زغال‌اخته تاتاری (*Cornus alba*) درختچه‌ای خزان‌کننده از تیرهٔ Cornaceae است که بومیِ بخش‌هایی از سیبری، خاورِ روسیه، مغولستان، شمال چین و شبه‌جزیرهٔ کره بوده و عمدتاً در حاشیهٔ رودخانه‌ها، بیشه‌زارهای مرطوب، جنگل‌های باز و اراضی باتلاقی یا آبرفتی می‌روید. این گونه در آب‌وهوای معتدل تا سردسیر بهترین رشد را دارد، به سرما مقاوم است و دمای خنک تا ملایم را ترجیح می‌دهد. رطوبت خاک متوسط تا زیاد (همراه با زهکش مناسب) و رطوبت محیطی معمولِ فضای باز برای آن مناسب است. از نظر نور، آفتاب کامل تا نیم‌سایه را تحمل می‌کند؛ در آفتاب کامل رنگ ساقه‌ها معمولاً پررنگ‌تر و نمایشی‌تر می‌شود.

از نظر ریخت‌شناسی، بوته‌ای چندساقه با رشد نسبتاً سریع است که معمولاً ۱٫۵ تا ۳ متر ارتفاع می‌گیرد. ساقه‌های جوان بارزترین ویژگی آن‌اند و اغلب به رنگ قرمز تا قرمزِ مرجانی دیده می‌شوند (به‌ویژه در زمستان). برگ‌ها ساده، متقابل، بیضی‌شکل با رگبرگ‌های مشخص و حاشیهٔ تقریباً صاف هستند و در پاییز ممکن است به رنگ‌های زرد تا سرخ تغییر رنگ دهند. گل‌ها کوچک، سفیدِ مایل به کرم و به‌صورت خوشه‌های تخت (چترمانند) در اواخر بهار تا اوایل تابستان ظاهر می‌شوند و پس از آن میوه‌های کوچک شفت‌مانند سفید تا سفیدِ مایل به آبی تشکیل می‌گردد.

نام رایج در جهان شامل **Tatarian dogwood** و **Redtwig dogwood** است. در ایران معمولاً با نام‌های کلی مانند **زغال‌اخته زینتی/قرمزساقه** یا با همان نام علمی/انگلیسی در فضای سبز معرفی می‌شود (و نباید با «زغال‌اخته خوراکی» رایج در ایران اشتباه گرفته شود). این گونه بیشتر به‌عنوان **گیاه زینتی** و برای رنگ ساقه‌ها و نیز کاربرد در **حاشیه‌کاری و تثبیت خاک‌های مرطوب** شناخته می‌شود.