١٨/١٠/١٤٤٣ --- 5/20/2022 --- ۱۴۰۱ جمعه ۳۰ ارديبهشت امروز
 
پایگاه اطلاع رسانی گل و گیاه، باغبانی و فضای سبز
Signup  Login  صفحه اصلی  | پرسش و پاسخ  | خدمات  | فروشگاه  | نقشه سایت  | لیست گیاهان  | تماس با ما  | RSS  | درباره ما
لینک های اصلی
جستجو  
آخرین مطالب
فوت و فن باغبانی امروز
علت بوی بد خاک گلدان
تصویر روز
طراحی و اجرای فضای سبز
طراحی و اجرای فضای سبز
آمار بازدید سایت
بازدید کننده آنلاین :  51  نفر
بازدید امروز :  2781  بازدید
بازدید دیروز :  14799  بازدید
تبلیغات متفرقه
محیط زیست >
گیاهان >
گیاهان دارویی >
 

مانهای ایران (بخش سوم)

مانها موادی هستند که به طور طبیعی دارای طعمی شیرین بوده و بر اثر گزش حشرات و یا با ایجاد شکاف از تنه درختان یا برگ گیاهان بخصوصی، به خارج ترشح می گردند. مانها دارای اثرات درمانی هستند و گیاهان مختلفی در خانواده های متفاوت، قادر به تولید آن می باشند.
 
 

این مقاله در سه بخش شرح داده شد که بخش اول و بخش دوم آن در سایت موجود می باشد.

ترنجبین

ترنجبین مانی است که به صورت شبنم بر روی شاخه ها و برگ های گیاهی به نام خارشتر یا شترخار از تیره پروانه آسا، به دست می آید.

این گیاه به صورت بوته ای در بیشتر کوهستان های خراسان، تبریز، زرند، بوشهر، بلوچستان و بیشتر نواحی جنوبی ایران یافت می شود. گیاهی است چندساله با ریشه چوبی و ضخیم، ساقه خاردار و پر انشعاب که دارای برگ های ساده و کوچک می باشد. گل های آن رنگین و در قسمت وسط قرمز کم رنگ است.

نکته قابل توجه اینکه این گیاه در همه نواحی ایران تولید ترنجبین نکرده، بلکه در شرایط بخصوصی محصول می دهد.

برای به دست آوردن ترنجبین معمولاً ساقه ها و برگ های این گیاه را که دارای این ماده به صورت قطرات خشک شده است، جمع آوری کرده، بر روی پارچه ای گسترانیده و تکان می دهند. با این عمل ترشحات خشک شده به صورت قطعات کوچک جمع آوری می شود، که به همین شکل به بازار عرضه می گردد.



موارد استفاده:

ترنجبین را به عنوان ملین، مسهل، محرک اخلاط، صفراآور، محرک قوه باء و مسکن سرفه مورد استفاده قرار می دهند. مقدار خوراک آن بین 10 تا 70 گرم می باشد.

پزشکان سنتی، ترنجبین را جهت برطرف کردن تب و سرفه مفیده دانسته و آن را به عنوان داروی مدر جهت پاک کردن مثانه توصیه نموده اند. علاوه بر این از ترنجبین برای رفع قولنج استفاده نموده اند.



شکرتیغال

شکرتیغال مانی است که در اثر سکونت حشره ای به نام لارینوس نیدیفیکانس، بر روی گیاه شکرتیغال (شکر تیهال)، اکینوپس پرسیکوس یا اکینوپس اسفاروسفالوس، از تیره کاسنی به وجود می آید.

گیاه مولد شکرتیغال گیاهی است که به صورت بوته ای در نواحی معتدل و گرم در آب و هوای خشک، مانند اطراف تهران، شیراز و کرمان به طور خودرو می روید. طول بوته گیاه شکرتیغال حداکثر یک متر و ساقه آن کمی شیاردار و سفیدرنگ می باشد که در قسمت فوقانی دارای انشعاب است. برگ های بزرگ و سخت این گیاه از کرک های ضخیم و درهم مانند نمد پوشیده شده است و دارای خار می باشد. این گیاه دارای گل های آبی رنگ و میوه کرکدار می باشد.

