این گیاه با نام علمی Forestiera pubescensis و نام مرسوم (Downy Forestiera) که به فارسي فارستریا کرکدار ناميده ميشود، گياهي از خانواده Oleaceae بومي بومی جنوب و جنوبغرب ایالات متحده آمریکا و شمال مکزیک، در بیشهزارها، حاشیه رودخانهها و مناطق نیمهخشک مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک لومی تا شنی با زهکشی مناسب، تحملپذیر نسبت به خشکی پس از استقرار، با pH خنثی تا کمی قلیایی (حدود 6.5 تا 8)
دانستنیهای علمی
نام علمي
Forestiera pubescensis
نام لاتين
Downy Forestiera
خانواده و ردهبندی گیاهشناسی
فارستریا کرکدار با نام علمی Forestiera pubescens از تیره زیتونسانان (Oleaceae) است؛ همان تیرهای که زیتون، زبانگنجشک و یاس را شامل میشود. این گونه به جنس Forestiera تعلق دارد که چندین درختچه برگریز یا همیشهسبز آمریکای شمالی را دربر میگیرد. فارستریا کرکدار یک درختچهی چوبی با شاخههای متعدد و پوست نسبتاً خاکستری تا قهوهای است که با کرکداری اندامهای جوان شناخته میشود.
منطقه بومی و پراکنش جغرافیایی
زیستگاه طبیعی Forestiera pubescens عمدتاً در جنوب و مرکز آمریکای شمالی، بهویژه جنوب ایالات متحده و شمال مکزیک است. این گونه در ایالتهایی مانند تگزاس، اوکلاهما، نیومکزیکو و مناطق مجاور مشاهده میشود. پراکنش طبیعی آن با نواحی نسبتاً خشک تا نیمهخشک با تابستانهای گرم و زمستانهای ملایم همپوشانی دارد.
زیستگاه و شرایط بومشناختی
فارستریا کرکدار اغلب در حاشیه آبراههها، بستر رودخانههای فصلی، دامنههای سنگلاخی و بوتهزارهای باز رشد میکند. این گیاه به خاکهای سبک تا متوسط، از شنی تا لومی، با زهکش خوب سازگار است و نسبت به شوری و خشکی نسبی تحمل قابلتوجهی دارد. نقش اکولوژیک آن شامل تأمین پناهگاه برای پرندگان و حشرات و مشارکت در تثبیت خاک در زیستبومهای خشک است.
ویژگیهای مورفولوژیک و زیستی
برگها اغلب کوچک، ساده و دارای کرکهای ریز در سطح یا حاشیهاند که نام «کرکدار» را توجیه میکند. گلها معمولاً کوچک، زرد مایل به سبز و اغلب پیش از ظهور کامل برگها شکوفا میشوند و به گردهافشانها غذارسانی میکنند. میوهها ستههای کوچک تیرهرنگ هستند که منبع غذایی برای پرندگان بهشمار میآیند. چرخه زندگی چندساله و قدرت تطابق بالای این گونه، آن را به عنصر مهمی در جوامع بوتهزاری و جنگلچهای نیمهخشک تبدیل کرده است.
تاریخچه و مطالعات گیاهشناسی
جنس Forestiera در قرن هجدهم و نوزدهم، همراه با گسترش فلور آمریکای شمالی، توسط گیاهشناسان اروپایی و آمریکایی توصیف شد. مطالعات تاکسونومیک بر این جنس، به روشنشدن روابط خویشاوندی در تیره زیتونسانان و شناخت سازگاری گونهها با تنش خشکی کمک کرده است. امروزه فارستریا کرکدار در پژوهشهای مرتبط با فلور مناطق خشک و مدیریت پوشش گیاهی بومی مورد توجه است.
خصوصیات - معرفی
ریختشناسی کلی فارستریا کرکدار
فارستریا کرکدار درختچهای برگریز با قامت معمولاً ۱ تا ۳ متر است که گاهی به شکل درختچهای چندساقه رشد میکند. اندامهای هوایی گیاه ظاهری متراکم و نسبتاً فشرده ایجاد میکنند و در زیستگاه طبیعی اغلب به صورت بوتههای پراکنده دیده میشوند.
ساقه و شاخهها
ساقهها باریک تا متوسطقطر، در جوانی سبز تا سبز متمایل به قهوهای و در سنین بالاتر خاکستری یا قهوهای متمایل به تیره میشوند. سطح ساقه جوان پوشیده از کرکهای ریز و متراکم است که ظاهر مخملی به گیاه میدهد. شاخهبندی معمولاً متقابل یا شبهمتقابل بوده و انشعابات متعدد، تاجی نامنظم اما پرشاخه ایجاد میکنند.
