اچينو كاكتوس گروزوني

دانستنیهای علمی

خانواده و جنس

اچینو کاکتوس گروزونی با نام علمی Echinocactus grusonii متعلق به خانواده Cactaceae و جنس Echinocactus است. این جنس به‌دلیل دارا بودن تیغ‌های فراوان و فرم کروی، نمونه‌ای کلاسیک از سازگاری کاکتوس‌ها با خشکی محسوب می‌شود.

منطقه بومی و زیستگاه

زیستگاه طبیعی این گونه در مرکز مکزیک، به‌ویژه ایالت‌های هیدالگو و کوئراِتارو است. گروزونی در دامنه‌های سنگلاخی، بستر رودخانه‌های فصلی و خاک‌های آتشفشانی با زهکشی بسیار بالا رشد می‌کند. این نواحی دارای تابستان‌های گرم و زمستان‌های نسبتاً خنک با بارش اندک هستند.

تاریخچه کشف و نام‌گذاری

این کاکتوس در قرن نوزدهم توسط گیاه‌شناسان اروپایی توصیف شد. نام گونه «grusonii» به افتخار هرمان گروزون (Hermann Gruson)، صنعتگر و مجموعه‌دار گیاهان نادر آلمانی، انتخاب شده است. گروزونی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به‌عنوان یک گیاه مجموعه‌ای ارزشمند وارد باغ‌های botanic اروپا شد.

اهمیت علمی و حفاظتی

به دلیل برداشت بی‌رویه و تخریب زیستگاه، جمعیت‌های وحشی این گونه در برخی مناطق کاهش یافته‌اند. این وضعیت، آن را به نمونه‌ای مهم برای مطالعات حفاظت گیاهان صحرایی و مدیریت منابع ژنتیکی کاکتوس‌ها تبدیل کرده است.

خصوصیات - معرفی

از مشخصات این گیاه وجود خارهاي زرد رنگ و بريدگيهاي عميق طولي است. بلندي آن تا يك متر ميرسد. چنانچه از این گیاه خوب مراقبت شود به قطر حدود يك متر ميرسد دوام این گیاه نسبت به گونه های مشابه بیشتر است. در مناطقي كه آب و هواي آنها مشابه اروپا است اين نوع كاكتوس معمولا گل نمي دهد .

شرایط نگهداری اچينو كاكتوس گروزوني

نور مورد نياز متوسط آبياري و رطوبت مرطوب دماي مورد نياز 25 درجه سانتیگراد خاک مورد نياز خاک غنی از پتاسیم و بدون نیتروژن

براي داشتن گياهي سالم و سريع الرشد تابستانها گلدان را برابر آفتاب گذاشته و به آن آب كافي ميدهند . بمنظور جلوگيري از پوسيدگي قسمتهاي پائين كاكتوس CACTUS در نتيجه تماس با خاك مرطوب بهتر است اطراف گياه با سنگريزه پوشانده شود . در انتهاي گلدان بايد سوراخ بتعداد كافي وجود داشته باشد تا آب اضافي از آن خارج گردد. زمستان ها گياه رابايد در مكاني خنك( 5 ـ 10 درجه سانتيگراد) قرار داده و به آن آب بميزان بسيار مختصر داد .

آبیاری این گیاه بهتر است زمانی صورت گیرد که خاک آن کاملاً خشک شده باشد. معمولا هر 4-5 هفته یکبار کافی است. و اگر آب و هوا گرم است با استفاده از 1-2 لیوان آب میتوان تشنگی را برطرف نمود. این گیاهان در برابر خشکسالی بسیار مقاوم میباشند. از آبیاری بیش از حد مخصوصاً در طول ماه های زمستان باید اجتناب نمود.

در بهار تغذیه با کود خاص، هر 15-20 روز یکبار و کودهای شیمیایی غنی از پتاسیم و بدون نیترات برای جلوگیری از رشد پوشش گیاهی بیش از حد و با بیماری های قارچی مناسب می باشد

گیاهی است که باید حداقل چند ساعت در روز از نور خورشید بهره مند شود. این گیاهان درجه حرارت سرد را دوست ندارند ، بنابراین در بهار بهتر است تنها زمانی که دمای بالای 15 درجه سانتی گراد میباشد آن را در خارج از ساختمان قرار دهیم.

