نام علمي
Mangifera indica
دانستنیهای علمی
ردهبندی و جایگاه گیاهشناسی
Mangifera indica که بهطور معمول «انبه» نامیده میشود، از خانواده Anacardiaceae (پستهایان/سماقیان) است؛ خانوادهای که گیاهانی مانند پسته (Pistacia) و سماق (Rhus) را نیز دربر میگیرد. این گونه در جنس Mangifera قرار دارد که شامل دهها گونه گرمسیری آسیایی است.
منطقه بومی و زیستگاه
منشأ اصلی انبه جنوب آسیا دانسته میشود و بیشترین اجماع علمی آن را بومی هندوستان، میانمار و نواحی پیرامونی معرفی میکند. زیستگاه طبیعی آن جنگلهای موسمی گرمسیری و نیمهگرمسیری با فصل خشک مشخص است، و در خاکهای با زهکشی مناسب و دمای بدون یخبندان رشد بهینه دارد. گسترش جهانی انبه عمدتاً نتیجه کشت انسانزاد در کمربند گرمسیری است.
تاریخچه شناخت و پیدایش
نام علمی این گیاه توسط گیاهشناس سوئدی کارل لینه (Linnaeus) در سده هجدهم تثبیت شد. با این حال، اهلیسازی و انتخاب ارقام انبه بسیار قدیمیتر است و در جنوب آسیا سابقهای چند هزارساله دارد. گزارشهای تاریخی نشان میدهد که انبه از مسیرهای بازرگانی به جنوبشرق آسیا، سپس آفریقا و در نهایت قاره آمریکا منتقل شد.
نامهای رایج محلی و جهانی
نام جهانی رایج این میوه در انگلیسی Mango است. در فارسی «انبه» و در بسیاری از مناطق ایران و افغانستان نیز «انبه/آمبه» بهکار میرود. در شبهقاره هند، نامهای بومی متعددی دیده میشود؛ از جمله «Aam» در هندی/اردو، و در زبانهای دیگر منطقه نیز صورتهای نزدیک به آن رایج است.
![انبه - معرفی میوه های استوایی]()
خصوصیات - معرفی
ساقه و پوست
انبه (Mangifera indica) درختی همیشهسبز با تنهای راست و چوبی است که معمولاً تاجی گسترده و متراکم میسازد. پوست تنه در سنین جوانی نسبتاً صاف و خاکستری-قهوهای است و با افزایش سن ترکخورده و پولکمانند میشود. شاخهها قطور و منشعباند و بافت چوبی سخت، پایهٔ استواری برای تاج پهن درخت فراهم میکند.
برگ
برگها ساده، چرمی و براقاند و بهصورت متناوب روی شاخه قرار میگیرند. شکل برگ معمولاً نیزهای تا بیضوی-کشیده است و نوک تیز و حاشیهٔ کامل دارد. برگهای جوان اغلب به رنگ مسی، قرمز یا برنزی دیده میشوند و سپس به سبز تیره تبدیل میگردند. طول برگها معمولاً حدود 15 تا 30 سانتیمتر (گاه بیشتر) و رگبرگ میانی برجسته است. تضاد رنگ برگهای جوان و بالغ از ویژگیهای ظاهری شاخص این درخت است.
گلآذین و گل
گلها کوچک و فراوان بوده و در گلآذینهای خوشهای بزرگ و منشعب (پانیکول) در انتهای شاخهها ظاهر میشوند. رنگ گلها معمولاً سفید مایل به زرد تا کرم است و بهسبب تعداد زیاد، جلوهٔ ابریشکل به تاج میدهد. هر گل پنجپر بوده و اندازهای چند میلیمتری دارد؛ در یک گلآذین، گلهای نر و دوجنسی ممکن است همزمان دیده شوند. تراکم بالای گلها در پانیکولها، مهمترین ویژگی ساختاری دستگاه زایشی انبه است.
میوه و بذر
میوه شفت است و شکل آن از بیضوی تا کلیوی متغیر میباشد؛ پوست میتواند سبز، زرد، نارنجی یا دارای لکههای قرمز باشد. گوشت میوه زرد تا نارنجی و معطر است و درون آن یک بذر بزرگ و扁 (پهن) قرار دارد. هستهٔ بزرگ و منفرد، مشخصهٔ بارز اندام زایشی-ذخیرهای انبه به شمار میآید.