حشره نام برده بر روی شاخه های گیاه شکرتیغال پیله های منفرد می سازد که خود را در آن محبوس می نماید. این پیله ها تقریباً به اندازه یک فندق می باشد که ماده مؤثره شکرتیغال در این پیله ها که به رنگ سفید مایل به نخودی با سطح خارجی ناصاف است، قرار گرفته است. رویل دانشمند اروپایی عقیده دارد که مردم ایران به حشره ای که تولید شکرتیغال می کند، گل تیغال می گویند.



شکرتیغال در آب سرد به مقدار کم محلول و در آب گرم به مقدار بیشتر حل می گردد، ولی در الکل جوش 80 درجه کاملاً حل می شود. محلول یک درصد آن نور پلاریزه را به طرف راست منحرف می کند.

موارد استفاده:

شکرتیغال خاصیت ملین و مسکن دارد و برای سوزش مری و خشونت سینه و معالجه سرفه و صاف کردن آواز و رفع خستگی گلو و معده نافع است.

بیدخشت (بیدانگبین)

بیدخشت مانی است که از گونه های مختلف بید از قبیل سالیکس فراژیلیس و سالیکس پرسیکوس، از تیره بید به دست می آید.

این درخت معمولاً در تمام نقاط ایران بخصوص نواحی البرز، تبریز و اطراف شیراز یافت می شود.

باید توجه داشت که همه بیدها تولید بیدخشت نمی کنند، بلکه شرایط جوی بخصوصی برای تولید بیدخشت مثل خشکی هوا و حرارت زیاد تابستان لازم است. این ماده که بر روی درخت به صورت تکه های بی رنگ چسبیده دیده می شود، گاهی از تنه درخت سرازیر شده و دهقانان به کمک یک تیغه فلزی آغشته به آرد آنها را با ملایمت تراشیده و در کیسه ای که پر از آرد است جمع آوری می کنند تا به هم نچسبد.

بیدخشت ماده ای است شیرین مزه با بویی مطبوع، نیمه سخت و شکننده که در آب نسبتاً محلول ولی در الکل جوش 80 درجه کاملاً محلول می باشد.



موارد استفاده:

بیدخشت دارای خاصیت نرم کننده و کمی ملین می باشد و اغلب به جای شیرخشت که کمیاب و گران است به کار می رود. بیدخشت همچنین برای شیرین کردن داروها به مصرف می رسد.



شکر سرخ (شکر تصفیه نشده)

شکر سرخ فرآورده است که از گیاه ساکاروم افیسیناروم، از تیره گندمیان به دست می آید.

ساکاروم افیسیناروم گیاهی است پایا، دارای ساقه های هوایی بندبند، به طول 1.5 تا 3 متر که قطر آن 2 تا 4 سانتیمتر بوده و دارای قند فراوان می باشد. تکثیر این گیاه به وسیله قلمه زدن و بذر انجام می گیرد.

شکر سرخ به صورت توده های قهوه ای مایل به قرمز می باشد که کاملاً محلول در آب بوده و دارای طعم شیرین است. محلول یک درصد آن نور پلاریزه را به طرف راست منحرف می نماید.



موارد استفاده:

از شکر سرخ در طب سنتی به عنوان ملین استفاده نموده و آن را در هضم غذا مؤثر دانسته اند. علاوه بر این، دارو را مولد خون دانسته و معتقد بودند که باعث تقویت اعصاب و استخوان می گردد. همچنین برای آن خاصیت تقویت کبد نیز ذکر کرده اند. شکر سرخ را علاوه بر این به عنوان ماده مقوی و مدر توصیه نموده اند.





مطالب این صفحه را پسندیدم
Like
 
برای ثبت نظر و یا پرسش میبایست در سایت عضو باشید و به سیستم وارد شوید . ورود
 
 
فروشگاه اینترنتی نارگیل  
Loading
Loading
Nargil Logo gray

© تمام حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به نارگیل است. استفاده از مطالب در رسانه های آموزشی با ذکر منبع و لینک به صفحه مربوطه بلا مانع است
آخرین مطالب :


مقالات پر بازدید :


صفحه اصلی  | پرسش و پاسخ  | خدمات  | فروشگاه  | نقشه سایت  | تماس با ما  | RSS
فهرست گل و گیاه   |  نمایشگاههای گل و گیاه   |  اخبار گل و گیاه   |  مقالات گل و گیاه   |  مؤسسات گل و گیاه
ورود / عضویت