نام علمي
Vriesea Fosteriana
نور مورد نياز
متوسط
آبياري و رطوبت
مرطوب
دماي مورد نياز
20 درجه سانتیگراد
خاک مورد نياز
خاک سست با تخلیه سریع با PH حدود 6.6
|
مقابله به آفات وریزیا فوستریانا
آفات رایج و علائم
در وریزیا فوستریانا، شپشک آردآلود، شپشک سپردار و کنه تارتن بیشترین شیوع را دارند. شپشکها به صورت تودههای پنبهای یا سپرهای قهوهای روی برگ و پایه گیاه دیده میشوند و باعث زردی، ضعف رشد و ترشح عسلک (چسبندگی) میگردند. کنه تارتن معمولاً لکههای ریز روشن، کدر شدن برگ و گاهی تارهای ظریف ایجاد میکند؛ در هوای گرم و خشک تشدید میشود. مشاهده منظم پشت برگها و قلب گیاه، کلید تشخیص زودهنگام است.
امراض (بیماریها) و دلایل
مهمترین بیماریها پوسیدگی طوقه و قلب (معمولاً قارچی/باکتریایی) و لکهبرگی هستند. آبیاری زیاد، ماندن آب آلوده در قیف مرکزی و تهویه ضعیف، پوسیدگی بدبو و قهوهای شدن بافت را بهدنبال دارد. لکهبرگی به شکل نقاط قهوهای یا سیاه با هاله زرد ظاهر میشود و با رطوبت بالا و خیس ماندن طولانی برگها تشدید میگردد. در این گیاه، مدیریت آب و جریان هوا از درمان مهمتر است.
روشهای مقابله و پیشگیری
برای آفات، ابتدا گیاه را قرنطینه کرده و با پنبه آغشته به الکل 70٪ آفات را پاک کنید؛ سپس از صابون حشرهکش یا روغن چریش طبق برچسب، با تکرار هفتگی 2–3 نوبت استفاده کنید. برای کنهها، افزایش رطوبت محیط و در صورت نیاز کنهکش اختصاصی مؤثر است. در پوسیدگی، آب داخل قیف را تخلیه و با آب تمیز جایگزین کنید، بخشهای نرم را حذف کرده و آبیاری را کاهش دهید؛ در لکهبرگی، برگهای آلوده را جدا و از قارچکش مسی/مانکوزب مطابق دستور مصرف بهره ببرید. همیشه از گلدان با زهکشی بالا و آب کماملاح استفاده کنید.
![وریزیا فوستریانا]()
نحوه تکثیر وریزیا فوستریانا
تولیدمثل وریزیا فوستریانا در طبیعت
وریزیا فوستریانا (Vriesea fosteriana) در زیستگاههای گرمسیری عمدتاً بهصورت اپیفیت روی تنه و شاخه درختان رشد میکند و پس از بلوغ، یک گلآذین تولید میکند. این گیاه «تکبارده» است؛ یعنی پس از گلدهی، رشد رزت مادر بهتدریج کاهش مییابد و همزمان پاجوشهای جانبی برای تداوم جمعیت شکل میگیرند. گردهافشانی طبیعی توسط حشرات و گاهی پرندگان انجام میشود و در صورت تشکیل میوه، دانههای سبک و پراکنشپذیر در محیط پخش میشوند، هرچند در بسیاری از بروملیادها پاجوشدهی نقش پررنگتری در بقا دارد.
روشهای تکثیر در خانه
کارآمدترین روش، جداسازی پاجوشهاست. زمانی پاجوش را جدا کنید که حداقل یکسوم تا نصف اندازه گیاه مادر شده و چند برگ و پایه ریشهای اولیه داشته باشد. با تیغ استریل، پاجوش را از محل اتصال جدا کرده و در بستر بسیار سبک و هواگیر (مثل پوست کاج خردشده با پرلیت) بکارید؛ رطوبت بالا و نور فیلترشده به ریشهزایی کمک میکند.
تکثیر از بذر ممکن است اما کند و حساستر است؛ بذرها را سطحی روی بستر استریل و مرطوب پخش کنید، پوشش شفاف برای حفظ رطوبت بگذارید و تهویه ملایم بدهید. ثبات دما و جلوگیری از قارچزدگی در این روش حیاتی است.
![Rock Bromeliad]()
ساير تصاوير :
گياهان ديگر از همين جنس :
آشنایی با جنس وریسیا و همه گونه های آن گياهان ديگر از همين خانواده :
آشنایی با تیره آناناس و جنس های آن