گیاه **پیرگیاه** با نام علمی **Senecio vulgaris** (از تیرهٔ کاسنیان، Asteraceae) یک علف هرز یک‌ساله (گاهی دوساله) و بسیار سازگار است.

**شرایط دما، رطوبت و نور محیط رشد:**
در آب‌وهوای **معتدل تا خنک** بهترین رشد را دارد و در دماهای ملایم فعال‌تر است. به **رطوبت متوسط** و خاک نسبتاً مرطوب گرایش دارد اما در شرایط متنوع نیز دوام می‌آورد. معمولاً در **آفتاب کامل تا نیم‌سایه** رشد می‌کند و در محیط‌های باز و دست‌خورده به‌خوبی استقرار می‌یابد.

**بومی و زیستگاه:**
بومی **اروپا** (و بخش‌هایی از اوراسیا) دانسته می‌شود و امروزه در بسیاری از مناطق جهان پراکنش گسترده دارد. زیستگاه رایج آن شامل **مزارع و باغ‌ها، حاشیهٔ راه‌ها، زمین‌های بایر، خاک‌های دست‌خورده و محیط‌های شهری** است.

**خصوصیات ظاهری اندام گیاه:**
بوته‌ای کوچک با **ساقهٔ راست و منشعب** (معمولاً نسبتاً کرک‌دار). برگ‌ها **تناوبی**، اغلب **لوب‌دار/دندانه‌دار** و در قسمت‌های بالایی معمولاً باریک‌ترند. گل‌آذین به صورت **کپه‌های کوچک زرد** است که معمولاً حالت استوانه‌ای دارند و گل‌های زبانه‌ایِ نمایان کم‌رنگ یا بسیار کم‌تعداد است. پس از گل‌دهی، **فندقه‌های ریز با کلاهک کرکی (پاپوس)** تولید می‌کند که به پراکنش بادی کمک می‌کند.

**نام رایج محلی در ایران و جهان:**
در ایران: **پیرگیاه** (در برخی منابع با عنوان **سنسیو معمولی** نیز ذکر می‌شود).
در جهان: **Common groundsel** (انگلیسی).

**کاربرد دارویی یا صنعتی:**
این گونه بیشتر به‌عنوان **علف هرز** شناخته می‌شود و به دلیل وجود **آلکالوئیدهای پیرولیزیدینی** می‌تواند برای دام و انسان **سمیت کبدی** داشته باشد؛ بنابراین به‌طور معمول کاربرد دارویی/صنعتی شاخص و توصیه‌شده‌ای برای آن مطرح نیست.