۱۳۹۳ بیست و چهارم بهمن

تمبر هندی

Tamarindus indicatamarind که به فارسی تمبر هندی نامیده میشود، گیاهی از خانواده بقولات بومی آفریقا می باشد. نیاز های این گیاه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: مرطوب دمای محیط: شرایط گرمسیری و نیمه گرمسیری خاک: غنی و زهکش دار

دانستنیهای علمی

نام علمي

Tamarindus indica

نام لاتين

tamarind

خانواده (تيره)

Fabaceae

دانستنیهای علمی :

درختی گرمسیری از خانواده بقولات که این گیاه بومی مناطق استوایی قاره آفریقا است.

تمبر هندی در میان ساکنین ماداگاسکار درختی مقدس و پادشاه درختان تلقی می‌شود.

در کشور هند باغ‌های بزرگ تمر هندی سالانه حدود ۲۷۵٬۵۰۰ تن میوه تولید می‌کنند.

هر درخت بالغ می‌تواند سالیانه تا ۱۷۵ کیلوگرم میوه دهد.

خصوصیات - معرفی

خصوصیات ظاهری :

درخت تمبر هندی بین ۱۰ تا ۲۰ متر طول دارد. رشد این گیاه کُند، ولی عمر آن بسیار طولانی است.. برگ‌های این درخت همیشه‌سبز و به رنگ سبز روشن هستند. برگ‌ها مرکب بوده به صورت فراهم قرار گرفته‌اند.

تمبر هندی در اواخر ماه اردیبهشت گل‌هایی دارای ۵ گل‌برگ و زردرنگ با خطوط نارنجی یا قرمز می‌دهد.

در ماه مهر این درخت میوه‌هایی به شکل لوبیا درشت و قهوه‌ای و ترش‌مزه و سرشار از قند است .

هر میوه دارای بین ۱ تا ۱۲هسته است که توسط گوشتی ترش‌مزه، خمیرمانند و رشته و فیبردار احاطه شده است.

میوه‌ها پوستی قهوه‌ای رنگ و سخت دارند و می‌توانند تا ۱۵ سانتی‌متر طول داشته باشند.

تمبر هندی‌های شبه‌جزیره هند میوه‌هایی بزرگ‌تر با ۶ تا ۱۲ هسته می‌دهند، در حالی که تمر هندی‌های آفریقایی و مناطق آمریکای جنوبی بین ۱ تا ۶ هسته دارند. این هسته‌ها قهوه‌ای‌رنگ، پهن و صاف هستند.

شرایط نگهداری تمبر هندی

نور مورد نياز

زیاد

آبياري و رطوبت

مرطوب

دماي مورد نياز

شرایط گرمسیری و نیمه گرمسیری

خاک مورد نياز

غنی و زهکش دار

شرایط محیط رشد:

تمبر هندی در خاک‌های رسی، ماسه‌ای و اسیدی به خوبی رشد می‌کند.

این درخت مخصوص مناطق گرمسیری بوده و به سرما حساس است، اما مقاومت بالایی دربرابر خشکی و باد دارد.

خاک آن اگر غنی و حاصلخیز باشد محصول بهتری می دهد.

همچنین باید از زهکشی خوبی برخوردار باشد.

خواص و کاربردهای دارویی و صنعتی

خواص درمانی و کاربردها:

میوه کال تمبر هندی دارای گوشتی سبز و بسیار ترش است که اغلب به عنوان چاشنی و برای ترش کردن غذا استفاده می‌شود.

تمبر هندی رسیده که شیرین‌تر می‌باشد در بسیاری از مناطق به عنوان میوه مصرف می‌شود.

تمبر هندی هم‌چنین برای تهیه دسر، مربا، شربت،بستنی، آب‌میوه و نوشیدنی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

برای تهیه بسیاری از سس‌ها نیز از تمبر هندی استفاده می‌شود. در هند، نه تنها میوه، بلکه گل و برگ‌های تمبر هندی برای پخت غذا مورد استفاده قرار می‌گیرند.

این میوه به‌عنوان مسهل طبیعی مورد استفاده قرار می‌گیرد. تمبر هندی هم‌چنین در برخی مناطق آسیای شرقی و آفریقا به منظور درمان گلودرد، اختلالات گوارشی، درد بدن و تمیزکنندهٔ صورت مصرف می‌شود.

قسمت گوشتدار میوه دارای کمی قند و پکتین و همچنین اسید سیتریک ، اسید مالیک ، تارتارات و اسید پتاسیم می باشد . در پوست درخت تمبر هندی مقدری تانن وجود دارد .

سرشاخه های جوان و سبز این درخت دارای مقدار زیادی ویتامین های گروه B می باشد.

تمبر هندی برای ریه و طحال خوب نیست و در اشخاصی که ریه و طحال ضعیف دارند ممکن است تولید اشکال کند . اینگونه اشخاص بهتر است که تمبر هندی را با کتیرا و یا خشخاش بخورند .

در بعضی از مناطق چون چین و جاوا مورد استفادهٔ کودکان برای بازی‌ها قرار می‌گیرد.

معرفی و راهنمای پرورش درختان میوه - تمبر هندی

مقابله به آفات تمبر هندی

آفات مهم Tamarindus indica

مهم‌ترین آفات تمبر هندی شامل شته‌ها، شپشک‌های آردآلود، مینوز برگ و کرم میوه‌خوار هستند. شته‌ها با مکیدن شیره گیاهی موجب زردی و پیچیدگی برگ می‌شوند و شهد چسبناک آن‌ها رشد قارچ فوماژین را تسهیل می‌کند. مینوز برگ دالان‌هایی روشن در پهنک برگ ایجاد کرده و شدت بالا باعث کاهش فتوسنتز می‌شود. کرم میوه‌خوار نیز با تغذیه از غلاف‌ها، کیفیت و کمیت محصول را کاهش می‌دهد.

مبارزه شامل هرس به‌موقع شاخه‌های آلوده، پایش منظم و استفاده هدفمند از دشمنان طبیعی مانند کفشدوزک‌ها و بالتوری‌ها است. در آلودگی شدید، کاربرد حشره‌کش‌های کم‌خطر و انتخابی با رعایت زمان کارنس توصیه می‌شود. شست‌وشوی تاج با آب و صابون حشره‌کش برای کاهش جمعیت شته و شپشک نیز مفید است.

بیماری‌ها و روش‌های مدیریتی

بیماری‌های قارچی مانند لکه برگی، پوسیدگی ریشه و شانکر ساقه در شرایط رطوبت بالا شایع‌اند. تهویه مناسب سایه‌بان، آبیاری منظم بدون غرقاب، و استفاده از نهال سالم مهم‌ترین اصول پیشگیری هستند.

برداشت و سوزاندن برگ‌ها و شاخه‌های بیمار، ضدعفونی ابزار هرس و در صورت نیاز مصرف محدود قارچ‌کش‌های مسی یا سیستمیک، شدت بیماری را کاهش می‌دهد. مدیریت تغذیه متعادل (به‌ویژه تأمین پتاسیم و ریزمغذی‌ها) مقاومت عمومی درخت را در برابر آفات و امراض افزایش می‌دهد.