این گیاه با نام علمی Astilbe simplicifolia و نام مرسوم (Simple-leaved Astilbe) که به فارسي آستیلب برگساده ناميده ميشود، گياهي از خانواده Saxifragaceae بومي بومی شرق آسیا؛ بهویژه ژاپن، در جنگلهای مرطوب، کنار جویبارها و مناطق کوهستانی معتدل مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاکهای لومی غنی از مواد آلی با زهکشی مناسب؛ مرطوب و خنک؛ حساس به خشکی؛ pH کمی اسیدی تا خنثی (حدود 5.5 تا 7)
دانستنیهای علمی
نام علمي
Astilbe simplicifolia
نام لاتين
Simple-leaved Astilbe
ردهبندی و ویژگیهای ریختشناسی
Astilbe simplicifolia از خانواده Saxifragaceae و جنس Astilbe است؛ جنسی شامل حدود ۱۸–۲۵ گونه علفی چندساله. آستیلبها بهطور عمده گیاهان سایهپسند و رطوبتدوست هستند و از نظر باغبانی بهخاطر گلآذینهای خوشهای و برگهای ظریف تزئینی شناخته میشوند. گونه A. simplicifolia بهویژه به دلیل برگهای باریک، سادهتر و کوچکتر نسبت به بسیاری از گونههای همجنس شناخته میشود که ظاهری ظریف و سبک به توده گیاهی میدهد.
منطقه بومی و زیستگاه طبیعی
زیستگاه طبیعی Astilbe simplicifolia عمدتاً در شرق آسیا، بهویژه ژاپن و بخشهایی از شبهجزیره کره قرار دارد. این گونه در جنگلهای مرطوب، حاشیه جویبارها و دامنههای سایهدار رشد میکند؛ جایی که خاک غنی از ماده آلی، اسیدی تا کمی خنثی و بهطور مداوم مرطوب است. توانایی سازگاری با نور فیلترشده زیر تاجپوش درختان، آن را به یکی از گونههای شاخص لایه علفی جنگلهای خنک و مرطوب تبدیل کرده است.
تاریخچه علمی و معرفی به باغبانی
جنس Astilbe در سده نوزدهم توسط گیاهشناسان اروپایی که فلور شرق آسیا را مطالعه میکردند توصیف شد. Astilbe simplicifolia در همین دوران از طریق گردآورندگان گیاهان زینتی به باغهای اروپا و سپس آمریکای شمالی راه یافت. اصلاحگران باغبانی از این گونه بهعنوان والد در ایجاد ارقام پاکوتاهتر و برگریزتر آستیلب استفاده کردهاند تا گیاهانی مناسب حاشیههای سایه و باغهای جنگلی بهدست آورند. بهتدریج، این گونه بهعنوان یکی از منابع ژنتیکی مهم در برنامههای بهنژادی آستیلب برای افزایش تحمل سایه، زیبایی برگ و شکل متراکم بوته شناخته شد.
خصوصیات - معرفی
ویژگیهای کلی اندامهای هوایی
آستیلب برگساده (Astilbe simplicifolia) گیاهی علفی، پایا و دارای ریزومهای زیرزمینی است. اندامهای هوایی هر سال از ریزومها باز روییده و در پایان فصل رشد از بین میروند. ارتفاع بوته معمولاً ۲۰ تا ۴۰ سانتیمتر است و فرم کلی گیاه فشرده و ظریف به نظر میرسد.
ساقه
ساقهها باریک، نسبتاً راست یا اندکی خمیده و بدون چوبیشدن محسوس هستند. رنگ ساقهها سبز روشن تا سبز مایل به قرمز است و با رشد گیاه ممکن است در قاعده کمی بنفشگون شود. سطح ساقه صاف یا اندکی شیاردار است و انشعابات گلدهنده نازک و خوشهای از بخش انتهایی ساقه خارج میشوند.
برگ
مشخصه اصلی این گونه، برگهای ساده و نسبتاً باریک است. برگها اغلب تخممرغی-کشیده تا سرنیزهای با حاشیه دندانهدار ریز هستند. طول برگها حدود ۵ تا ۱۲ سانتیمتر و رنگ آنها سبز تیره براق در رویه و کمی کمرنگتر در زیره است. برگها به صورت متناوب روی ساقه قرار گرفته و دمبرگها نازک و نسبتاً بلند هستند که به گیاه ظاهری سبک و ظریف میدهند.
