این گیاه با نام علمی Dirca palustris و نام مرسوم (Eastern Leatherwood) که به فارسي دیِرکا مردابی (چوبچرمی شرقی) ناميده ميشود، گياهي از خانواده Thymelaeaceae بومي بومی شرق آمریکای شمالی، از کانادا تا جنوب ایالات متحده، در جنگلهای مرطوب، سایهدار و حاشیه آبراههها مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک لومی غنی از مواد آلی با زهکشی خوب، مرطوب ولی غیرغرقابی، با pH اسیدی تا خنثی (حدود 5 تا 7)
دانستنیهای علمی
نام لاتين
Eastern Leatherwood
ردهبندی و خویشاوندی گیاهشناسی
Dirca palustris با نام فارسی «دیِرکا مردابی» یا «چوبچرمی شرقی» به خانواده Thymelaeaceae (تیمهلئیاسه، خانواده دافنه) تعلق دارد. این گیاه در رده دولپهایها، راسته مالپیگیالیها (Malpighiales) قرار میگیرد. جنس Dirca در آمریکای شمالی بومی است و شامل چند گونه محدود است که همگی به دلیل پوستچوب بسیار انعطافپذیر خود شناخته میشوند. این خویشاوندی، آن را در کنار جنسهای معروفی مانند Daphne قرار میدهد که غالباً دارای ترکیبات شیمیایی قوی و گاه سمی هستند.
منطقه بومی و پراکنش جغرافیایی
زیستبوم طبیعی Dirca palustris به طور انحصاری در آمریکای شمالی است. گستره آن از جنوب شرقی کانادا (انتاریو، کبک) تا شمال و شرق ایالات متحده (از مینهسوتا و ویسکانسین تا نواحی آپالاچی و سواحل اقیانوس اطلس) امتداد مییابد. این گونه عموماً در جنگلهای برگریز معتدل یافت میشود و پراکنش لکهای آن بازتابدهنده حساسیت به شرایط رطوبتی و خاکی ویژه است. در بیرون از این محدوده، حضور آن عمدتاً به کشتهای زینتی یا مجموعههای گیاهشناسی محدود میشود.
زیستگاه و بوماکولوژی
نام گونه «palustris» به معنای «تالابی/مردابی» است و اشاره به تمایل گیاه به زیستگاههای مرطوب، حاشیه چشمهها، سیلابدشتها و دامنههای سایهدار با خاک عمیق و غنی دارد. این درختچه اغلب زیر سایه پوشش درختی بلند رشد کرده و در لایه زیرآشکوب جنگل نقش دارد. مقاومت نسبی به سرما، همراه با نیاز به رطوبت پایدار، آن را به شاخصی برای جنگلهای مرطوب معتدل شرقی آمریکای شمالی تبدیل کرده است.
تاریخچه کشف و مطالعات علمی
Dirca palustris در سده هجدهم توسط گیاهشناسان اولیه آمریکای شمالی توصیف شد و به دلیل پوستچوب چرممانند و انعطافپذیرش توجه ویژهای جلب کرد؛ این ویژگی منبع نام انگلیسی «Leatherwood» است. در قرن نوزدهم و بیستم، گیاه در فلورهای منطقهای، نقشهبرداریهای جنگلی و مطالعات بومشناختی جنگلهای شرقی ثبت شد. در پژوهشهای مدرن، این گونه برای بررسیهای فیلوژنتیک خانواده Thymelaeaceae، مطالعات روی استراتژیهای بقا در سایه، و نیز بومشناسی گیاهان نادر و لکهای مورد استفاده قرار گرفته است.
خصوصیات - معرفی
ساقه و پوست
ساقههای Dirca palustris به صورت بوتهای و منشعب رشد میکنند و معمولاً ۱ تا ۲ متر ارتفاع دارند. پوست ساقه نازک، انعطافپذیر و چرمی است و بهراحتی خم میشود، ویژگیای که نام انگلیسی “Leatherwood” را توجیه میکند. رنگ ساقه در گیاهان جوان سبز تا سبز مایل به قهوهای و در ساقههای مسنتر خاکستری تا قهوهای روشن است. سطح ساقهها اغلب صاف و بدون خار است و بافت نرم و فیبری دارند که آنها را از بسیاری از درختچههای چوبی دیگر متمایز میکند.
