۱۴۰۴ ششم دی

درخت توت‌فرنگی مارینا

این گیاه با نام علمی Arbutus marina و نام مرسوم (Marina Strawberry Tree) که به فارسي درخت توت‌فرنگی مارینا ناميده ميشود، گياهي از خانواده Ericaceae بومي رقم دورگهٔ زینتی (هیبرید باغی) ایجادشده در کالیفرنیا، با والدینی از گونه‌های مدیترانه‌ای و آمریکای شمالی مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک لومی یا شنی با زهکشی بسیار خوب، تحمل‌پذیر نسبت به خشکی پس از استقرار، با pH کمی اسیدی تا خنثی (حدود 6 تا 7.5)

دانستنیهای علمی

خانواده و جنس گیاه Arbutus marina

اربوتوس مارینا (Arbutus × marina) عضوی از خانواده Ericaceae و از جنس Arbutus است؛ جنسی که به طور کلاسیک با درخت توت‌فرنگی (A. unedo) و مَنزانیتای کالیفرنیایی (A. menziesii) شناخته می‌شود. این گونه خود یک هیبرید بین‌گونه‌ای است و به همین دلیل با علامت × در نام علمی مشخص می‌شود.

خاستگاه و منطقه بومی

منشأ دقیق اربوتوس مارینا به طور کامل مشخص نیست، اما شواهد باغبانی نشان می‌دهد که یک دورگه‌ی قدیمی با مشارکت گونه‌های مدیترانه‌ای و کالیفرنیایی Arbutus است. به‌طور طبیعی جمعیت وحشی پایداری از آن گزارش نشده و بیشتر درختی «باغی» و پروردهٔ انسان به‌شمار می‌آید. با این حال، از نظر سازگاری، ویژگی‌هایی مشابه زیستگاه‌های مدیترانه‌ای و سواحل اقیانوس آرام آمریکای شمالی دارد.

زیستگاه و نیازهای بوم‌شناختی

این درخت در اقلیم‌های مدیترانه‌ای معتدل با زمستان ملایم و تابستان خشک عملکرد بهینه دارد. خاک‌های نسبتاً فقیر، با زهکشی خوب و واکنش کمی اسیدی تا خنثی را ترجیح می‌دهد. مقاومت نسبی به خشکی، آن را به گونه‌ای مناسب برای اصلاح مناظر شهری در مناطق گرم و کم‌آب تبدیل کرده است. در زیستگاه‌های شبیه بومی، می‌تواند نقش مهمی در تأمین شهد برای حشرات گرده‌افشان در پاییز و زمستان ایفا کند.

تاریخچه کشف و معرفی به باغبانی

اربوتوس مارینا نخستین‌بار در نیمهٔ قرن بیستم در باغ‌های کالیفرنیا مورد توجه قرار گرفت و به تدریج به عنوان یک هیبرید پایدار و قابل تکثیر ثبت شد. محبوبیت آن به دلیل ترکیب پوست نارنجی–قرمز لایه‌لایه، برگ‌های همیشه‌سبز براق و گل‌دهی نسبتاً طولانی است. از اواخر قرن بیستم، نرسری‌های آمریکای شمالی و سپس اروپا شروع به تولید انبوه آن کردند و امروز یکی از درختان زینتی مهم در طراحی منظر مدیترانه‌ای و ساحلی به شمار می‌رود.

خصوصیات - معرفی

ساقه و تنه

Arbutus marina درختی همیشه‌سبز با تنه‌ای نسبتاً کوتاه و تاج گسترده است. پوست تنه در سنین جوان صاف و به رنگ قهوه‌ای مایل به قرمز است، اما با افزایش سن پوسته‌پوسته شده و لایه‌های نازک آن جدا می‌شود و رنگ‌های کرم، نارنجی و قرمز تیره را آشکار می‌کند. شاخه‌ها ضخیم، خمیده و اغلب چندساقه‌ای هستند که به درخت شکلی نامنظم و زینتی می‌دهند.

برگ‌ها

برگ‌ها چرمی، ضخیم و همیشه‌سبز هستند و معمولاً ۵ تا ۱۰ سانتی‌متر طول دارند. شکل برگ‌ها بیضی تا بیضی-کشیده با انتهای نسبتاً نوک‌تیز است. سطح رویی برگ سبز تیره و براق و سطح زیرین آن سبز روشن‌تر است. حاشیه برگ‌ها ممکن است صاف یا کمی موج‌دار باشد. قرارگیری برگ‌ها عمدتاً متناوب است و این آرایش به همراه براقیت برگ‌ها جلوه‌ای چشمگیر به تاج درخت می‌بخشد.