گلآذین و گل
گلآذین به شکل خوشهای باریک و کشیده است که بر روی ساقههای گلدهنده نازک تشکیل میشود. گلها بسیار ریز، فراوان و متراکم بوده و ظاهری ابریمانند ایجاد میکنند. رنگ گلها بسته به رقم، معمولاً سفید، صورتی کمرنگ یا صورتی مایل به بنفش است. هر گل دارای چند پرچم ظریف بیرونزده است که به نرمی و لطافت ظاهری گلآذین میافزاید.
ریشه و ریزوم
این گیاه دارای ریزومهای افقی، ضخیم و گوشتدار است که در زیر سطح خاک گسترش مییابند. ریزومها به رنگ قهوهای روشن تا تیره بوده و ریشههای نازکتر سفید یا کرم از آن منشعب میشوند. ساختار ریزومی نقش اصلی را در ماندگاری چندساله و گسترش تدریجی بوتهها دارد.
شرایط نگهداری آستیلب برگساده
نور مورد نياز
زیاد
آبياري و رطوبت
کمی مرطوب
دماي مورد نياز
15 تا 25 درجه سانتیگراد
خاک مورد نياز
خاکهای لومی غنی از مواد آلی با زهکشی مناسب؛ مرطوب و خنک؛ حساس به خشکی؛ pH کمی اسیدی تا خنثی (حدود 5.5 تا 7)
|
معرفی کلی شرایط محیطی آستیلب برگساده
آستیلب برگساده (Astilbe simplicifolia) یک گیاه علفی چندساله سایهدوست است که برای رشد سالم به محیطی خنک، مرطوب و خاکی غنی نیاز دارد. تأمین رطوبت یکنواخت و پرهیز از خشکی خاک، مهمترین اصل در نگهداری این گیاه است.
دما و تحمل سرما و گرما
دمای مناسب برای رشد رویشی آستیلب برگساده حدود ۱۵ تا ۲۵ درجهی سانتیگراد است. این گیاه نسبتاً مقاوم به سرماست و زمستانهای سرد مناطق معتدل را تحمل میکند، بهویژه اگر ریزومها با لایهای از مالچ محافظت شوند. گرمای شدید تابستان در صورت همراهی با خشکی خاک میتواند باعث سوختگی برگها و کاهش گلدهی شود.
نور و محل کاشت
آستیلب برگساده در نیمسایه تا سایهی روشن بهترین عملکرد را دارد. نور صبحگاهی ملایم و سایه در بعدازظهر، شرایطی ایدهآل ایجاد میکند. در مناطق خنکتر میتوان آن را در آفتاب فیلترشده در زیر درختان کاشت، اما نور مستقیم و شدید همراه با گرما، باعث پژمردگی و کاهش کیفیت گلها خواهد شد.
رطوبت هوا و آبیاری
این گیاه به رطوبت بالای خاک و هوا علاقهمند است. خاک باید همواره کمی مرطوب بماند، اما غرقابی نشود. آبیاری منظم در فصل رشد لازم است، بهویژه در تابستان. استفاده از مالچ آلی روی خاک به حفظ رطوبت و کاهش تبخیر کمک میکند و از نوسانات شدید رطوبتی که برای ریزومها مضر است جلوگیری مینماید.
خاک، تغذیه و pH
آستیلب برگساده در خاکهای لومی، غنی از مواد آلی، با زهکش خوب بهترین رشد را دارد. pH کمی اسیدی تا خنثی (حدود ۵٫۵ تا ۷) برای آن مناسب است. افزودن کمپوست یا برگپوس در زمان کاشت و هر ساله در بهار، ساختار خاک و تغذیه را بهبود میبخشد. خاک فقیر و سنگینِ رسی بدون اصلاح، باعث ضعف رشد، کاهش گلدهی و آسیبپذیری ریزومها میشود.
منابع :
ساير تصاوير :
گياهان ديگر از همين جنس :
گياهان ديگر از همين خانواده :