برگها
برگها ساده، کوچک تا متوسط، عموماً به طول ۲ تا ۵ سانتیمتر و عرض ۱ تا ۲ سانتیمتر هستند. شکل برگها از بیضوی تا تخممرغی متغیر است و راس آنها گرد تا اندکی نوکتیز میباشد. هر دو سطح برگ، بهویژه سطح زیرین، با پوشش کرکی ظریف پوشیده شده و بافتی نرم و خاکستریمایل به سبز ایجاد میکنند. حاشیه برگها صاف یا اندکی موجدار است و رگبرگ میانی برجسته، بهخوبی قابل مشاهده است.
گلها و گلآذین
گلها کوچک، نامشهود و عمدتاً زرد کمرنگ تا سبز متمایل به زرد هستند. گلها معمولاً پیش از کامل شدن برگدهی ظاهر میشوند و روی شاخههای یکساله یا جوان قرار میگیرند. گلآذینها خوشهای کوتاه یا دستههای چندگلچهای در زاویه برگها (محور برگ) هستند. جام گل کمرنگ، بدون جلوه تزئینی چشمگیر، اما از نظر بوی ملایم قابل توجه است.
میوه و بذر
میوهها کوچک، معمولاً تخممرغی تا بیضوی، با طول حدود ۵ تا ۸ میلیمتر و به رنگ آبی تیره تا ارغوانی متمایل به سیاه در زمان رسیدن هستند. پوست میوه صاف و نسبتاً براق است. درون هر میوه معمولاً یک بذر سخت و بیضوی شکل قرار دارد که برای تکثیر جنسی گیاه نقش اصلی را ایفا میکند.
شرایط نگهداری فارستریا کرکدار
نور مورد نياز
زیاد
آبياري و رطوبت
کمی مرطوب
دماي مورد نياز
15 تا 25 درجه سانتیگراد
خاک مورد نياز
خاک لومی تا شنی با زهکشی مناسب، تحملپذیر نسبت به خشکی پس از استقرار، با pH خنثی تا کمی قلیایی (حدود 6.5 تا 8)
|
دمای مناسب و دامنه تحمل
فورِستیِرا پوبِسِنس (Forestiera pubescens) گیاهی نسبتاً مقاوم است که در اقلیمهای گرم و نیمهخشک بهترین رشد را دارد. بازه دمایی ایدهآل برای رشد فعال این گیاه حدود ۲۰ تا ۳۰ درجه سانتیگراد است، اما در دوره خفتگی میتواند دماهای پایینتر را نیز تحمل کند. این گیاه در برابر گرمای تابستان مقاوم است، به شرطی که خاک عمیق و ریشهها به رطوبت کافی دسترسی داشته باشند.
رطوبت هوا و آبیاری
این گونه به رطوبت هوای متوسط و خشک سازگار شده است و نیازی به رطوبت بالا مانند گیاهان گرمسیری ندارد. آبیاری متوسط با دورههای خشک شدن سطحی خاک برای جلوگیری از پوسیدگی ریشه ضروری است. در سالهای اول استقرار، آبیاری منظمتر توصیه میشود، اما پس از استقرار، گیاه تحمل خشکی بالاتری پیدا میکند.
نور و شدت تابش
Forestiera pubescens برای رشد بهینه به نور کامل خورشید نیاز دارد. تابش مستقیم آفتاب دستکم ۶ ساعت در روز برای شکلگیری تاج متراکم و برگدهی مناسب ضروری است. در سایهی زیاد، شاخهها کشیده، کمبرگ و رشد کلی گیاه ضعیف میشود.
خاک، زهکشی و pH
این گیاه در خاکهای نسبتاً فقیر نیز رشد میکند، اما بهترین عملکرد را در خاکهای لومی شنی با زهکشی مناسب دارد. ایستایی آب در اطراف ریشهها برای این گونه بسیار مضر است و باید از خاکهای سنگین و باتلاقی پرهیز شود. pH کمی قلیایی تا خنثی (حدود ۶/۵ تا ۸) برای آن مناسب است و افزودن مواد آلی تجزیهشده به بهبود ساختار خاک کمک میکند.
منابع :
ساير تصاوير :
گياهان ديگر از همين خانواده :