به طور کلي اندازه‌ي بذر به‌تنهايي معيار قطعیِ کيفيت نيست؛ ولي در عمل خيلي وقت‌ها بذرهاي درشت‌تر و پرتر ذخيره‌ي غذايي بيشتري دارن و در شروع جوانه‌زني يه مقدار دستِ بالا رو مي‌گيرن. البته اين به شرطيه که بذر رسيده و سالم باشه، نه صرفاً گنده! 😄

براي انتخاب بذر خوب، بيشتر از اندازه به اين‌ها دقت کن: رنگ قهوه‌اي/خاکستري با رگه‌هاي تيره (نه سبز و کم‌رنگ)، پوسته سفت و براق، و اينکه با فشار خيلي ملايم بين دو انگشت له نشه. بذرهاي خيلي روشن، نرم يا ترک‌خورده معمولاً نابالغ يا آسيب‌ديده‌ان و درصد جوانه‌زنيشون کمتره.

يه نکته‌ي مهم: از روي بذر نمي‌شه با قطعيت فهميد “ماده” درمياد يا “نر” (مگر اينکه بذرهاي فمينايز/اصلاح‌شده و معتبر باشن). پس اگر هدفت «ماده شدن» گياهه، موضوع اصلي کيفيت و منبع بذره نه بزرگي و کوچکي. تازه بعضي بذرهاي خيلي درشت اگر خوب خشک و نگهداري نشده باشن، ممکنه داخلشون آسيب ديده باشه؛ يعني گنده هستن ولي دل و دماغ جوانه‌زدن ندارن 😅

در نهايت، اگر بين چند بذر هم‌سن و از يک منبع قرار شد انتخاب کني، معمولاً اون‌هايي که پرتر، سنگين‌تر، تيره‌تر و سفت‌ترن انتخاب بهتري‌ان. براي اطلاعات بيشتر و نکات تکميلي درباره انتخاب بذر سالم و مراقبت‌هاي اوليه، مقالات سايت نارگيل را مطالعه نماييد.