گل‌ها

گل‌ها کوچک، زنگوله‌ای شکل و در خوشه‌های متراکم آویزان در انتهای شاخه‌ها ظاهر می‌شوند. رنگ آن‌ها معمولاً سفید مایل به صورتی تا صورتی پررنگ است و هر گل حدود ۵ تا ۸ میلی‌متر طول دارد. گل‌ها ظاهری مومی و براق دارند و شباهت زیادی به گل‌های خانواده اریکاسه (مانند اریکا و پیریانتا) نشان می‌دهند. زمان گل‌دهی معمولاً طولانی است و می‌تواند بخش قابل توجهی از سال را در مناطق معتدل پوشش دهد.

میوه‌ها

میوه‌ها کروی، برجسته و ناهموار شبیه توت‌فرنگی هستند و قطر آن‌ها حدود ۱ تا ۲ سانتی‌متر است. ابتدا سبز بوده، سپس نارنجی و در نهایت قرمز تیره می‌شوند. سطح میوه با برجستگی‌های ریز پوشیده شده و ظاهری دانه‌دانه ایجاد می‌کند. هم‌زمانی حضور گل‌های صورتی و میوه‌های قرمز روی درخت یکی از بارزترین ویژگی‌های زینتی این گونه است.

شرایط نگهداری درخت توت‌فرنگی مارینا

نور مورد نياز زیاد آبياري و رطوبت کمی مرطوب دماي مورد نياز 15 تا 25 درجه سانتیگراد خاک مورد نياز خاک لومی یا شنی با زهکشی بسیار خوب، تحمل‌پذیر نسبت به خشکی پس از استقرار، با pH کمی اسیدی تا خنثی (حدود 6 تا 7.5)

ویژگی‌های کلی محیط رشد Arbutus marina

Arbutus marina یا درخت توت‌فرنگی مارینا گیاهی همیشه‌سبز و مقاوم به خشکی است که برای فضاهای سبز مناطق معتدل گرم بسیار مناسب است. شناخت دقیق نیازهای محیطی آن برای استقرار موفق و رشد مطلوب ضروری است.

دما و تحمل سرما و گرما

دمای مناسب رشد این گیاه در بازه حدود ۱۰ تا ۳۰ درجه سانتی‌گراد است. Arbutus marina سرماهای ملایم را تحمل می‌کند اما یخبندان‌های شدید و طولانی می‌تواند به شاخه‌های جوان آسیب بزند. در مناطق بسیار گرم، تأمین کمی سایه در بعدازظهر از تنش حرارتی جلوگیری می‌کند.

نور و شدت تابش

این درخت بهترین رشد را در آفتاب کامل تا نیم‌سایه دارد. در مناطق ساحلی با مه و ابر، آفتاب کامل توصیه می‌شود؛ اما در اقلیم‌های بسیار گرم و خشک، ترکیب نور مستقیم صبح و سایه‌ی بعدازظهر، تعادل مناسبی میان رشد و کاهش تبخیر فراهم می‌کند.

خاک، بافت و pH

Arbutus marina خاک‌های با زهکش خوب را ترجیح می‌دهد و در خاک‌های شنی–لومی عملکرد بهتری دارد. آب‌ماندگی و سنگینی بیش از حد خاک مهم‌ترین عامل ضعف و پوسیدگی ریشه در این گونه است. pH کمی اسیدی تا خنثی (حدود ۶ تا ۷) برای جذب مطلوب عناصر غذایی مناسب است.

آبیاری و رطوبت

این گیاه پس از استقرار، نسبتاً مقاوم به کم‌آبی است اما در سال‌های نخست، آبیاری منظم برای توسعه ریشه عمیق ضروری است. بهتر است بین دو آبیاری، سطح خاک تا عمق چند سانتی‌متر نیمه‌خشک شود تا از پوسیدگی ریشه جلوگیری گردد. در اقلیم‌های خشک، استفاده از مالچ به حفظ رطوبت خاک کمک می‌کند.

باد، آلودگی و شرایط شهری

Arbutus marina تا حدی به باد و اسپری نمک در مناطق ساحلی مقاوم است و با آلودگی هوای شهری نیز سازگار می‌باشد. با این حال، کاشت در محل‌های دارای بادشکن ملایم، به ویژه برای نهال‌های جوان، استقرار بهتر و تاج متعادل‌تری ایجاد می‌کند.

منابع :




ساير تصاوير :
 


 
 
 


گياهان ديگر از همين جنس :
 

درخت توت فرنگی مادِرونای اقیانوس آرام

گياهان ديگر از همين خانواده :
 

انکیانتوس رگ‌قرمز بلوبری کاستاریکا کرنبری سیاه کالمیای سفید

  محسن شهاب الدین