این گیاه با نام علمی Phoradendron juniper و نام مرسوم (Juniper Mistletoe) که به فارسي میستلتو (داروینده) سرو ناميده ميشود، گياهي از خانواده Santalaceae بومي بومی غرب و جنوبغرب ایالات متحده آمریکا و شمال مکزیک، روی درختان سرو و برخی درختان مخروطی دیگر بهصورت انگل مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: بهعنوان گیاه انگلی روی میزبان رشد میکند و نیاز مستقیمی به خاک ندارد، اما میزبان آن در خاک لومی تا سنگلاخی با زهکشی خوب رشد میکند
دانستنیهای علمی
نام علمي
Phoradendron juniper
نام لاتين
Juniper Mistletoe
ردهبندی و نام علمی
گونه Phoradendron juniperinum که در فارسی به میستلتو (داروینده) سرو یا دارواش سرو نیز شناخته میشود، به خانواده Santalaceae (سنتالاسه) تعلق دارد. این گیاه بخشی از گروه بزرگ انگلهای چوبی است که پیشتر در خانواده جداگانهای به نام Viscaceae قرار میگرفت، اما در ردهبندیهای مولکولی جدید در سانتالاسه ادغام شده است.
ویژگیهای گیاهشناسی و جنس
جنس Phoradendron شامل دهها گونه دارواش آمریکا است که همگی نیمهانگلاند؛ یعنی خود فتوسنتز انجام میدهند اما آب و مواد معدنی را از گیاه میزبان میگیرند. شاخههای سبز، برگهای کوچک و میوههای ستهای شفاف از ویژگیهای مشخصه این جنس هستند که پرندگان را برای تغذیه و پراکنش بذر جذب میکنند.
منطقه بومی و پراکنش
Phoradendron juniperinum بومی آمریکای شمالی، بهویژه غرب ایالات متحده و بخشهایی از مکزیک است. این گونه عمدتاً بر روی درختان سرو و اَرس (Juniperus spp.) رشد میکند و در زیستبومهای خشک تا نیمهخشک، مانند جنگلهای باز ارس، بوتهزارهای کوهستانی و دامنههای صخرهای دیده میشود.
زیستگاه و نقش بومشناختی
این دارواش معمولاً در ارتفاعات متوسط تا بالا رشد کرده و در تاج درختان سرو به صورت تودههای سبز متراکم دیده میشود. برخلاف تصور عمومی، دارواشها بخشی مهم از شبکه بومشناختی هستند؛ میوهها برای پرندگان منبع غذایی زمستانه و شاخهها پناهگاهی برای حشرات و پرندگان کوچک فراهم میکنند.
تاریخچه مطالعه و اهمیت علمی
مطالعات قرن نوزدهم بر روی دارواشها به کشف سازوکار «هاستوریا» (اندام نفوذکننده به بافت میزبان) انجامید و Phoradendron juniperinum بهعنوان یکی از مدلهای بررسی همتکامل انگل و میزبانهای سوزنیبرگ مطرح شد. پژوهشهای جدید از این گونه برای درک اثر تغییر اقلیم بر انگلهای چوبی و پویایی جنگلهای ارس استفاده میکنند.
خصوصیات - معرفی
ریختشناسی کلی گیاه Phoradendron juniper
Phoradendron juniper یک همزیست اندامپارازیت روی گونههای ارس است که به صورت تودهای کروی تا نیمکروی روی شاخهها دیده میشود. اندامهای هوایی این گیاه همگی سازگار با زندگی اپیفیت-انگلی و نورپسند هستند و معمولاً قطر تودهٔ روی شاخه بین ۲۰ تا ۶۰ سانتیمتر است.
ساقهها و بافتهای چوبی
ساقهها استوانهای تا کمی چهارگوش، منشعب و نسبتاً شکنندهاند. رنگ ساقه در گیاهان جوان سبز روشن تا سبز مایل به زرد است و در نمونههای مسنتر به سبز تیره تا قهوهایزالوئی تغییر میکند. مقطع ساقه دارای مغز نسبتاً نرم و پارانشیمی است و حلقههای آوندی ساده و کمتفاوت دیده میشود. اتصال ساقهها به درون شاخهٔ میزبان از طریق هاستوریوم چوبی ـ زگیلیشکل انجام میگیرد که در عمق بافت چوب ارس نفوذ میکند.
