برگ بو زاگرسی

دانستنیهای علمی

رده‌بندی و خویشاوندی

گیاه Daphne mucronata با نام فارسی «برگ‌بو زاگرسی» از تیره Thymelaeaceae و جنس Daphne است. این جنس حدود ۹۰ گونه در اوراسیا و شمال آفریقا دارد و به‌خاطر برگ‌های همیشه‌سبز و ترکیبات شیمیایی قوی شناخته می‌شود.

منطقه بومی و گسترش جغرافیایی

زادگاه اصلی برگ‌بو زاگرسی، نواحی کوهستانی غرب و جنوب‌غرب ایران، به‌ویژه رشته‌کوه زاگرس است. این گونه علاوه بر ایران، در بخش‌هایی از عراق، ترکیه، قفقاز و برخی نواحی خاورمیانه نیز گزارش شده و اغلب در کمربند رویشی ایرانی-تورانی قرار می‌گیرد.

زیستگاه و بوم‌شناسی

برگ‌بو زاگرسی بوته‌ای همیشه‌سبز است که در شیب‌های سنگی، جنگل‌های بلوط زاگرس و روی خاک‌های کم‌عمق و آهکی می‌روید. این گیاه به خشکی مقاوم است و در ارتفاعات میانی تا نسبتاً بلند کوهستان رشد می‌کند. حضور آن شاخصی برای زیستگاه‌های نیمه‌خشک کوهستانی محسوب می‌شود.

تاریخچه و نکات علمی

گونه D. mucronata در سده ۱۹ میلادی توسط گیاه‌شناسان اروپایی توصیف شد. نام گونه‌ای «mucronata» به نوک تیز برگ‌ها اشاره دارد. ترکیبات شیمیایی این جنس هم‌زمان سمی و دارویی‌اند و به‌همین دلیل در پژوهش‌های فارماکوگی و اکولوژی شیمیایی مورد توجه است.

خصوصیات - معرفی

خوشک در ایران درختچه ای است که در سراسر زاگرس می روید و علاوه برا ایران، در کردستان، ترکیه، عراق، افغانستان و پاکستان نیز یافت می شود. این گیاه متعلق به خانواده Thymelaceae می باشد که شامل 5 جنس و 55 گونه است. این گیاه دارای 11 ترکیب شیمیایی است که این ترکیبات بیشتر دارای خاصیت آنتی اکسیدانی هستند. این گیاه در درمان بیماری های آرتروز، ورم عضله، آنفلونزا کاربرد دارد و دارای خاصیت ضد تکثیر سلول سرطانی و ضد انگلی است.

شرایط نگهداری برگ بو زاگرسی

نور مورد نياز متوسط آبياري و رطوبت خشک دماي مورد نياز 20-22 درجه سانتیگراد خاک مورد نياز مکان های صخره ای

شرایط دمایی و اقلیمی برگ بو زاگرسی (Daphne mucronata)

برگ بو زاگرسی بومی نواحی کوهستانی زاگرس است و در اقلیم مدیترانه‌ای سرد تا نیمه‌خشک رشد می‌کند. دمای مناسب رشد آن حدود ۱۰ تا ۲۵ درجه سانتی‌گراد است، اما بوته‌های بالغ سرمای زمستان و برف را نیز تحمل می‌کنند. تابستان‌های خنک تا نسبتاً گرم را می‌پسندد و در مناطق با زمستان‌های بسیار ملایم، کیفیت رویش آن کاهش می‌یابد.

نور و رطوبت مناسب

این گونه در رویشگاه طبیعی خود در شیب‌های سنگلاخی و آفتاب‌گیر دیده می‌شود. نور کامل خورشید تا نیم‌سایه بهترین عملکرد را برای آن فراهم می‌کند و در سایه‌ی عمیق دچار کاهش رشد و گل‌دهی می‌شود. رطوبت هوای نسبتاً کم تا متوسط را ترجیح می‌دهد و در هوای همیشه مرطوب، مستعد بیماری‌های قارچی می‌شود.

خاک، زهکشی و آبیاری

برگ بو زاگرسی در خاک‌های سنگلاخی، آهکی و نسبتاً فقیر زاگرس رشد می‌کند. خاک با زهکشی عالی، بافت شنی‌لومی و واکنش کمی قلیایی تا خنثی برای آن ایده‌آل است. ماندابی شدن خاک برای ریشه‌های آن بسیار خطرناک است. در کشت باغی، آبیاری عمیق اما کم‌دفعه، با خشک شدن نسبی سطح خاک بین دو آبیاری توصیه می‌شود.

