این گیاه با نام علمی Albizia julibrissin و نام مرسوم (Mimosa Tree) که به فارسي درخت ابریشم ناميده ميشود، گياهي از خانواده Leguminosae بومي بومی جنوب و شرق آسیا؛ بهویژه ایران، قفقاز، چین، کره و ژاپن؛ در جنگلهای باز، دامنهها و مناطق معتدل گرم رشد میکند مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک لومی تا شنی با زهکشی خوب؛ تحملپذیر نسبت به خاکهای فقیر و خشکی؛ pH اسیدی تا خنثی حدود 5.5 تا 7.5
دانستنیهای علمی
نام علمي
Albizia julibrissin
ردهبندی و نامهای علمی
درخت ابریشم با نام علمی Albizia julibrissin از تیرهٔ بقولات یا پروانهآسانان (Fabaceae) و از جنس Albizia است. این جنس شامل حدود ۱۵۰ گونه درختی و درختچهای گرمسیری و نیمهگرمسیری است که بیشتر آنها به دلیل تاج گسترده و سایهدهی شناخته میشوند. این گونه در منابع کهن با نامهای دیگری مانند Mimosa julibrissin نیز ذکر شده است.
منطقه بومی و پراکنش جغرافیایی
زادگاه اصلی درخت ابریشم، نواحی معتدل تا نیمهگرمسیری شرق آسیا است؛ از ایران و قفقاز تا چین، کره و ژاپن. این گونه به دلیل سازگاری بالا با شرایط مختلف آبوهوایی، امروز در بسیاری از نقاط اروپا، آمریکا و مدیترانه طبیعیشده است. در ایران، از نواحی خزری تا برخی مناطق مرکزی و غربی به صورت کاشتهشده و گاهی نیمهوحشی دیده میشود.
زیستگاه و بومشناسی
درخت ابریشم در حاشیه جنگلها، بستر رودخانهها، زمینهای باز و باغشهرها بهتر رشد میکند. این گونه خاکهای نسبتاً سبک، دارای زهکش مناسب و نور کامل خورشید را ترجیح میدهد. توان تثبیت نیتروژن در ریشهها، آن را به گونهای مؤثر در بهبود حاصلخیزی خاک تبدیل کرده است. در برخی کشورها به دلیل رشد سریع و بذردهی فراوان، بهعنوان گونهٔ بالقوه مهاجم نیز گزارش شده است.
تاریخچه کشت و استفادهها
ورود علمی درخت ابریشم به باغهای اروپا در اواسط سدهٔ هجدهم میلادی ثبت شده است. گزارشهای تاریخی نشان میدهد که این گونه در ایران و سرزمینهای همجوار، از دیرباز به عنوان درخت سایهانداز در باغها و حیاطها کاشته میشده است. گلآذینهای پرپَر و صورتی آن الهامبخش نامهای عامیانهای چون “درخت ابریشم” و “گل ابریشمی” بودهاند. در طب سنتی شرق آسیا، بخشهایی از گیاه بهطور تجربی برای آرامبخشی و بهبود خواب استفاده شده، هرچند ارزیابی علمی این کاربردها هنوز نیازمند پژوهشهای گستردهتر است.
خصوصیات - معرفی
ساقه و تنه
درخت ابریشم (Albizia julibrissin) درختی خزانکننده با تنهای نسبتاً کوتاه و پوستی خاکستری تا قهوهای است که با افزایش سن، پوستهپوسته و ترکدار میشود. شاخهها افقی و گسترده رشد میکنند و تاجی باز و چتریشکل به وجود میآورند. فرم تاج این درخت غالباً گسترده و پهن است و ظاهری ابریمانند و سبک ایجاد میکند. چوب آن نسبتاً سبک و نهچندان متراکم است.
برگها
برگها دو بار شانهای (دوپینه) و بسیار ریز و ظریف هستند. طول هر برگ معمولاً بین ۲۰ تا ۴۰ سانتیمتر است و از محور اصلی، تعداد زیادی محور فرعی خارج میشود که روی هر کدام برگچههای کوچک قرار دارند. رنگ برگها سبز روشن تا سبز مایل به زیتونی است و زیر نور آفتاب حالتی لطیف و نیمهشفاف پیدا میکند. برگها در غروب یا هنگام لمس بسته میشوند و حالتی خوابآلود به درخت میدهند.