برگها
برگها ساده، متناوب و نسبتاً پهن هستند. شکل آنها بیضوی تا واژتخممرغی است و طول آنها معمولاً بین ۳ تا ۸ سانتیمتر میرسد. لبه برگها صاف و بدون دندانه بوده و نوک برگ کمی تیز یا گرد میشود. رنگ سطح رویی برگها سبز روشن تا سبز متوسط و سطح زیرین کمی کمرنگتر است. بافت برگها لطیف و نسبتاً نازک است و رگبرگ اصلی در وسط بهخوبی دیده میشود. در پاییز، برگها اغلب به زرد کمرنگ تغییر رنگ میدهند.
گلها
گلها زودرس بوده و قبل از باز شدن کامل برگها ظاهر میشوند. گلآذینها معمولاً به صورت خوشههای کوچک در کنار برگگاهها تشکیل میشوند. هر گل لولهای یا زنگولهای شکل است و از چند لوب باریک تشکیل شده است. رنگ گلها زرد کمرنگ تا زرد مایل به سبز است و اندازه هر گل حدود ۵ تا ۸ میلیمتر طول دارد. گلها عطر قوی ندارند، اما به دلیل ظاهر زودهنگامشان در اوایل بهار در چشمانداز جنگلی قابل تشخیصاند.
میوه و بذر
میوهها به صورت شفت کوچک و گوشتی تشکیل میشوند. شکل میوه بیضوی تا تخممرغی و اندازه آن حدود ۸ تا ۱۲ میلیمتر است. رنگ میوه در ابتدا سبز و در زمان رسیدن زرد مایل به قهوهای یا قهوهای روشن میشود. هر میوه معمولاً یک بذر سخت درون خود دارد که بافت چوبی و سطح صاف دارد. میوهها بر روی شاخههای نازک آویزان میشوند و بهطور پراکنده در میان شاخوبرگ دیده میشوند.
شرایط نگهداری دیِرکا مردابی (چوبچرمی شرقی)
نور مورد نياز
زیاد
آبياري و رطوبت
کمی مرطوب
دماي مورد نياز
15 تا 25 درجه سانتیگراد
خاک مورد نياز
خاک لومی غنی از مواد آلی با زهکشی خوب، مرطوب ولی غیرغرقابی، با pH اسیدی تا خنثی (حدود 5 تا 7)
|
معرفی کلی شرایط رویش دیرکا باتلاقی
دیرکا باتلاقی (Dirca palustris) درختچهای رطوبتدوست جنگلهای سرد و معتدل آمریکای شمالی است. این گیاه به محیطهایی با خاک مرطوب، نیمسایه و دمای ملایم عادت دارد و در بستر جنگل، کنار نهرها و مناطق باتلاقی میروید. برای موفقیت در کاشت، باید تا حد ممکن شرایط طبیعی زیستگاه آن شبیهسازی شود.
دما و نیاز سرمایی
دیرکا باتلاقی گیاهی مقاوم به سرما است و زمستانهای سرد تا حدود ۲۰- درجه سانتیگراد را تحمل میکند. این گیاه به یک دوره سرمای زمستانه برای شکستن خواب جوانهها نیاز دارد و در اقلیمهای بسیار گرم و بدون زمستان واقعی عملکرد ضعیفی دارد. تابستانهای خنک تا معتدل، بدون گرمای شدید و طولانی، برای رشد سالم آن مناسبتر است.
نور مناسب
نور مطلوب برای دیرکا باتلاقی نیمسایه تا سایهروشن جنگلی است. قرار دادن گیاه در زیر سایه درختان بلند یا در جایی با آفتاب ملایم صبحگاهی و سایه بعدازظهر، از سوختن برگها جلوگیری میکند. نور مستقیم و شدید ظهر، بهویژه در مناطق گرم و خشک، باعث تنش و کاهش رشد خواهد شد.
رطوبت هوا و آبیاری
این گونه به رطوبت نسبی بالا و خاک همواره مرطوب ولی نه غرقاب نیاز دارد. در مناطق خشک باید با مالچدهی و آبیاری منظم، رطوبت یکنواخت خاک تأمین شود. خشکی طولانیمدت خاک سبب ریزش برگها و ضعف عمومی گیاه میشود، اما آبگرفتگی مداوم نیز میتواند ریشهها را دچار پوسیدگی کند.
خاک و بستر کاشت
بهترین بستر برای دیرکا باتلاقی خاکی لومی، غنی از مواد آلی، با زهکش ملایم و اسیدیته کمی اسیدی تا خنثی است. افزودن کمپوست برگ، خاک برگ جنگلی و مقدار کمی شن شسته، ساختاری مشابه بستر جنگل ایجاد میکند. خاکهای سنگین و رسی با زهکش ضعیف یا خاکهای بسیار آهکی، برای این گیاه مناسب نیستند.
منابع :
ساير تصاوير :
گياهان ديگر از همين خانواده :