خواص و کاربردهای دارویی و صنعتی

کاربردهای دارویی (بخش‌های هوایی و پوست ساقه)

در طب سنتی زاگرس، از برگ‌ها و سرشاخه‌های Daphne mucronata به‌صورت فرآورده‌های موضعی برای تسکین برخی دردهای عضلانی و مفصلی استفاده شده است. پوست ساقه نیز در برخی منابع بومی به‌عنوان ماده‌ای محرک در ترکیبات موضعی ذکر می‌شود. با این حال، بسیاری از گونه‌های جنس Daphne دارای ترکیبات سمی و محرک پوست هستند و مصرف خوراکی یا خوددرمانی می‌تواند خطرناک باشد؛ بنابراین کاربردهای درمانی باید تنها تحت نظر متخصص انجام شود.

کاربردهای پوستی و دامپزشکی (استفاده‌های موضعی محدود)

در برخی نواحی، از عصاره یا ضماد تهیه‌شده از بخش‌های هوایی به‌طور محدود برای ضدعفونی سطحی یا کمک به خشک شدن برخی زخم‌های سطحی استفاده شده است. تماس مستقیم با شیره گیاه می‌تواند باعث درماتیت، سوزش و تاول شود و به همین دلیل، استفاده موضعی نیز نیازمند احتیاط، رقیق‌سازی و پرهیز از تماس با چشم و مخاط است.

کاربردهای صنعتی و سنتی (الیاف و رنگ)

پوست ساقه در برخی کاربردهای سنتی به‌عنوان منبع الیاف برای ساخت ریسمان‌های مقاوم یا طناب‌های سبک به‌کار رفته است. همچنین گزارش‌هایی از استفاده رنگینه‌های گیاهی استخراج‌شده از بخش‌های مختلف برای رنگرزی سنتی وجود دارد، هرچند میزان پایداری و ایمنی آن به روش استخراج و نوع حلال بستگی دارد.

مقابله به آفات برگ بو زاگرسی

آفات رایج برگ‌بو زاگرسی (Daphne mucronata)

شته‌ها، شپشک‌های سپردار و آردآلود و گاهی کنه‌های تارتن از آفات مهم این گونه‌اند و با مکیدن شیره گیاهی باعث زردی برگ، پیچیدگی سرشاخه و کاهش رشد می‌شوند. ترشح عسلک و ایجاد کپک دوده‌ای روی برگ‌ها نشانه حضور آفات مکنده است.

برای کنترل، ابتدا هرس شاخه‌های شدیداً آلوده و شست‌وشوی اندام‌های هوایی با آب پرفشار توصیه می‌شود. رهاسازی یا حفاظت از دشمنان طبیعی مانند کفشدوزک‌ها و بالتوری‌ها مؤثر است. در آلودگی‌های بالا، استفاده هدفمند از صابون‌های حشره‌کش یا روغن‌های باغبانی در هوای خنک (برای جلوگیری از گیاه‌سوزی) کاربرد دارد.

امراض قارچی و پوسیدگی‌ها

پوسیدگی ریشه و طوقه (اغلب ناشی از خاک‌های سنگین و آبیاری زیاد) و لکه‌برگی‌های قارچی از بیماری‌های محتمل هستند. علائم شامل پژمردگی تدریجی، قهوه‌ای شدن طوقه و ریزش برگ است. مهم‌ترین عامل بروز بیماری، ماندابی شدن و زهکشی ضعیف خاک است.

پیشگیری با کاشت در بستر سبک و دارای زهکشی مناسب، آبیاری منظم اما کم‌حجم، و حذف بقایای آلوده انجام می‌شود. در صورت مشاهده لکه‌برگی، جمع‌آوری برگ‌های بیمار و بهبود تهویه تاج پوشش اهمیت دارد. در شرایط مساعد بیماری، می‌توان با نظر کارشناس از قارچ‌کش‌های حفاظتی مناسب و به‌صورت محدود استفاده کرد.

سایر اطلاعات

این گیاه بومی ایران بوده و در بسیاری از نقاط کشور یافت می شود. این گیاه جز جنس دافنه می باشد و در بعضی از مناطق ایران به عنوان داروی محلی برای درمان بیماری سرطان استفاده می شود. بررسی ترکیبات خالص شده از عصاره این گیاه به روش درون شیشه ای (invitro) اثرات ضد سرطانی قوی تری نسبت به ترکیبات جدا شده از سایر گونه های دافنه از خود نشان می دهند. هر چند که نتایج حاصل از اثرات ضد سرطانی عصاره این گیاه به روش مزرعه ای (invivo) ثابت کرد که عصاره این گیاه دارای ترکیباتی است که خواص ضد سرطانی قوی ای دارند. 

میخک هندی دافنه مزریوم

دیِرکا مردابی (چوب‌چرمی شرقی) دافنه مزریوم اجورثیا (بوته کاغذسازی) میخک هندی