گلها
گلهای درخت ابریشم در گلآذینهای سرمانند (کروی تا نیمکروی) در انتهای شاخهها ظاهر میشوند. هر گلآذین از تعدادی گل کوچک تشکیل شده که پرچمهای بلند و نخیشکل، جلوه اصلی آن را میسازند. رنگ پرچمها عمدتاً صورتی تا قرمز روشن است و در قاعده، مایل به سفید یا کرم میشود. ظاهر کرکی و ابریشکل گلها، مهمترین ویژگی تزیینی این گونه است. گلها معطرند و معمولاً در اواخر بهار تا اواسط تابستان شکوفا میشوند.
میوه و بذر
میوهها به صورت نیامهای باریک و کشیده، به طول حدود ۱۰ تا ۲۰ سانتیمتر هستند. در ابتدا سبز و نرم بوده و با رسیدن، قهوهای و کاغذیمانند میشوند. هر نیام حاوی چندین بذر بیضوی تا عدسیشکل به رنگ قهوهای تیره است. میوههای آویزان روی شاخهها تا زمستان باقی مانده و به شناسایی درخت در فصل بدون برگ کمک میکنند.
شرایط نگهداری درخت ابریشم
نور مورد نياز
زیاد
آبياري و رطوبت
کمی مرطوب
دماي مورد نياز
15 تا 25 درجه سانتیگراد
خاک مورد نياز
خاک لومی تا شنی با زهکشی خوب؛ تحملپذیر نسبت به خاکهای فقیر و خشکی؛ pH اسیدی تا خنثی حدود 5.5 تا 7.5
|
معرفی کلی شرایط محیطی مناسب
درخت ابریشم (Albizia julibrissin) درختی خزانکننده و مقاوم است که در صورت تأمین شرایط محیطی مناسب، رشد سریع و تاجی گسترده ایجاد میکند. شناخت دقیق نیازهای دما، رطوبت، نور و خاک برای پیشگیری از خشکیدگی سرشاخهها و کاهش گلدهی ضروری است.
دما و تحمل سرما و گرما
درخت ابریشم بهترین رشد را در مناطق با زمستانهای معتدل و تابستانهای گرم دارد. دمای مناسب رشد بین ۲۰ تا ۳۵ درجه سانتیگراد است. این درخت در کوتاهمدت میتواند تا حدود منفی ۱۰ درجه سانتیگراد را تحمل کند، اما سرمای طولانیمدت زیر منفی ۸ درجه، بهویژه همراه با باد سرد، میتواند به شاخههای جوان و جوانهها آسیب برساند.
نور و تابش خورشید
درخت ابریشم نیازمند نور کامل خورشید است و روزانه حداقل ۶ ساعت تابش مستقیم برای رشد بهینه و گلدهی فراوان میخواهد. در سایه یا نیمسایه، رشد درخت کاهش یافته و تعداد و شدت گلها کم میشود. کاشت این گونه در مکانهای باز و آفتابگیر، کلید اصلی برای شکلگیری تاج متقارن و رنگ مناسب گلها است.
رطوبت و نیاز آبی
این درخت نسبت به خشکی نسبی مقاوم است، اما در سالهای اول کاشت به آبیاری منظم نیاز دارد. خاک باید مرطوب ولی نه غرقابی باشد. ایستابی آب در اطراف ریشهها موجب پوسیدگی و ضعف عمومی درخت میشود. در مناطق خشک، آبیاری عمیق ولی با فاصله زمانی بیشتر، به توسعه ریشههای عمیق کمک میکند.
خاک، زهکشی و pH
درخت ابریشم در اغلب خاکهای باغی، شنی-لومی یا لومی-رسی با زهکشی خوب رشد میکند. خاکهای خیلی سنگین و فشرده برای آن مناسب نیستند. pH کمی اسیدی تا کمی قلیایی (حدود ۶ تا ۸) قابل قبول است. بهترین عملکرد در خاکهای سبک، غنی از مواد آلی و دارای تهویه مناسب ریشه مشاهده میشود.
منابع :
ساير تصاوير :
گياهان ديگر از همين جنس :
گياهان ديگر از همين خانواده :