نام علمي
Araucaria bidwillii
دانستنیهای علمی
ردهبندی و جایگاه تبارزادی
Araucaria bidwillii با نام فارسی آروکاریا بیدویلی، یک بازدانۀ همیشهسبز از خانوادۀ Araucariaceae است. این گونه در جنس Araucaria قرار میگیرد؛ جنسی که بهعنوان بازماندهای از تبارهای کهن مخروطیان شناخته میشود و از نظر ریختشناسی با شاخهبندی لایهای و تولید مخروطهای بزرگ، شاخص است.
منطقۀ بومی و زیستگاه
خاستگاه طبیعی آروکاریا بیدویلی شرق استرالیا، بهویژه بخشهایی از ایالت کوئینزلند است. زیستگاه معمول آن جنگلهای نیمهگرمسیری تا معتدلِ مرطوب و دامنههای کوهستانی با بارندگی نسبتاً بالا و خاکهای عمیق و خوبزهکشیشده است. تحمل اقلیمی آن با رطوبت هوا و نبود خشکی طولانیمدت سازگارتر است و در رویشگاههای طبیعی، در کنار گونههای جنگلی پهنبرگ و مخروطی دیگر دیده میشود.
تاریخچه نامگذاری و اهمیت گیاهشناختی
نام گونه bidwillii به افتخار گیاهشناس انگلیسی «جان کارن بیـدویل» (John Carne Bidwill) انتخاب شده است. این گیاه در سده نوزدهم وارد ادبیات علمی و باغبانی شد و بهدلیل ظاهر چشمگیر و مخروطهای سنگین، توجه گستردهای یافت. وجود این گونه در جنس Araucaria برای مطالعه تکامل مخروطیان و پراکنش باستانی آنها اهمیت دارد و بهعنوان نمادی از گیاهان با تبار کهن در پژوهشهای گیاهجغرافیا مطرح است.
![آروکاریا بیدویلی]()
خصوصیات - معرفی
نور مورد نياز
متوسط
آبياري و رطوبت
کمی مرطوب
دماي مورد نياز
5 تا 16 درجه سانتیگراد
خاک مورد نياز
کمپوست سبک
|
"آروکاریا بیدویلی" گياهی سوزنی برگ و زيبا، از خانواده کاج مطبق یا آروكارياسه می باشد. این گیاه دارای شاخه های مطبق بوده و موطن اصلی آن جزيره نورفولك استراليا است.
رشد آن در محيط طبيعی زياد ولی در آپارتمان به كندی رشد می نمايد و حداكثر به طول 150 سانتيمتر می رسد و نیاز فراوانی به اكسيژن دارد.
برگ ها در گیاهان بالغ و نونهال متفاوت است. برگ های درختان نونهال براق، به رنگ سبز روشن، سوزنی، به طول 2.5 تا 5 سانتیمتر و دارای نوک تیز می باشد. برگ های درختان بالغ، گسترده، براق، به رنگ سبز تیره، به طول 0.7 تا 2.8 سانتیمتر، نیزه ای یا سه گوش-تخم مرغی، پهن، چرم مانند، فاقد رگبرگ میانی اما دارای تعداد متعددی رگبرگ های پرمانند می باشد.
مخروط های این کاج حدود 20 تا 35 سانتیمتر قطر داشته و توسط پرندگان بزرگ شکافته می شوند. یا اینکه در صورت بلوغ، مخلوط ها شکافته شده و بذرهای بزرگ که حدود 3 تا 4 سانتیمتر قطر دارند، رها می گردند.
پوست درخت به رنگ قهوه ای تیره تا مشکی و دارای فلس هایی به ابعاد 2.5 در 7.5 سانتیمتر می باشند. معمولاً درختان پس از 14 سال به باردهی یا تولید مخروط می رسند. مخروط های نر معمولاً در آپریل تشکیل شده و در ماه های سپتامبر تا اکتبر به بلوغ می رسند. این مخروط ها بیش از 20 سانتیمتر نیز طول دارند و به صورت منفرد در انتهای شاخه های کوتاه تشکیل می شوند. مخروط های ماده یا تولید کننده ی بذر طی ماه های دسامبر تا مارچ و حدود 17 ماه پس از گرده افشانی تولید می گردند.
هر مخروط حاوی حدود 50 تا 100 عدد بذر می باشد. بذرها حدود 2.5 سانتیمتر طول داشته و دارای یک پوسته ی نازک و بدون بال می باشند.
![bunya pine]()
شرایط محیط رشد
بهتر است در تابستان از تابش نور مستقيم آفتاب به آن جلوگيری شود. اگر چه سايه را تحمل می نمايد ولی نزديك به پنجره با نور ملايم نگهداری گردد.
در بهار و تابستان هر هفته يكبار 80 درجه آن را بچرخانيد، در غير اينصورت گياه بطرف نور خم شده و شكل طبيعی خود را از دست می دهد.
حداقل درجه حرارت مطلوب در زمستان 5 درجه سانتيگراد و حداكثر آن در تابستان 16 درجه سانتيگراد می باشد. در صورت امكان بهتر است در تابستان بيرون از اتاق نگهداری شود.
در تابستان هفته ای دوبار و در زمستان هر هفت تا ده روز يكبار آبياری كافی است. خاك باید همواره مرطوب نگه داشته شود. در صورت امكان از آب سبك بدون املاح استفاده گردد.
هفته ای يكبار در زمستان و هفته ای دوبار در تابستان نیاز به غبار پاشی با آبفشان دارد.
با شروع فصل رشد (بهار و تابستان) جهت تغذيه مصنوعی از كود محلول در آب استفاده شود. به دلیل نياز كم اين گياه به تغذيه مصنوعی، نصف مقدار کودی توصیه شده روی بسته های کود، برای تغذیه کافی است.
خاك مورد نياز اين گياه كمپوست سبك است.
این درخت درجه حرارت بالا را تحمل نمی كند.
![Araucaria bidwillii]()
نحوه تکثیر آروکاریا بیدویلی
تکثیر کاج مطبق در خانه بسیار مشکل و تقریباً ناممکن است. برای تکثیر از بذر یا قلمه استفاده می شود. که البته قلمه باید از انتهای ساقه گیاه باشد، در غیر این صورت گیاه حاصل کج رشد می کند.
در نوک این کاج ساقه فوقانی قرار دارد که به صورت عمودی و رو به بالا است. اگر این ساقه آسیب ببیند و یا قطع شود چند ساقهٔ دیگر در محل بریدگی بوجود می آید که برای تکثیر از آنها می توان استفاده نمود. البته قلمه را باید با استفاده از هورمون ریشه زا مثل اسید ایندول بوتیریک ریشه دار کرد .
گياهانی كه از طريق كاشت بذر بدست آمده اند، شاخه هایی بيمار و نامنظم توليد می نمايد و بهتر است در ازدياد آن از قلمه های جوانه های انتهایی استفاده گردد.