شاه‌افسر زرد (*Melilotus officinalis*) گیاهی علفی (اغلب دوساله) از تیرهٔ باقلاییان است که در **نور کامل آفتاب** بهترین رشد را دارد و نیم‌سایه را نیز تا حدی تحمل می‌کند. از نظر **دما** گیاهی مقاوم به سرما و گرمای معتدل است و در اقلیم‌های نیمه‌خشک نیز موفق عمل می‌کند. نیاز آن به **رطوبت** کم تا متوسط است؛ به خشکی نسبتاً مقاوم بوده و در خاک‌های با زهکشی خوب (حتی نسبتاً فقیر و آهکی) بهتر از خاک‌های سنگین و ماندابی رشد می‌کند.

از نظر **بومی‌بودن و زیستگاه**، خاستگاه آن عمدتاً اوراسیاست و در بسیاری از مناطق دنیا پراکنش یافته و طبیعی‌شده است. معمولاً در حاشیهٔ مزارع، کنار جاده‌ها، زمین‌های بایر، مراتع و دامنه‌های باز با خاک‌های سبک تا متوسط دیده می‌شود.

**خصوصیات ظاهری**: ساقه‌ها راست و منشعب، معمولاً حدود ۳۰ تا ۱۵۰ سانتی‌متر (گاهی بیشتر)؛ برگ‌ها سه‌برگچه‌ای با برگچه‌های بیضی تا کشیده و دندانه‌دار. گل‌ها کوچک، **زرد** و پروانه‌ای‌شکل بوده و به صورت خوشه‌های کشیده ظاهر می‌شوند. میوه نیام کوچک با ۱–۲ دانه است. گیاه به‌ویژه پس از خشک‌شدن می‌تواند بوی معطر (ناشی از کومارین) داشته باشد.

**نام‌های رایج**: در ایران «شاه‌افسر زرد» و گاهی «شبدر شیرین زرد» گفته می‌شود. در جهان بیشتر با نام‌های **Yellow sweet clover** و **Common melilot** شناخته می‌شود.

**کاربرد شاخص**: به دلیل وجود **کومارین**، در طب سنتی و برخی کاربردهای دارویی (با احتیاط و تحت نظر متخصص) و نیز به‌عنوان گیاه معطر مطرح است.