سردهٔ Opuntia در خانوادهٔ Cactaceae (کاکتاسه) است. این خانواده شامل بیش از ۱۷۰ سرده و حدود ۲۰۰۰ گونه کاکتوس است که همگی اغلب سازگار با زیستگاههای خشک و نیمهخشکاند. این گونه در ردهٔ دولپهایها (Eudicots) و راستهٔ Caryophyllales قرار دارد. Opuntia engelmannii از نظر ریختشناسی و تبارشناسی، به گروه کاکتوسهای «پرهای» یا «راکتدار» با پَرههای مسطح و تیغدار تعلق دارد.
منطقه بومی و پراکنش جغرافیایی
زیستگاه بومی Opuntia engelmannii عمدتاً در جنوب ایالات متحده و شمال مکزیک است، بهویژه در ایالتهایی مانند تگزاس، آریزونا و نیومکزیکو و مناطق بیابانی پیرامون صحرای چیواوا و سونورا. این گونه در عین حال در برخی مناطق نیمهخشک دیگر جهان بهعنوان گیاه زینتی یا منبع میوه و علوفه معرفی و گاه طبیعیشده است. توان بالای تحمل خشکی و گرمای شدید، این کاکتوس را به گونهای موفق در بیابانها و دشتهای سنگلاخی و شنی تبدیل کرده است.
زیستگاه و سازگاریهای بومشناختی
Opuntia engelmannii معمولاً در زیستگاههای باز، خاکهای سنگریزهای، لومی شنی و دامنههای کمشیب میروید. این گیاه با ساقههای پهن و پهنکهای گوشتی خود، آب را در شاخبرگ ذخیره کرده و با کاهش سطح برگ حقیقی، تعرق را به حداقل میرساند. آرئولها و تیغهای متعدد، هم نقش دفاعی در برابر علفخواران دارند و هم به تنظیم ریزاقلیم اطراف سطح گیاه کمک میکنند. فتوسنتز از نوع CAM در این کاکتوس، امکان گشودن روزنهها در شب و کاهش شدید اتلاف آب را فراهم میکند.
تاریخچه کشف و نامگذاری
نام گونهای engelmannii به افتخار گیاهشناس آلمانی-آمریکایی جورج انگلمان (George Engelmann) انتخاب شده است که در قرن نوزدهم در مطالعه فلور آمریکای شمالی، بهویژه کاکتاسهها، نقش برجستهای داشت. توصیف رسمی این گونه در نیمهٔ دوم قرن نوزدهم در متون گیاهشناسی آمریکای شمالی ثبت شد. از آن زمان، Opuntia engelmannii بهعنوان یکی از کاکتوسهای شاخص چشماندازهای بیابانی جنوب ایالات متحده شناخته میشود و در مطالعات بومشناسی بیابان، تکامل سازگاریهای ضدخشکی و تنوعزایی در سرده Opuntia جایگاه ویژهای دارد.
خصوصیات - معرفی
ساقه و پدها (کلالهها)
اوپونتیا انجلماننی یک کاکتوس بوتهای با ساقههای منشعب و پدهای صاف و پهن است که به صورت بندبند روی هم قرار میگیرند. پدها بیضی تا تخممرغیشکل بوده و معمولاً بین ۱۰ تا ۳۰ سانتیمتر طول دارند. رنگ پدها سبز تا سبز مایل به آبی است و سطح آنها کمی مومی و ضخیم بوده و نقش اندام فتوسنتزی اصلی را بر عهده دارد. سطح پدها مفصلدار است و به گیاه امکان گسترش افقی و عمودی میدهد.
آرئولها، خارها و گلوچیدها
روی سطح پدها آرئولهای کوچک و گرد به رنگ زرد تا قهوهای روشن دیده میشوند که محل رویش خارها و گلوچیدها هستند. خارها معمولاً بلند، مستقیم یا کمی خمیده، به رنگ سفید، زرد کمرنگ یا قهوهای بوده و طول آنها تا حدود ۳ تا ۴ سانتیمتر میرسد. گلوچیدها کوتاه، بسیار ریز، قلابدار و به رنگ زرد تا قهوهایاند و در صورت تماس بهراحتی در پوست فرو میروند.
برگهای ابتدایی
برگهای واقعی در این گونه بسیار کوچک، مخروطیشکل و زودگذر هستند و تنها در مراحل ابتدایی رشد روی پدهای جوان ظاهر میشوند. این برگها گوشتی، سبز و معمولاً چند میلیمتر طول دارند و خیلی زود خشک شده و میریزند، بهطوریکه در گیاه بالغ عملاً برگ دائمی دیده نمیشود.