برگها
برگها مقابل، متقاطعفوقانی و نسبتاً ضخیم هستند. شکل آنها بیضوی تا سرنیزهای کوتاه، با نوک کند یا کمی گرد و قاعدهٔ پهن است. طول هر برگ معمولاً ۵ تا ۱۵ میلیمتر و عرض آن ۳ تا ۸ میلیمتر است. بافت برگها چرمی، گوشتی و با کوتیکول ضخیم است که به کاهش تعرق در شرایط خشک کمک میکند. رگبرگ میانی کمبرجسته و رگبرگهای فرعی نامشخصاند و سطح برگها غالباً به رنگ سبز روغنی تا سبز مایل به خاکستری دیده میشود.
گلآذین و گلها
گلآذینها خوشهای کوتاه تا گرزنهای کوچک جانبی در زاویهٔ برگها هستند. گلها بسیار ریز، کمرنگ و اغلب زرد مایل به سبز تا سبز کمرنگاند و به دلیل فقدان گلبرگهای نمایان، جلوهٔ تزئینی کمتری دارند. اندامهای گل شامل براکتهای کوچک فلسمانند و پرچمهای کوتاه تا متوسط است. تفاوت ظریف اندازه و تعداد اندامهای زایشی در گلهای نر و ماده (دوپایه بودن نسبی در برخی جمعیتها) دیده میشود، گرچه تشخیص آن بدون مشاهدهٔ دقیق میکروسکوپی دشوار است.
شرایط نگهداری میستلتو (داروینده) سرو
نور مورد نياز
زیاد
آبياري و رطوبت
کمی مرطوب
دماي مورد نياز
15 تا 25 درجه سانتیگراد
خاک مورد نياز
بهعنوان گیاه انگلی روی میزبان رشد میکند و نیاز مستقیمی به خاک ندارد، اما میزبان آن در خاک لومی تا سنگلاخی با زهکشی خوب رشد میکند
|
معرفی کلی شرایط محیطی Phoradendron juniper
Phoradendron juniper (فورادِندرون جونیپِر) یک گیاه نیمهانگلی است که عمدتاً بر روی گونههای سرو و اَرس میروید. درک شرایط طبیعی رویش در جنگلها و روی تنه درخت میزبان، مهمترین گام برای موفقیت در نگهداری این گیاه است. این گیاه بیشتر در نواحی نسبتاً خشک تا نیمهمرطوب با زمستانهای ملایم تا سرد دیده میشود.
دما و دامنه حرارتی مناسب
فورادِندرون جونیپِر در دامنه دمایی حدود ۵ تا ۳۰ درجه سانتیگراد بهخوبی رشد میکند و سرمای کوتاهمدت نزدیک به صفر را نیز تحمل میکند. یخبندانهای طولانیمدت و دمای زیر صفر مداوم میتواند به بافتهای ظریف گیاه آسیب برساند. در محیط نگهداری، پرهیز از شوکهای ناگهانی دمایی و جریان هوای بسیار سرد ضروری است.
نور و شدت تابش
این گیاه به نور زیاد و فیلترشده نیاز دارد و در طبیعت معمولاً در معرض آفتاب نیمهمستقیم قرار میگیرد. تابش ملایم صبحگاهی و سایهروشن بعدازظهر شرایط نوری ایدهآل برای کاهش تنش نوری و حفظ سبزینگی برگها است. سایهی کامل باعث کاهش رشد و کمرنگ شدن برگها میشود.
رطوبت و تهویه
فورادِندرون جونیپِر هوای نسبتاً خشک تا نیمهمرطوب را میپسندد و در رطوبت اشباع و بدون تهویه، مستعد پوسیدگی و بیماریهای قارچی است. رطوبت نسبی ۳۰ تا ۶۰ درصد همراه با گردش مناسب هوا مطلوب است. ترکیب رطوبت متوسط با تهویهی پیوسته، تعادل آبی گیاه را بهخوبی تنظیم میکند.
بستر، میزبان و مدیریت رطوبت خاک
این گیاه در اصل بر روی بافت چوبی درخت میزبان مستقر میشود و از طریق آن آب و مواد غذایی دریافت میکند، بنابراین بستر اصلی آن چوب درخت است، نه خاک گلدان. با این حال، در شرایط آزمایشگاهی یا تزئینی، استفاده از تکیهگاهی چوبی با زهکش خوب و عدم آبیاری سنگین اهمیت دارد. آب ایستایی در اطراف ریشهها یا نقاط اتصال به میزبان، خطر پوسیدگی را بهشدت افزایش میدهد.
منابع :
ساير تصاوير :
گياهان ديگر از همين جنس :
گياهان ديگر از همين خانواده :