Eupatorium Ligustrinumprivet-leaved ageratina که به فارسی برگ نوی آگراتینا نامیده میشود، گیاهی از خانواده کاسنی یا گل ستاره ای بومی آمریکای شمالی می باشد. نیاز های این گیاه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دمای محیط: آب و هوای معتدل خاک: خاک های به خوبی آبیاری شده
دانستنیهای علمی
نام علمي
Eupatorium Ligustrinum
نام لاتين
privet-leaved ageratina
جایگاه ردهبندی و نامشناسی
Eupatorium ligustrinum (در منابع جدید اغلب با نام Ageratina ligustrina) از تیره کاسنیان (Asteraceae) است. این گونه در جنس Ageratina قرار میگیرد؛ جنسی که پیشتر بخشی از آن در چارچوب گستردهتر Eupatorium طبقهبندی میشد. همنامیها و جابهجاییهای ردهبندی این گیاه بازتاب تغییرات دیدگاههای ریختشناسی و سپس دادههای فیلوژنتیکی در کاسنیان است.
منطقه بومی
خاستگاه این گیاه نواحی آمریکای میانه، بهویژه مکزیک و بخشهایی از آمریکای مرکزی گزارش میشود. در متون باغبانی و گیاهشناسی، آن را یک درختچه زینتی با پراکنش بومی در مناطق کوهپایهای و مرتفعترِ گرمسیری تا نیمهگرمسیری میدانند.
زیستگاه و بومشناسی
این گونه معمولاً در حاشیه جنگلها، شیبهای کوهستانی، پرچینها و زیستگاههای نیمهباز دیده میشود؛ جایی که نور کافی وجود دارد اما رطوبت هوا و خاک نیز در بخشهایی از سال حفظ میشود. سازگاری آن با اقلیمهای معتدلگرمِ ارتفاعات باعث شده در برخی مناطق خارج از زادگاه نیز به عنوان گیاه زینتی کشت شود.
تاریخچه و اهمیت علمی
تاریخچه نامگذاری این گیاه با تحول در مرزبندیهای جنسهای Eupatorium و Ageratina گره خورده است. بازنگریهای سدههای اخیر، بسیاری از گونههای «Eupatorium» دنیای جدید را به Ageratina منتقل کرد؛ اقدامی که بر پایه ویژگیهای گلآذین، ساختار میوه (فندقه) و شواهد تبارزایی انجام شد و درک دقیقتری از خویشاوندیهای درون تیره کاسنیان فراهم آورد.
خصوصیات - معرفی
گیاه "برگ نوی آگراتینا" درختچه ای همیشه سبز است که تا 5 متر ارتفاع می تواند رشد کند. این گیاه در نواحی جنوبی آمریکای شمالی، مکزیک تا کاستاریکا پراکنش دارد.
برگ های این گیاه در ماه ژانویه و گل ها در ماه های سپتامبر تا نوامبر تشکیل می شوند.
گل ها هرمافرودیت (داشتن اندام های نر و ماده روی یک گل) بوده و گرده افشانی توسط زنبورهای عسل و لپیدوپتراها انجام می گردد. و یک گیاهی جذاب برای جلب پرندگان، پروانه ها و حیوانات می باشد. همچنین برگ نوی آگراتینا گیاهی خودگرده افشان است.
در مناطقی با پاییزی معتدل و ملایم، گلدهی تا کریسمس نیز ادامه خواهد داشت.
شرایط نگهداری برگ نوی آگراتینا
نور مورد نياز
زیاد
آبياري و رطوبت
کمی مرطوب
دماي مورد نياز
آب و هوای معتدل
خاک مورد نياز
خاک های به خوبی آبیاری شده
|
این گیاه مناسب برای انواع مختلفی از خاک ها از نظر بافت اعم از خاک های سبک، متوسط بافت و سنگین است. ولی خاک های به خوبی آبیاری شده را بیشتر ترجیح می دهد.
این گیاه نمی تواند در مکان های سایه رشد کند و بنابراین برای رشد بهینه به آفتاب کامل نیاز دارد.
این گیاهان تاحدودی می توانند تا دمای -12 درجه سانتیگراد را تحمل کنند. ولی برخی از گزارشات حاکی از این است که در اثر سرما، اندام های هوایی گیاه از بین می روند.
خواص و کاربردهای دارویی و صنعتی
از این گیاه اغلب به عنوان گیاهی زینتی در گلخانه ها استفاده می کنند اما در نواحی با آب و هوای معتدل می توان آن را خارج از گلخانه نیز پرورش داد.
مقابله به آفات برگ نوی آگراتینا
آفات رایج Eupatorium ligustrinum
مهمترین آفات برگنوی آگراتینا شتهها، مگس سفید، تریپس و کنههای تارعنکبوتی هستند. این آفات با مکیدن شیره گیاهی، سبب زردی، پیچخوردگی برگها و کاهش رشد میشوند. شته و مگس سفید با ترشح عسلک، رشد قارچ دودهای (کپک سیاه) را تسهیل کرده و فتوسنتز را مختل میکنند. تریپس اغلب نوارهای نقرهای روی برگ ایجاد کرده و در آلودگیهای شدید موجب ریزش برگ میشود.
برای کنترل، ابتدا از روشهای غیرشیمیایی استفاده کنید: حذف دستی شاخههای آلوده، شستوشوی برگها با آب و صابون ملایم و تقویت گیاه با آبیاری و تغذیه منظم. در صورت تداوم آلودگی میتوان از صابون حشرهکش، روغن ولک یا حشرهکشهای زیستسازگار حاوی عصاره چریش (نیم) طبق دستور استفاده کرد.
بیماریها و روشهای پیشگیری
رطوبت بالا و تهویه ضعیف باعث شیوع سفیدک پودری، لکهبرگهای قارچی و پوسیدگی ریشه میشود. نشانهها شامل لکههای زرد و قهوهای روی برگ، پوشش پودری سفید و پژمردگی پایدار است. آبیاری از سطح خاک، پرهیز از خیس کردن مداوم برگها و کاشت در بستر با زهکش خوب، پایه اصلی پیشگیری هستند.
در موارد درگیری قارچی، حذف برگهای آلوده و ضدعفونی ابزار هرس توصیه میشود. سپس میتوان از قارچکشهای حاوی تریکودرما یا مس، با رعایت دوز و فاصله مصرف، بهره گرفت تا چرخه آلودگی قطع شود.
نحوه تکثیر برگ نوی آگراتینا
تکثیر گیاه برگ نوی آگراتینا توسط کشت بذر صورت می گیرد. به این صورت که بذور را در فصل بهار در شاسی سرد به صورت سطحی کشت کرده و وقتی که گیاهچه ها به اندازه کافی بزرگ شده و رشد کردند آنها را به گلدان های جدا منتقل می کنند و در طول زمستان سال اول آن را در گلخانه نگهداری کرده و پس از رفع خطر سرما، نهال ها را به زمین منتقل می کنند.
علاوه بر تکثیر از طریق بذر، می توان آنها را با استفاده از قلمه های چوب سبز نیز در فصل بهار تکثیر نمود.
منابع :
en.wikipedia.org7wells.co.ukdiggingdog.compfaf.org ساير تصاوير :
گياهان ديگر از همين خانواده :