گلها
گلهای اوپونتیا انجلماننی در حاشیه بالایی پدهای دوساله تشکیل میشوند. قطر گلها حدود ۵ تا ۷ سانتیمتر بوده و جام گل فنجانی تا بشقابیشکل است. رنگ گلها معمولاً زرد درخشان است و گاهی هالهای نارنجی یا قرمز در مرکز دیده میشود. پرچمها فراوان، زردرنگ و در مرکز گل متراکم هستند و مادگی ضخیم سبز یا مایل به قرمز در وسط آن قرار دارد.
میوه و بذر
میوهها تخممرغی تا استوانهایکوتاه، گوشتی و آبدارند و طول آنها معمولاً ۳ تا ۵ سانتیمتر است. رنگ میوه در رسیدگی کامل ارغوانی تا بنفش تیره میشود و سطح آن دارای آرئولهای کوچک با گلوچیدهای ظریف است. درون میوه دانههای متعدد، سخت، گرد تا بیضی و به رنگ زرد کمرنگ تا نخودی جای گرفتهاند.
شرایط نگهداری انجیر هندی انگلمان
نور مورد نياز
زیاد
آبياري و رطوبت
کمی مرطوب
دماي مورد نياز
15 تا 25 درجه سانتیگراد
خاک مورد نياز
خاک بسیار سبک، شنی یا سنگریزهای با زهکشی عالی، فقیر تا متوسط، مقاوم به خشکی، با pH خنثی تا کمی قلیایی (حدود 6.5 تا 8)
|
دمای مناسب برای رشد انجیر هندی انگلمان
انجیر هندی انگلمان (Opuntia engelmannii) بومی مناطق گرم و خشک است و در بازه دمایی حدود ۱۰ تا ۳۵ درجه سانتیگراد بهترین رشد را دارد. دمای کمتر از ۵- درجه میتواند به پدها و بافتهای آبدار گیاه آسیب بزند، بهویژه اگر یخزدگی طولانیمدت باشد. در مناطق سرد، کشت در گلدان و جابهجایی به مکان محافظتشده در زمستان توصیه میشود.
نور و شدت تابش
این کاکتوس به نور کامل و مستقیم خورشید نیاز دارد و روزانه حداقل ۶ تا ۸ ساعت تابش برای رشد مطلوب، تشکیل پدهای سالم و گلدهی ضروری است. در مناطق بسیار گرم، سایهاندازی ملایم در بعدازظهر میتواند از سوختگی سطحی پدها جلوگیری کند. در محیطهای خانگی، قرار دادن گلدان پشت پنجره جنوبی یا غربی مناسب است.
رطوبت و آبیاری
انجیر هندی انگلمان نسبت به خشکی بسیار مقاوم است و در رطوبت نسبی پایین بهترین عملکرد را دارد. آبیاری باید عمیق اما با فواصل نسبتاً طولانی انجام شود تا خاک بین دو آبیاری کاملاً خشک شود. رطوبت بالای هوا و خاک مرطوبِ دائمی، خطر پوسیدگی ریشه و ساقه را افزایش میدهد، بنابراین از پاشیدن مکرر آب روی پدها خودداری کنید.
خاک، زهکشی و pH
این گونه در خاکهای سبک، شنی یا ماسهای-رسی با زهکشی عالی بهترین رشد را نشان میدهد. ترکیب مناسب شامل خاک باغچه سبک، ماسه درشت و کمی پرلیت یا پوکه معدنی است. pH کمی قلیایی تا خنثی (حدود ۶/۵ تا ۸) برای جذب مناسب عناصر غذایی کافی است. گلدان باید سوراخهای خروج آب فراوان داشته باشد تا از ماندآبی جلوگیری شود.
جریان هوا و مکان کاشت
تهویه خوب و جریان هوای ملایم به کاهش بیماریهای قارچی کمک میکند. این گیاه در فضاهای باز، دامنههای سنگلاخی، باغ صخرهای و حاشیههای خشک باغچه عملکرد بسیار خوبی دارد. کاشت در مکانهای آفتابی، گرم و نسبتاً بادخیز، الگوی طبیعی زیستگاه این گونه را شبیهسازی میکند و موجب رشد متراکم و سالم میشود.
منابع :
ساير تصاوير :
گياهان ديگر از همين جنس :
گياهان ديگر از همين خانواده :