۱۳۹۳ نهم بهمن

چیپیلین

Crotalaria longirostrataChipilín که به فارسی چیپیلین نامیده میشود، گیاهی از خانواده بقولات بومی مکزیک و آمریکای مرکزی می باشد. نیاز های این گیاه عبارتند از نور: محیط تاریک رطوبت: کاملا خشک دمای محیط: نواحی گرمسیری و نیمه گرمسیری خاک: خاک های با رطوبت کافی و زهکش دار

دانستنیهای علمی

نام علمي

Crotalaria longirostrata

نام لاتين

Chipil?n

خانواده (تيره)

Fabaceae

گیاه چیپیلین یکی از گیاهان چندساله از خانواده بقولات می باشد. این گیاه بومی مکزیک و آمریکای مرکزی است.

در نواحی جنوبی مکزیک نظیر چیاپاس، اوزاکا و تاباسکو و همچنین در آمریکای مرکزی بخصوص در السالوادور و گوآتمالا، از برگ های این گیاه به عنوان یک سبزی و نیز در غذاها استفاده می شود.

در ایالات متحده، این گیاه به عنوان یک گیاه مضر و مهلک برای دام ها دسته بندی می شود. این گیاه و بذرهای آن در استرالیا هیچ اهمیت اقتصادی ندارند.

تاکنون نیز ارزش اقتصادی خاصی از بذرهای این گیاه گزارش نشده ولی تحقیقات بر روی روند رشد و پرورش این گیاه در دانشگاه ماساچوست همچنان ادامه دارد.

چیپیلین نیز مانند گیاه مورینگا، در آینده برای استفاده و کشت در سطح وسیع باید مورد مطالعه قرار گیرد.

خصوصیات - معرفی

چیپیلین یکی از گیاهان غلاف دار است که هم به صورت خودرو رشد می کند و هم به صورت اهلی پرورش می یابد. اگر به صورت خودرو در مزارع کشت شود به صورت یک علف هرز تلقی شده و با آن مبارزه می شود. ولی اگر در اطاف خانه ها و به صورت اهلی شده کشت شود، در کشت آن مراقبت های لازم به عمل می آید.

چیپیلین گیاهی است از خانواده بقولات یا نیام داران که عادت رشد افراشته دارد و به حدود 1.5 متر ارتفاع نیز می رسد.

این گیاه دارای برگ های سبز پررنگ و گل های زرد رنگ زیبایی است.

زمانی که غلاف ها گیاه خشک می شوند، از وسط شکافته شده و بذرها روی یک سطح پهن پخش می شوند.

شرایط نگهداری چیپیلین

نور مورد نياز

زیاد

آبياري و رطوبت

مرطوب

دماي مورد نياز

نواحی گرمسیری و نیمه گرمسیری

خاک مورد نياز

خاک های با رطوبت کافی و زهکش دار

چیپیلین گیاهی در موطن خود گیاهی چندساله است که در نواحی با آب و هوای معتدل به صورت یکساله رشد می کند.

این گیاه در طول فصول بارانی از ماه مه تا نوامبر به سرعت رشد می کند و تولید برگ هایی می نماید که ارزش خوراکی نیز دارند.

خواص و کاربردهای دارویی و صنعتی

برگ های این گیاه در نواحی که بومی آن است به عنوان سبزی در غذاها هم به صورت پخته و هم به صورت خام مصرف می شود. یا اینکه آن را خشک کرده و به عنوان ادویه و طعم دهنده یا رنگ دهنده به غذاها اضافه می کنند.

این برگ ها سرشار از آهن، کلسیم، منیزیم و بتا کاروتن است.

ده گرم از برگ های این گیاه دارای حدود 25 درصد آهن است که برای کودکان یا زنانی که از کمبود آهن رنج می برند، مصرف آن مناسب می باشد.

برگ های خشک شده ی این گیاه حدود 34 درصد پروتئین و 10 درصد فیبر دارد.

این گیاه همچنین به عنوان یکی از تثبیت کننده های نیتروژن بسیار مناسب در مزارع برای باروری خاک ها نیز مورد استفاده قرار می گیرد.

مقابله به آفات چیپیلین

آفات رایج چیپیلین (Crotalaria longirostrata)

در کشت چیپیلین، شته‌ها، تریپس و مگس سفید با مکیدن شیره گیاهی باعث زردی، پیچیدگی برگ و کاهش رشد می‌شوند. کرم‌های برگ‌خوار نیز با ایجاد سوراخ و اسکلت‌مانند کردن برگ، سطح فتوسنتز را کم می‌کنند. پایش هفتگی پشت برگ‌ها و سرشاخه‌های جوان، کلید تشخیص زودهنگام آفت است.

برای کنترل، ابتدا مدیریت زراعی انجام دهید: حذف علف‌های هرز میزبان، هرس و نابودی اندام‌های آلوده و جلوگیری از تراکم بیش از حد. استفاده از تله‌های زرد چسبنده برای مگس سفید و کاهش جمعیت بالغ‌ها مفید است. در صورت نیاز، محلول‌پاشی صابون حشره‌کش یا روغن‌های باغبانی (با رعایت دوز برچسب و دمای مناسب) انجام شود و برای حفظ دشمنان طبیعی، از سم‌پاشی بی‌رویه پرهیز گردد.

امراض مهم و نشانه‌ها

بیماری‌های قارچی مانند لکه‌برگی، سفیدک سطحی و پوسیدگی ریشه (در خاک‌های سنگین و آبیاری زیاد) می‌توانند رخ دهند. لکه‌های قهوه‌ای یا سیاه روی برگ، پوشش پودری سفید، پژمردگی و سیاه‌شدن طوقه از علائم رایج‌اند. رطوبت بالا و تهویه ضعیف، شدت بیماری را افزایش می‌دهد.

روش‌های پیشگیری و مقابله

از بذر و نشای سالم استفاده کنید، تناوب زراعی با گیاهان غیرمیزبان اجرا نمایید و آبیاری را به‌صورت مدیریت‌شده و ترجیحاً قطره‌ای انجام دهید. خاک با زهکش مناسب و پرهیز از آبیاری شبانه، خطر پوسیدگی را کم می‌کند. در مدیریت لکه‌برگی و سفیدک، جمع‌آوری بقایای آلوده و در صورت ضرورت، کاربرد قارچ‌کش‌های مجاز بر اساس توصیه کارشناس و برچسب محصول انجام شود.

نحوه تکثیر چیپیلین

تکثیر این گیاه از طریق کشت بذرهای آن صورت می گیرد. در آمریکا از نشاکاری برای تکثیر این گیاه استفاده می شود. بدین صورت که پس از کشت بذرها در خزانه، نشاها را در فصل مناسب به زمین اصلی منتقل می کنند.