۱۴۰۴ ششم دی

پالو وِرده آبی

این گیاه با نام علمی Cercidium floridum و نام مرسوم (Blue Palo Verde) که به فارسي پالو وِرده آبی ناميده ميشود، گياهي از خانواده Leguminosae بومي بومی جنوب‌غرب ایالات متحده آمریکا و شمال غرب مکزیک، به‌ویژه بیابان سونورا، در مناطق بسیار گرم، خشک و سنگلاخی مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک بسیار سبک، شنی یا سنگریزه‌ای با زهکشی عالی، بسیار فقیر، مقاوم به خشکی، با pH خنثی تا کمی قلیایی (حدود 6.5 تا 8)

دانستنیهای علمی

خانواده و رده‌بندی گیاهشناسی

Cercidium floridum که امروزه اغلب با نام علمی Parkinsonia florida شناخته می‌شود، به خانوادهٔ Fabaceae (لوبیاییان) و زیرخانوادهٔ Caesalpinioideae تعلق دارد. این گونه در گذشته در جنس Cercidium طبقه‌بندی می‌شد، اما بررسی‌های ریخت‌شناسی و مولکولی سبب انتقال آن به جنس Parkinsonia شده‌اند. این گیاه در ردهٔ دولپه‌ای‌های حقیقی و راستهٔ Fabales قرار دارد که شامل بسیاری از درختان تثبیت‌کنندهٔ نیتروژن است.

منطقه بومی و پراکنش جغرافیایی

زیستگاه بومی Cercidium floridum بیابان‌های جنوب‌غربی آمریکای شمالی است. گسترهٔ اصلی آن بیابان سونوران در ایالت‌های آریزونا و کالیفرنیای آمریکا و همچنین ایالت‌های شمال‌غربی مکزیک از جمله باخا کالیفرنیا و سونورا را در بر می‌گیرد. این گونه در نواحی کم‌ارتفاع تا میان‌ارتفاع رشد کرده و معمولاً در حاشیهٔ بستر رودخانه‌های فصلی، دره‌های خشک و دشت‌های شنی یا سنگلاخی دیده می‌شود.

زیستگاه و سازگاری‌های بوم‌شناختی

پالو ورده آبی یک گونهٔ بسیار مقاوم به خشکی و گرما است و در خاک‌های فقیر از مواد آلی نیز قادر به رشد می‌باشد. ساقه‌ها و شاخه‌های سبز آن دارای کلروفیل هستند و در دوره‌های ریزش برگ، عمل فتوسنتز را ادامه می‌دهند. همزیستی با باکتری‌های تثبیت‌کنندهٔ نیتروژن در ریشه‌ها به آن امکان می‌دهد در اکوسیستم‌های بیابانی با کمبود نیتروژن، نقشی مهم در حاصلخیزی خاک ایفا کند.

تاریخچه نامگذاری و اهمیت علمی

نام عمومی «پالو وِرده» در زبان اسپانیایی به معنای «چوب سبز» است و به رنگ سبز تند تنه و شاخه‌ها اشاره دارد. نام جنس Parkinsonia به افتخار گیاه‌شناس انگلیسی قرن هفدهم، جان پارکینسون، برگزیده شده است. مطالعات دیرینه‌گیاهشناسی نشان داده‌اند که این جنس برای مدت طولانی بخشی پایدار از فلور بیابان سونوران بوده است و مدل مناسبی برای بررسی فرگشت سازگاری به خشکی، فتو‌سنتز ساقه‌ای و پویایی جوامع گیاهی در اقلیم‌های گرم و نیمه‌خشک به شمار می‌رود.

خصوصیات - معرفی

ریخت‌شناسی کلی گیاه

Cercidium floridum یا سِرسیدیوم گل، درختچه‌ای تا درختی کوچک از تیره بقولات است که معمولاً ۳ تا ۸ متر ارتفاع می‌گیرد. فرم تاج آن باز، نامنظم و اندکی چتری است و شاخه‌ها به صورت افقی یا مایل گسترده می‌شوند. اسکلت گیاه از شاخه‌های سبز و فتوسنتزکننده تشکیل شده و در سنین بالا تنه‌ای نسبتاً کوتاه و چندساقه ایجاد می‌کند.

ساقه و شاخه‌ها

ساقه‌ها در سنین جوانی سبز روشن تا سبز مایل به آبی و کاملاً صاف هستند و نقش عمده در فتوسنتز دارند. با افزایش سن، پوست ساقه قهوه‌ای تا خاکستری، نسبتاً نازک و ترک‌دار می‌شود. شاخه‌ها اغلب زاویه‌دار و بندبند به نظر می‌رسند و در بسیاری از گره‌ها خارهای کوتاه تا متوسط تولید می‌شود که گیاه را در برابر چرای دام محافظت می‌کند. قطر تنه درختان بالغ معمولاً باریک و متناسب با ع habit بیابانی گیاه است.

