نام علمي
Magnolia soulangeana
نام لاتين
saucer magnolia
دانستنیهای علمی
ردهبندی و خویشاوندی
Magnolia soulangeana از خانواده Magnoliaceae و از جنس Magnolia است که از کهنترین تبارهای گیاهان گلدار بهشمار میآید. این تیره بهدلیل ساختار اولیهٔ گلها، در مطالعات فرگشتی گیاهان پوشنهدار اهمیت ویژهای دارد.
منطقه بومی و خاستگاه ژنتیکی
ماگنولیا سولانجینا یک هیبرید بینگونهای است که در اوایل قرن نوزدهم در اروپا ایجاد شد. والدین اصلی آن Magnolia denudata از شرق آسیا و Magnolia liliiflora از چین هستند، بنابراین خاستگاه ژنتیکی آن به نواحی معتدل شرق آسیا بازمیگردد، هرچند خود گونه بهصورت طبیعی در طبیعت وحشی وجود ندارد.
زیستگاه و نیازهای اکولوژیک
این درختچه یا درخت کوچک در زیستگاههای باغی مناطق معتدل با زمستانهای سرد و تابستانهای ملایم رشد بهینه دارد. خاکهای عمیق، نسبتاً اسیدی، مرطوب اما با زهکش خوب برای توسعه ریشهها و گلدهی فراوان ضروریاند. نور کامل تا نیمسایه رشد مطلوب را تضمین میکند.
تاریخچه کشف و گسترش کشت
این هیبرید حدود سال 1820 توسط افسر و گیاهشناس فرانسوی اتین سولانژ-بودین در نزدیکی پاریس ایجاد شد. بهسرعت در باغهای اروپایی و سپس در آمریکای شمالی گسترش یافت و امروزه یکی از مهمترین درختان زینتی گلدار اوایل بهار در منظر شهری و باغهای گیاهشناسی جهان است.
![ماگنولیا سولانجینا]()
خصوصیات - معرفی
نور مورد نياز
زیاد
آبياري و رطوبت
کمی مرطوب
دماي مورد نياز
نواحی نیمه گرمسیری
خاک مورد نياز
خاک های مرطوب با پی اچ خنثی تا کمی اسیدی
|
گیاه زینتی "ماگنولیا سولانجینا" گونه ای از جنس و خانواده ماگنولیا می باشد. این گونه یک گیاه هیبرید است. درختی خزاندار یا گل های بزرگ، زودگل ده، در رنگ های مختلف سفید، صورتی و ارغوانی است. این گیاه یکی از معمول ترین ماگنولیاهایی است که در باغبانی در بریتانیا به خصوص جنوب انگلستان و ایالات متحده استفاده می شود. این هیبرید اولین بار در فرانسه و از طریق دورگ گیری بین گونه های Magnolia denudata و Magnolia liliiflora در سال 1820 تولید شد. و نتاج آن به تعدا بیشتر، دارای گل های پیشرسی بود که در سال 1826 تولید شد. این هیبرید به سرعت از فرانسه به انگلستان و بخش های دیگر اروپا و همچنین آمریکای شمالی منتقل و کشت شد. و سپس در بسیاری دیگر از کشورها، کشت و کار آن افزایش یافت. این گونه ی هیبرید، نسبت به والدین خود گل های بیشتری تولید می کند.
ماگنولیا سولانجینا به صورت درختچه ای بزرگ یا درختی کوچک رشد می کند. برگ های آن دارای آرایش متناوب، ساده، براق، به رنگ سبز تیره و تخم مرغی شکل بوده که روی ساقه های قوی قرار دارند. گل های بسیار زیبای آن روی درختان بدون برگ و قبل از تشکیل برگ ها در اوایل بهار ظاهر می شوند. سپس برگ ها پس از یک دوره ی کوتاه از تابستان تا پاییز تشکیل می گردند. گل های این گیاه، بزرگ به عرض 10 تا 20 سانتیمتر و به رنگ های مختلف از سفید، صورتی و خرمایی دیده می شوند. در یکی از واریته های آمریکایی این گونه، گل هایی به عرض 35 سانتیمتر، به رنگ سفید یا ارغوانی مایل به صورتی کمرنگ نیز گزارش شده است. واریته های دیگر ممکن است گل هایی تیره تر یا کمرنگ تر نیز تولید کنند. این گل ها کروی شکل یا فنجانی یا نعلبکی شکل می باشند. به دلیل نعلبکی شکل بودن آنها، نام انگلیسی شان Saucer magnolia می باشد.
