والرین قرمز

دانستنیهای علمی

رده‌بندی و جایگاه تبارشناختی

Centranthus longiflorus با نام رایج «والرین قرمز»، از تیرهٔ پیچ‌امینیان (Caprifoliaceae) و در زیرخانوادهٔ Valerianoideae جای می‌گیرد؛ گروهی که در گذشته اغلب به‌صورت تیرهٔ مستقل Valerianaceae شناخته می‌شد. این گونه در جنس Centranthus قرار دارد که با گل‌آذین‌های خوشه‌ای و حضور اسپور (لولهٔ شهد) در گل‌ها شناخته می‌شود و از نظر ریخت‌شناسی با «Valeriana» نزدیکی دارد.

خاستگاه جغرافیایی و پراکنش

خاستگاه طبیعی C. longiflorus عمدتاً در حوزهٔ مدیترانهٔ شرقی و بخش‌هایی از غرب آسیا گزارش می‌شود. پراکنش آن با کمربندهای اقلیمی نیمه‌خشک تا مدیترانه‌ای هم‌پوشانی دارد و در نواحی دارای تابستان‌های گرم و زمستان‌های معتدل تا سرد دیده می‌شود.

زیستگاه و سازگاری‌های اکولوژیک

این گیاه بیشتر در شیب‌های سنگلاخی، پرتگاه‌ها، دیواره‌های آهکی و خاک‌های کم‌عمق با زهکش بالا رشد می‌کند. سازگاری با کم‌آبی و مواد غذایی محدود، از طریق چرخهٔ رشد متناسب با فصل‌های مرطوب‌تر و توان استقرار در شکاف سنگ‌ها تقویت می‌شود. گل‌های لوله‌ای و شهددار آن با گرده‌افشان‌هایی مانند پروانه‌ها و زنبورها سازگار است.

تاریخچهٔ نام‌گذاری و اشاره‌های علمی

نام «Centranthus» از ریشه‌های یونانی kentron (خار/تیغ) و anthos (گل) گرفته شده و به ساختار اسپور یا زائدهٔ گل اشاره دارد. صفت گونه‌ای longiflorus به «گل‌های نسبتاً بلند» دلالت می‌کند و در توصیف‌های کلاسیک گیاه‌شناسی برای تمایز از خویشاوندان نزدیک به‌کار رفته است.

خصوصیات - معرفی

ارتفاع گیاه در این نواحی به 1.5 متر میرسد و لوله گرده در گل آذین به 18 میلی متر می رسد. زیرگونه های والرین قرمز عمدتا در برگ های cauline فوقانی از همدیگر قابل تشخیص هستند. 

نور مورد نياز متوسط آبياري و رطوبت کمی مرطوب دماي مورد نياز 15-20 درجه سانتیگراد خاک مورد نياز خاک با زهکشی مناسب

خواص و کاربردهای دارویی و صنعتی

والرین قرمز جز گیاهان دارویی به شمار می رود. حاوی رزین، کومارین ها، مواد فنولیکی و اسانس ها می باشند که همه خواص آنتی اکسیدانی و ضد میکروبی دارند، بنابراین این گیاه خواص ضد سرطانی رو دارد.

والرین قرمز

آقطی امین الدوله ی شیپوری یاس امین‌الدوله کوهستانی یاس امین‌الدوله معطر زمستانه