![انبه - معرفی میوه های استوایی]()
بيشتر مطالعه کنيد :
شرایط محیط رشد
دمای مورد نیاز
20 تا 35 درجه سانتیگراد
خاک مورد نیاز
خاک لومی شنی یا لومی با زهکشی بالا، کمی اسیدی تا خنثی
دما
انبه (Mangifera indica) گیاهی گرمسیری است و بهترین رشد را در دمای حدود 24 تا 30 درجه سانتیگراد نشان میدهد. کاهش دما به زیر 10 درجه رشد را کند کرده و سرمازدگی نزدیک 0 درجه میتواند به شاخهها و گلها آسیب جدی بزند.
رطوبت و بارندگی
رطوبت نسبی متوسط تا نسبتاً بالا (حدود 50 تا 70٪) برای رشد رویشی مناسب است، اما در زمان گلدهی رطوبت خیلی بالا میتواند بیماریهای قارچی را افزایش دهد. برای تحریک گلدهی و کاهش پوسیدگیها، دورهای نسبتاً خشک در اواخر فصل رویش مفید است.
نور و مکان کاشت
انبه به نور کامل نیاز دارد و در آفتاب مستقیم بهترین عملکرد را دارد. سایهزنی باعث رشد ضعیف، کاهش گلدهی و افت کیفیت میوه میشود. مکان کاشت باید از بادهای شدید و سرد محافظت شود، زیرا باد میتواند ریزش گل و میوههای کوچک را افزایش دهد.
خاک، بافت و زهکشی
خاکهای عمیق، حاصلخیز و دارای زهکشی عالی برای انبه ایدهآل هستند؛ بافت لومی شنی تا لومی بهترین انتخاب است. ایستابی آب و خاکهای سنگین رسی خطر پوسیدگی ریشه را بهطور چشمگیری بالا میبرد. وجود مواد آلی و تهویه مناسب خاک، توسعه ریشه و جذب عناصر غذایی را بهبود میدهد.
اسیدیته و شوری
دامنه مناسب pH خاک حدود 5.5 تا 7.5 است و گیاه در خاک کمی اسیدی تا خنثی بهترین جذب ریزمغذیها را دارد. شوری بالا و آب آبیاری شور میتواند سبب سوختگی برگ و کاهش رشد و میوهدهی شود؛ بنابراین استفاده از آب با EC پایین و مدیریت زهکشی توصیه میشود.
خواص و کاربردهای دارویی و صنعتی
کاربردهای دارویی و تغذیهای
میوه انبه (Mangifera indica) یکی از مهمترین منابع خوراکی گرمسیری است و در حالت تازه، خشک، آبمیوه، پوره و کنسانتره مصرف میشود. برگ، پوست ساقه و هسته در طب سنتی برخی مناطق برای کاربردهای ضدالتهاب و آنتیاکسیدانی بهکار رفتهاند و ترکیبات فنولی آنها موضوع پژوهشهای داروسازی است.
کاربردهای صنعتی
هسته انبه منبع روغن (mango kernel butter) است که در صنایع آرایشی–بهداشتی، صابونسازی و گاهی بهعنوان جایگزین/مکمل چربیهای گیاهی در فرمولاسیونها استفاده میشود. پوست میوه و ضایعات فرآوری میتواند برای تولید پکتین، خوراک دام/کمپوست و استخراج ترکیبات زیستفعال بهکار رود.
چوب و ساختوساز
چوب درخت انبه در برخی مناطق برای مبلمان سبک، تخته، روکش و ساخت وسایل چوبی استفاده میشود، هرچند دوام آن در فضای باز محدود است و معمولاً نیاز به حفاظت دارد. شاخهها همچنین میتوانند بهعنوان سوخت زیستی محلی بهکار روند.
کاربردهای زینتی، سایهاندازی و بومشناختی
انبه بهدلیل تاج گسترده و همیشهسبز بودن در اقلیمهای مناسب، درختی عالی برای سایهاندازی در باغها و معابر است. گلهای آن برای گردهافشانها جذاب بوده و میتواند به تقویت تنوع زیستی کمک کند.
بهبود خاک و مدیریت پسماند
برگریزه و بقایای گیاهی انبه در کمپوستسازی و افزایش ماده آلی خاک ارزشمند است و میتواند به بهبود ساختمان خاک و حفظ رطوبت کمک کند.