برگ‌ها

برگ‌ها کوچک، دو یا چند بار شانه‌ای (دوقرینه) و بسیار ظریف‌اند. هر برگ اصلی دارای چند جفت محور فرعی بوده و روی هر محور فرعی ردیفی از برگچه‌های ریز بیضوی تا خطی است. رنگ برگ‌ها سبز مایل به آبی تا سبز خاکستری است که بازتابی از تطابق گیاه با خشکی و تابش شدید آفتاب می‌باشد. در فصل خشک یا گرمای شدید، برگ‌ها زودریـز هستند و گیاه عمدتاً به ساقه‌های سبز برای فتوسنتز متکی می‌شود.

گل‌ها

گل‌ها پروانه‌ای‌شکل، کوچک تا متوسط و به رنگ زرد روشن تا زرد طلایی هستند. گل‌آذین‌ها معمولاً خوشه‌ای یا دسته‌ای بوده و روی شاخه‌های جوان ظاهر می‌شوند. گلبرگ پرچم‌دار (پرچمک) کمی بزرگ‌تر و گاه دارای لکه‌های نارنجی یا قرمز است که جاذب حشرات گرده‌افشان می‌باشد. کاسبرگ‌ها کوچک، سبز و کم‌وبیش پوشاننده قاعده گل‌اند. هر گل دارای چند پرچم باریک و چشمگیر و یک تخمدان برهنه است که بعدها به نیام دانه‌دار تبدیل می‌شود.

شرایط نگهداری پالو وِرده آبی

نور مورد نياز زیاد آبياري و رطوبت کمی مرطوب دماي مورد نياز 15 تا 25 درجه سانتیگراد خاک مورد نياز خاک بسیار سبک، شنی یا سنگریزه‌ای با زهکشی عالی، بسیار فقیر، مقاوم به خشکی، با pH خنثی تا کمی قلیایی (حدود 6.5 تا 8)

معرفی کلی شرایط رشد پالو ورده آبی

پالو وِرده آبی (Cercidium floridum) بومی بیابان‌های داغ و خشک جنوب غرب آمریکا و شمال مکزیک است و به‌عنوان درختچه‌ای بسیار مقاوم به خشکی شناخته می‌شود. در محیط‌های شهری و باغ‌های زینتی مناطق گرم، به‌عنوان گونه‌ای کم‌توقع و مقاوم به تنش آبی استفاده می‌گردد.

دما و تحمل گرما و سرما

این گیاه در دمای روزانه بین ۳۰ تا ۴۰ درجه سانتی‌گراد عملکرد بهینه دارد و در اوج تابستان نیز به‌خوبی مقاومت می‌کند. پالو وِرده آبی یخ‌بندان‌های کوتاه‌مدت تا حدود منفی ۶ درجه سانتی‌گراد را تحمل می‌کند، اما در مناطق با زمستان‌های طولانی و بسیار سرد، دچار آسیب شاخه و جوانه‌ها خواهد شد.

نور و شدت تابش

این گونه به نور کامل و تابش مستقیم خورشید نیاز دارد و در سایه یا نیم‌سایه دچار رشد کشیده، تاج کم‌پشت و کاهش گلدهی می‌شود. بهترین استقرار برای آن در فضاهای کاملاً آفتاب‌گیر، بدون مزاحمت ساختمان‌ها یا درختان بلند است.

رطوبت، آبیاری و خشکی

پالو وِرده آبی به رطوبت نسبی پایین و هوای خشک عادت دارد و در آب‌وهوای مرطوب، مستعد بیماری‌های قارچی ریشه است. پس از استقرار ریشه، به آبیاری کم و عمیق با فواصل نسبتاً طولانی نیاز دارد. تجمع آب در خاک یا آبیاری سنگین و مکرر برای این گیاه نامناسب است.

خاک، زهکش و pH

خاک‌های سبک، شنی یا شنی-لومی با زهکش بسیار خوب، محیط ایده‌آل برای این گیاه هستند. در خاک‌های سنگین و رسی، به‌ویژه در صورت ماندآبی، ریشه‌ها به سرعت دچار پوسیدگی می‌شوند. pH کمی قلیایی تا خنثی (حدود ۷ الی ۸) برای رشد مناسب است و شوری ملایم خاک معمولاً تحمل می‌شود.

منابع :




ساير تصاوير :
 


 
 
 


گياهان ديگر از همين خانواده :
 

آیرونوود بیابانی (چوب‌آهن بیابانی) آکاسیا معطر (آکاسیای شیرین) ایندیگو بوته‌ای خاردار آکاسیا پیچیده

  محسن شهاب الدین