قمیش (Arundo donax) گیاهی علفیِ چندساله و ریزوم‌دار از تیره گندمیان است که در شرایط **نور کامل تا نیم‌سایه** بهترین رشد را دارد. از نظر **دما** به اقلیم‌های گرم و معتدل سازگار است؛ گرما را خوب تحمل می‌کند و در سرمای شدید آسیب می‌بیند (اندام‌های هوایی ممکن است در یخبندان از بین بروند ولی از ریزوم دوباره سبز می‌شود). از نظر **رطوبت** به خاک‌های مرطوب و حتی غرقابی علاقه‌مند است، اما پس از استقرار تا حدی خشکی را نیز تحمل می‌کند.

این گونه **بومی ناحیه مدیترانه و بخش‌هایی از غرب و جنوب آسیا** دانسته می‌شود و امروزه در بسیاری از نقاط جهان گسترده و گاه مهاجم است. **زیستگاه** معمول آن حاشیه رودخانه‌ها، نهرها، تالاب‌ها، زهکش‌ها و اراضی مرطوب با خاک‌های نسبتاً حاصلخیز (اغلب آبرفتی) است.

از نظر **خصوصیات ظاهری**، ساقه‌ها بلند، راست و نی‌مانند بوده و معمولاً به صورت توده‌های متراکم رشد می‌کند؛ ساقه‌ها بندبند و توخالی‌اند. برگ‌ها باریک تا نیزه‌ای، دراز، با رگبرگ‌های موازی و غلاف‌دار هستند و در قسمت‌های بالایی ساقه قرار می‌گیرند. گل‌آذین آن خوشهٔ پانیکولیِ بزرگ و پرمانند (پرچمی/پری) در انتهای ساقه است که هنگام رسیدگی رنگی کرم تا ارغوانیِ روشن می‌گیرد.

**نام‌های رایج**: در ایران بیشتر با نام‌های **قمیش** و در برخی مناطق **نیِ غول‌پیکر/نیِ بزرگ** شناخته می‌شود. در جهان با نام‌های **Giant reed** (انگلیسی)، **Canne de Provence** (فرانسوی) و **Caña común** (اسپانیایی) رایج است.
از کاربردهای شناخته‌شدهٔ آن، **استفاده صنعتی به‌عنوان منبع زیست‌توده برای تولید انرژی و الیاف** در برخی کشورهاست.