وریزیا گیگانتیا

دانستنیهای علمی

رده‌بندی علمی و جایگاه تبارشناختی

Vriesea gigantea از خانوادهٔ Bromeliaceae (بروملیادان) و از جنس Vriesea است؛ گروهی از تک‌لپه‌ای‌های عمدتاً گرمسیری که به‌واسطهٔ ساختار روزت برگ‌ها و توانایی ذخیرهٔ آب در «مخزن» مرکزی شناخته می‌شوند. این گونه در زیرخانوادهٔ Tillandsioideae جای می‌گیرد و همانند بسیاری از اعضای جنس خود، گرایش‌های اپی‌فیتی (رشد بر روی درختان) را نشان می‌دهد.

منطقه بومی و پراکنش طبیعی

این گونه بومی برزیل است و بیشترین گزارش‌های طبیعی آن به نوار جنگلی آتلانتیک (Mata Atlântica) در جنوب و جنوب‌شرقی کشور نسبت داده می‌شود. پراکنش آن با اقلیم‌های مرطوب و نیمه‌مرطوب و نوسان‌های دمایی معتدل تا گرمسیری سازگار است و معمولاً در توده‌های جنگلی با پوشش سایه‌انداز دیده می‌شود.

زیستگاه و سازگاری‌های اکولوژیک

Vriesea gigantea غالباً در زیستگاه‌های جنگلی مرطوب یافت می‌شود و می‌تواند به‌صورت اپی‌فیت روی شاخه‌ها یا به‌صورت لیتوفیت روی سنگ‌ها رشد کند. روزت برگ‌ها با ایجاد «تانک» مرکزی آب باران و بقایای آلی را جمع‌آوری می‌کند؛ این ریززیستگاه می‌تواند برای میکروارگانیسم‌ها و بی‌مهرگان نیز پناهگاه باشد و در چرخهٔ مواد غذایی جنگل نقش داشته باشد.

تاریخچه نام‌گذاری و اهمیت علمی

نام جنس Vriesea به افتخار گیاه‌شناس هلندی ویلم هنریک دِ فریسه (Willem Hendrik de Vriese) انتخاب شده است. صفت گونه‌ای gigantea به جثه و ابعاد بزرگ‌تر روزت در مقایسه با بسیاری از خویشاوندان اشاره دارد و در مطالعات تنوع زیستی جنگل آتلانتیک به‌عنوان یکی از بروملیادهای شاخص زیستگاه‌های جنگلی مطرح است.

خصوصیات - معرفی

عادت رشدی و ساختار کلی

Vriesea gigantea یک بروملیاد روزت‌ساز است که توده‌ای از برگ‌ها را به شکل قیفی/گلدانی تشکیل می‌دهد. این روزت معمولاً بزرگ و پهن است و مرکز آن حالت مخزن‌مانند دارد که به تجمع آب و مواد آلی کمک می‌کند. ساقهٔ واقعی در بخش پایه کوتاه و فشرده بوده و گیاه بیشتر با آرایش روزتیِ برگ‌ها شناخته می‌شود.

برگ‌ها

برگ‌ها نواری، کشیده و قوسی‌شکل هستند و از پایه به‌صورت همپوشان رشد می‌کنند. پهنک برگ معمولاً چرمی و نسبتاً ضخیم است و سطحی صاف تا اندکی براق دارد. رنگ برگ غالباً سبز تا سبز خاکستری است و در برخی افراد، ته‌رنگ‌های نقره‌ای یا سایه‌های ملایم می‌تواند دیده شود. حاشیهٔ برگ‌ها اغلب بدون دندانه‌های خشن و نوک برگ‌ها باریک و تیزتر است.

ساقهٔ گل‌دهنده و گل‌آذین

در زمان گل‌دهی، یک ساقهٔ گل‌دهندهٔ راست و نسبتاً بلند از مرکز روزت بیرون می‌آید. گل‌آذین معمولاً خوشه‌ای/سنبله‌ای و کشیده است و براکته‌ها (برگک‌های رنگینِ همراه گل) نقش اصلی در جلوهٔ زینتی دارند. رنگ براکته‌ها می‌تواند از زرد-سبز تا زرد و گاهی با ته‌رنگ‌های گرم متغیر باشد. گل‌های حقیقی معمولاً ظریف‌تر از براکته‌ها هستند و در میان آن‌ها ظاهر می‌شوند.