یکی از ویژگی های این گونه های ماگنولیا، کشت و کار آسان آنها است. همچنین نسبت به باد و خاک های قلیایی نیز متحمل می باشند.
بهترین رشد را در خاک هایی با پی اچ خنثی تا کمی اسیدی و دارای رطوبت کافی و مکان هایی با آفتاب کامل تا کمی سایه و دارای حفاظ در مقابل بادهای سرد دارد. سرمای دیررس ممکن است به جوانه های گل این گیاه آسیب برساند.
شرايط اقليمی گرم و مرطوب را بيشتر می پسندد ولی در نواحی بيابانی نيز در صورتی كه از گزند بادهای شديد در امان باشد، خوب رشد می كند. ريشه درخت عميق بوده و بهتر است آبياری عميق ماهانه در مورد آن اعمال گردد. بهترين زمان برای كاشت نهال آن اسفند يا فروردين ماه می باشد.
اگر بخواهیم گیاه را در محیط هایی با فضای کمتر پرورش دهیم، برای کم حجم کردن گیاه می توان در اواسط تابستان زمانی که برگ ها خزان کردند، هرس را انجام دهیم.
![saucer magnolia]()
شرایط محیط رشد
دما و مقاومت به سرما
ماگنولیا سولانجینا در اقلیم معتدل بهترین رشد را دارد و برای گلدهی مطلوب به یک دوره سرمای زمستانه نیازمند است. دمای ایدهآل رشد در فصل فعال معمولاً حدود ۱۵ تا ۲۵ درجه سانتیگراد است. جوانههای گل در سرمای دیررس بهاره آسیبپذیرند؛ بنابراین کاشت در نقطهای با پناه از بادهای سرد و دور از گودیهای یخگیر توصیه میشود.
نور و جهت کاشت
این گیاه در آفتاب ملایم تا نیمسایه عملکرد خوبی دارد. در مناطق خنکتر، آفتاب کامل به افزایش گلدهی کمک میکند، اما در نواحی گرم، نیمسایه و محافظت از آفتاب تند بعدازظهر از سوختگی برگ و تنش گرمایی جلوگیری میکند. دریافت نور کافی در اواخر زمستان و اوایل بهار برای کیفیت گل مهم است.
رطوبت و آبیاری
ماگنولیا به رطوبت یکنواخت خاک علاقهمند است و خشکی طولانی موجب ریزش غنچه یا کاهش رشد میشود. آبیاری عمیق و منظم همراه با زهکشی مناسب ایدهآل است؛ خاک باتلاقی یا ماندابی به پوسیدگی ریشه میانجامد. مالچ آلی (برگپوسیده یا چیپس چوب) به حفظ رطوبت و تعدیل دمای خاک کمک میکند.
خاک، بافت و اسیدیته
بهترین بستر، خاک لومیِ غنی از ماده آلی، سبک و با زهکش خوب است. pH کمی اسیدی تا خنثی (حدود ۵٫۵ تا ۷) مناسبتر است؛ در خاکهای آهکی و قلیایی احتمال زردی برگ (کلروز) افزایش مییابد. افزودن کمپوست، پیتماس یا کودبرگ میتواند ساختار و اسیدیته را بهبود دهد.
![Magnolia soulangeana]()
مقابله به آفات ماگنولیا سولانجینا
از جمله آفاتی که به گیاهان ماگنولیا آسیب می رساند می توان به شته، شپشک (که فعالیت آن موجب بروز لکه های سفید رنگ روی برگ ها می شود) و کنه تار عنکبوتی اشاره کرد. از بیماری های این گیاه نیز می توان از لکه برگی، بلایت باکتریایی، شانکر ساقه و تنه، سفیدک پودری و پژمردگی ورتیسلیوم نام برد.
![ماگنولیا سولانجینا]()
نحوه تکثیر ماگنولیا سولانجینا
ازدیاد این گیاهان به وسیله کشت بذر پاییز و بهار، یا به وسیله ریشه دار کردن قلمه چوب نرم از اواخر بهار تا اوایل تابستان و یا به وسیله ریشه دار کردن قلمه چوب نیمه رسیده از اواخر تابستان تا پاییز صورت می گیرد.