![انبه - معرفی میوه های استوایی]()
مقابله به آفات انبه
آفات رایج انبه و راهکار کنترل
از مهمترین آفات Mangifera indica میتوان به مگس میوه (Bactrocera spp.)، شپشکها و سپردارها، تریپس و کنهها اشاره کرد. برای مگس میوه، جمعآوری و معدومسازی میوههای آلوده، استفاده از تلههای جلبکننده (فرومونی/طعمه پروتئینی) و کیسهگذاری میوه مؤثر است. در شپشکها، هرس برای بهبود تهویه، شستوشوی شاخههای آلوده و در صورت نیاز روغنهای باغبانی یا صابونهای حشرهکش بهکار میرود. کنترل زیستی با حفظ دشمنان طبیعی (کفشدوزکها و زنبورهای پارازیتوئید) توصیه میشود.
امراض مهم و مدیریت آنها
سفیدک پودری (Oidium mangiferae) و آنتراکنوز (Colletotrichum gloeosporioides) از بیماریهای کلیدیاند و باعث ریزش گل، لکههای سیاه برگ و پوسیدگی میوه میشوند. کاهش رطوبت تاج با هرس، فاصله کاشت مناسب و اجتناب از آبیاری بارانی پایه مدیریت است. محلولپاشی پیشگیرانه در زمان گلدهی و تشکیل میوه با قارچکشهای مجاز (مانند ترکیبات مسی یا استروبیلورین/تریآزول طبق برچسب) و حذف بقایای آلوده کمککننده است. پوسیدگی طوقه و ریشه (Phytophthora spp.) با زهکشی مناسب، پرهیز از غرقابی و استفاده از پایههای مقاوم مدیریت میشود.
اصول کلی پیشگیری
پایش منظم، بهداشت باغ، تغذیه متعادل و مدیریت صحیح آبیاری شدت آفات و بیماریها را کاهش میدهد و مصرف سموم را به حداقل میرساند.
نحوه تکثیر انبه
مروری بر تولیدمثل در انبه (Mangifera indica)
انبه گیاهی درختی است که هم در باغها برای میوه و هم گاهی بهصورت زینتی نگهداری میشود؛ بنابراین علاوه بر تولیدمثل طبیعی، روشهای تکثیر انسانی برای حفظ رقم و کیفیت میوه اهمیت دارد. تکثیر بذری معمولاً یکنواختی رقم را تضمین نمیکند و بیشتر برای پایه یا اصلاح نژادی بهکار میرود.
تولیدمثل طبیعی: گردهافشانی و تشکیل بذر
گلهای انبه در خوشههای بزرگ (پانیکول) ظاهر میشوند و گردهافشانی عمدتاً با حشرات انجام میگیرد. پس از لقاح، میوه شفت تشکیل میشود و بذر درون هسته قرار میگیرد. در برخی ارقام، پدیده چندرویانی (Polyembryony) رخ میدهد که میتواند چند نهال از یک بذر ایجاد کند؛ با این حال کیفیت و ویژگیهای میوه در تکثیر بذری متغیر است.
تکثیر بذری در خانه و باغ
کاشت بذر تازه برای تولید پایه یا داشتن یک درخت خانگی ممکن است. هسته باید از میوه رسیده گرفته شود و بذر هرچه سریعتر کاشته شود. نهالهای بذری دیرتر به بار مینشینند و ممکن است میوهای متفاوت از گیاه مادر بدهند.
تکثیر رویشی: پیوند (روش اصلی حفظ رقم)
برای حفظ خصوصیات رقمهای مرغوب، پیوند رایجترین روش است؛ از جمله پیوند شکمی (T-budding) و پیوند اسکنه/جانبی روی پایههای بذری سالم. این روش باعث یکنواختی محصول، زودباردهی و سازگاری بهتر با شرایط خاک و اقلیم (از طریق انتخاب پایه مناسب) میشود.
قلمه و خوابانیدن
ریشهدار کردن قلمه در انبه معمولاً دشوار و کمبازده است و بیشتر در شرایط کنترلشده انجام میشود. خوابانیدن هوایی (Air layering) نیز ممکن است اما در مقایسه با پیوند کمتر رایج و از نظر پایداری و عملکرد، معمولاً انتخاب دوم محسوب میشود.
![انبه - معرفی میوه های استوایی]()
ساير تصاوير :
گياهان ديگر از همين جنس :
آشنایی با جنس انبه و همه گونه های آن گياهان ديگر از همين خانواده :
آشنایی با تیره سماق - پسته و جنس های آن