ریشه‌ها و پایهٔ گیاه

ریشه‌ها بیشتر نقش استقرار در بستر را دارند و نسبتاً ظریف‌اند؛ بخش عمدهٔ جذب رطوبت و مواد می‌تواند از سطح برگ‌ها و مخزن مرکزی انجام شود. پایهٔ گیاه متراکم و کوتاه است و با رشد پاجوش‌ها به‌تدریج کپه‌ای شکل می‌گیرد.

شرایط نگهداری وریزیا گیگانتیا

نور مورد نياز متوسط آبياري و رطوبت مرطوب دماي مورد نياز 20 درجه سانتیگراد خاک مورد نياز خاک سست با تخلیه سریع با PH حدود 6.6

معرفی شرایط محیطی وریزیـا گیگانتیا

وریزیا گیگانتیا یک بروملیاد گرمسیری است که در خانه به عنوان گیاه آپارتمانی نگهداری می‌شود. این گیاه به محیطی پایدار و بدون نوسان شدید نیاز دارد.

دمــا

دمای ایده‌آل بین ۱۸ تا ۲۸ درجه سانتی‌گراد است. دمای زیر ۱۵ درجه به برگ‌ها آسیب می‌زند و باید از جریان هوای سرد و کولر مستقیم دور باشد.

رطوبت

این گیاه رطوبت نسبی ۵۰ تا ۷۰ درصد را می‌پسندد. می‌توان با قرار دادن گلدان روی سینی سنگریزه و آب یا استفاده از رطوبت‌ساز، رطوبت را افزایش داد. مه‌پاشی ملایم روی برگ‌ها در هوای خشک مفید است.

نــور

به نور زیاد ولی غیرمستقیم نیاز دارد. کنار پنجره شرقی یا شمالی مناسب است. نور مستقیم و شدید، نوک برگ‌ها را می‌سوزاند و سایه زیاد، رنگ برگ‌ها را کمرنگ می‌کند.

خــاک و آبیاری

بستر باید سبک، با زهکشی بالا باشد؛ مخلوط پیت‌ماس، پرلیت و کمی پوست درخت کاج مناسب است. خاک همیشه کمی مرطوب ولی نه خیس باشد و آب اضافی از زیرگلدانی خارج شود. در گرما، آبیاری منظم‌تر و در سرما کمتر انجام شود.

نحوه تکثیر وریزیا گیگانتیا

تولیدمثل وریزیا گیگانتیا در طبیعت

Vriesea gigantea یک بروملیاد اپی‌فیت است که در زیستگاه طبیعی خود پس از بلوغ معمولاً با گل‌آذین مرکزی وارد فاز تولیدمثل جنسی می‌شود. گرده‌افشانی آن در طبیعت اغلب توسط پرندگان شهدخوار و حشرات انجام می‌گیرد و پس از تشکیل میوه، بذرهای سبک و فراوان آزاد می‌شوند تا با جریان هوا روی تنه درختان و شکاف‌ها بنشینند. پس از گلدهی، بوته مادری به‌تدریج رو به زوال می‌رود اما هم‌زمان پاجوش‌ها (Offsets/Pups) را برای ادامه نسل تولید می‌کند.

تکثیر در خانه با پاجوش

رایج‌ترین روش تکثیر خانگی جدا کردن پاجوش‌هاست. زمانی پاجوش را جدا کنید که دست‌کم یک‌سوم تا نصف اندازه بوته مادری شده و چند ریشه قابل مشاهده داشته باشد. برش تمیز، خشک‌کردن کوتاه محل برش و کاشت در بستر بسیار سبک و هواگیر (پوست کاج + پرلیت/خزه) شانس موفقیت را بالا می‌برد. رطوبت یکنواخت، نور زیادِ غیرمستقیم و تهویه خوب ضروری است.

تکثیر با بذر در خانه

کاشت بذر امکان‌پذیر است اما کندتر و حساس‌تر است. بذرها را سطحی روی بستر استریل و مرطوب پخش کنید و در دمای گرم با رطوبت بالا نگه دارید. نور ملایم، عدم غرقابی‌شدن و صبر چندماهه تا چندساله برای رسیدن به اندازه قابل انتقال، کلید موفقیت این روش است.

ورزیا دوالیانا وریزیا فنسترالیس ورزیا اسپلندنس وریزیا ایمپریالیس

ایکیما چانتینی وریزیا هایروجلیفیکا تیلاندزیا سایانیا ورزیا اسپلندنس