مقابله به آفات اچينو كاكتوس گروزوني

آفات رایج

Echinocactus grusonii به شپشک آردآلود، شپشک‌های سپردار، کنهٔ تارعنکبوتی و شپشک ریشه حساس است. نشانه‌ها شامل توده‌های سفید پنبه‌ای، سپرهای قهوه‌ای، نقطه‌های زرد و تارهای نازک است. پاک‌سازی با پنبه آغشته به الکل کافی است و باید هر ۷–۱۰ روز تکرار شود. بازرسی منظم آرئول‌ها و نواحی سایه‌دار ضروری است.

بیماری‌ها

مهم‌ترین بیماری، پوسیدگی ریشه ناشی از رطوبت زیاد و قارچ‌های خاکزاد است؛ علائم: نرم‌شدگی، بوی نامطبوع و قهوه‌ای‌شدن پایه. زخم‌ها می‌توانند لکه‌های قارچی یا پوسیدگی باکتریایی ایجاد کنند. آبیاری بیش از حد شایع‌ترین محرک بیماری در گروزونی است.

پیشگیری و مدیریت

زهکشی عالی، بستر معدنی استریل، گلدانِ پرسوراخ، و آبیاری عمیق پس از خشک‌شدن کامل بستر را رعایت کنید. نور فراوان با تهویه خوب و قرنطینه ۲–۳ هفته‌ای گیاهان جدید اهمیت دارد. ابزار را ضدعفونی و بقایای مرده را حذف کنید. در اغلب موارد، پیشگیری از درمان مؤثرتر است.

درمان هدفمند

برای شپشک‌ها و سپردارها از روغن نیم یا صابون حشره‌کش و در طغیان از حشره‌کش سیستمیکِ برچسب‌دار استفاده کنید. برای کنه‌ها از کنه‌کش مناسب بهره ببرید. در پوسیدگی، گیاه را خارج کرده، بافت آلوده را با تیغ استریل ببُرید، با گوگرد یا قارچ‌کش مسی گردپاشی کنید، ۳–۵ روز خشک و سپس در بستر تازه بکارید. هرگز روی بافت زخمی آبیاری نکنید.

نحوه تکثیر اچينو كاكتوس گروزوني

تکثیر اچينو كاكتوس از طریق کاشت بذر میباشد

تولید مثل در طبیعت

اچینو کاکتوس گروزونی در زیستگاه‌های خشک مکزیک عمدتاً از راه تولیدمثل جنسی با بذر تکثیر می‌شود. گل‌ها در فصل گرم ظاهر شده و با جذب گرده‌افشان‌ها (به‌ویژه زنبورها) گرده‌افشانی می‌شوند. پس از تشکیل میوه، بذرها با پراکندگی طبیعی توسط باد، باران و گاهی جانوران در شکاف‌های سنگی و خاک‌های سبک قرار می‌گیرند. جوانه‌زنی زمانی موفق‌تر است که رطوبت کوتاه‌مدت و دمای گرم همراه با زهکشی بالا فراهم شود؛ در غیر این صورت نهال‌ها به‌سرعت از کم‌آبی یا قارچ‌ها آسیب می‌بینند.

تکثیر در خانه

رایج‌ترین روش خانگی کاشت بذر است: بذر تازه را روی بستر استریل و بسیار سبک (مثل ترکیب پیت/کوکوپیت با پرلیت یا شن شسته) پخش کرده، با لایه‌ای بسیار نازک از ماسه بپوشانید. دما حدود ۲۵–۳۰ درجه و نور زیادِ غیرمستقیم، همراه با رطوبت کنترل‌شده (درپوش شفاف با تهویه روزانه) به جوانه‌زنی کمک می‌کند. مهم‌ترین عامل موفقیت، جلوگیری از خیس‌ماندن طولانی و رشد کپک است.

تکثیر از طریق پاجوش در این گونه معمولاً محدود است، اما اگر گیاه پاجوش تولید کرد، پس از جداکردن با ابزار تمیز، اجازه دهید محل برش چند روز خشک و پینه‌بسته شود، سپس در خاک کاکتوس با زهکشی بالا بکارید و آبیاری را تا ریشه‌دهی بسیار کم نگه دارید.

انجیر تیغی صفحه‌ای چولا نقره‌ای کاکتوس رودکیل (کنسولئا) کاکتوس ارکیده‌ای قرمز