سریش ایرانی

دانستنیهای علمی

رده‌بندی و نام‌گذاری

Eremurus persicus که در فارسی «سریش ایرانی» نامیده می‌شود، به خانواده Asphodelaceae و زیرخانواده Asphodeloideae تعلق دارد و در گذشته در خانواده Liliaceae قرار می‌گرفت. این گیاه جزو تک‌لپه‌ای‌ها و از جنس Eremurus با بیش از ۴۰ گونه است. نام علمی آن نخستین‌بار در قرن نوزدهم توسط گیاه‌شناسان اروپایی بر پایه نمونه‌های جمع‌آوری‌شده از ایران و عراق توصیف شد.

منطقه بومی و پراکنش

سریش ایرانی بومی ایران، عراق، شرق ترکیه و بخش‌هایی از قفقاز است. در ایران در نواحی کوهستانی و نیمه‌خشک زاگرس و البرز، به‌ویژه روی دامنه‌های سنگلاخی و شیب‌های آفتاب‌گیر رشد می‌کند. این گونه در ارتفاعات حدود ۸۰۰ تا ۲۵۰۰ متر از سطح دریا دیده می‌شود.

زیستگاه و بوم‌شناسی

سریش ایرانی گیاهی ریزوم‌دار و پایا است که زمستان را در خاک سرد و نسبتاً خشک می‌گذراند و در بهار ساقه گل‌دهنده بلند تولید می‌کند. این گونه به خاک‌های سبک، عمیق و نسبتاً فقیر سازگار است و نقش مهمی در تثبیت خاک دامنه‌های شیب‌دار دارد. گل‌های خوشه‌ای و پرشهد آن جاذب زنبورعسل و دیگر گرده‌افشان‌ها هستند.

خصوصیات - معرفی

نور مورد نياز زیاد آبياري و رطوبت کمی خشک دماي مورد نياز 31 درجه سانتیگراد خاک مورد نياز مکان های صخره ای

ریشه ی گیاه سریش ایرانی ضخیم و لعاب دار است. یک ریزوم کوتاه ضخیم و راست چسبیده به تعدادی ریشه های کلفت شبیه به بازوان یک ستاره دریایی است که از مشخصات بارز شناسایی این گیاه است. همه برگ های دراز و باریک این جنس به صورت مجتمع بزرگ برگ های قاعده ایی نمایان می شوند. گل ها به رنگ های صورتی، سفید، زرد، مایل به سبز تا سبز متمایل به قهوه ای در طول یک خوشه خیلی بلند و بر روی یک ساقه بی برگ قرار گرفته اند. میوه کپسول این گیاهان مدور و بعضی موقع دراز است که در هنگام رسیدن با سه شکاف شکفته می گردد. داخل کپسول دانه های سه وجهی است که در بسیاری از گونه ها دارای پره های غشایی واضح است. 

خواص و کاربردهای دارویی و صنعتی

ساير تصاوير :  

گياهان ديگر از همين جنس :

آشنایی با جنس سوسنِ صحرایی و همه گونه های آن

گياهان ديگر از همين خانواده :

آشنایی با تیره سريشيان و جنس های آن