نام علمي
Carica goudotiana
دانستنیهای علمی
جنس Carica یکی از جنس های خانواده ی پاپایا یا خربزه درختی (Caricaceae) است. گیاهان این جنس به صورت خودرو در نواحی گرمسیر آمریکا یافت می شوند. این جنس شامل حدود 20 تا 25 گونه است که اغلب به صورت درختچه ای همیشه سبز یا درختانی کوچک وجود دارند.
![پاپایولو]()
خصوصیات - معرفی
نور مورد نياز
زیاد
آبياري و رطوبت
کمی مرطوب
دماي مورد نياز
نواحی گرمسیری
خاک مورد نياز
خاک هایی با رطوبت کافی
|
گیاه "پاپایولو" یکی از گیاهان جنس کاریکا است که شباهت زیادی به خربزه درختی یا پاپایا دارد. این گیاه بومی کلمبیا و اکوادور است.
این درخت دارای عادت رشد مستقیم و افراشته بوده و در شرایط محیطی مناسب و ایده آل تا 8 متر ارتفاع نیز دیده شده است.
تنه ی درخت به رنگ خاکستری و دارای شاخه و برگ فراوان است.
گل های نر و ماده روی یک درخت تشکیل می شوند. گل ها به رنگ قرمز پررنگ تا ارغوانی با گلبرگ های قرمز یا سبز می باشند.
میوه ها معمولاً دارای پنج زاویه بوده و به رنگ زرد کم رنگ و گاهی با سایه ای از رنگ ارغوانی، قرمز یا نارنجی نیز دیده می شوند. هر میوه می تواند حدود 20 سانتیمتر طول و یا بیش از 200 گرم وزن داشته باشد.
این میوه ها اگر در مرحله ی قبل از بلوغ کامل برداشت شوند، حمل و نقل آنها به راحتی صورت می گیرد.
میوه ها دارای واریته های مختلفی از نظر طعم و مزه می باشند. برخی از واریته ها بسیار شیرین و دارای طعمی خوشایند مشابه طعم سیب هستند. برخی از واریته ها گس بوده و خام خوری آنها کمی ناخوشایند است.
![PAPAYUELO]()
شرایط محیط رشد
پاپایولو اغلب در جنگل های مرطوب و نواحی با آب و هوای گرم، در ارتفاعات 1500 تا 2300 متر بالاتر از سطح دریا یافت می شود.
این گیاهان می توانند خشکی را نیز برای مدت محدود تحمل کنند.
![Carica goudotiana]()
مقابله به آفات پاپایولو
آفات رایج Carica goudotiana (پاپایولو)
مهمترین آفات پاپایولو شامل شتهها، مگس میوه، تریپس و کنههای تارعنکبوتی است. شتهها با مکیدن شیره گیاهی موجب پیچیدگی برگ و رشد قارچ دودهای میشوند. مگس میوه لاروهای خود را در میوه گذاشته و باعث پوسیدگی داخلی و ریزش زودرس میگردد. تریپس و کنهها لکههای نقرهای یا زردروی برگ ایجاد کرده و فتوسنتز را کاهش میدهند.
امراض قارچی و باکتریایی
بیماریهای لکهبرگی قارچی، پوسیدگی ریشه و طوقه، و لکههای باکتریایی برگ در شرایط رطوبت بالا شیوع بیشتری دارند. تهویه ضعیف، آبیاری سنگین و خاک باتلاقی، زمینهساز گسترش این بیماریهاست. علائم شامل لکههای قهوهای روی برگ، پژمردگی تدریجی، تیره شدن ریشه و بدبویی خاک اطراف گیاه است.
روشهای پیشگیری و مبارزه
مهمترین راهکار کنترل آفات و امراض در پاپایولو، مدیریت صحیح شرایط کشت است. استفاده از نهال سالم، ضدعفونی بذر و ابزار، آبیاری منظم بدون غرقابی و تأمین زهکش مناسب توصیه میشود. حذف برگها و میوههای آلوده و سوزاندن بقایا چرخه آلودگی را میشکند. در صورت طغیان آفات، از صابون حشرهکش، روغنهای گیاهی یا حشرهکشهای کمخطر طبق دستور متخصص گیاهپزشکی استفاده شود. برای بیماریهای قارچی، محلولپاشی قارچکشهای مسی یا بیولوژیک در مراحل اولیه آلودگی مؤثر است.
![پاپایولو]()
نحوه تکثیر پاپایولو
تکثیر این گیاهان اغلب از طریق کشت بذرهای آنها صورت می گیرد.
Carica goudotiana (پاپایولو) بهطور طبیعی عمدتاً از طریق بذر تکثیر میشود. این گونه معمولاً گلهای نر و ماده را روی پایههای جداگانه (دوپایه) تشکیل میدهد، بنابراین برای تشکیل میوه و بذر وجود هر دو جنس در جمعیت ضروری است. گردهافشانی بیشتر بهوسیله حشرات انجام میشود و پس از تشکیل میوه، بذرها با خوردن میوه توسط جانوران و دفع آنها یا با ریزش میوه و شستوشوی بذر در رواناب پراکنده میشوند. جوانهزنی بذرها در بسترهای سبک، مرطوب و دارای زهکشی مناسب بهتر رخ میدهد و نور کافی به استقرار نهالها کمک میکند.
برای تکثیر خانگی، بذرهای تازه را از میوه رسیده جدا کرده، پالپ را بشویید و 24–48 ساعت در سایه خشک کنید. سپس بذرها را سطحی یا در عمق کم (حدود 0.5–1 سانتیمتر) در بستر استریل و سبک (کوکوپیت/پرلیت) بکارید. دما و رطوبت یکنواخت، کلید جوانهزنی موفق است؛ آبیاری باید ملایم و بدون ماندابی باشد. پس از چند برگی شدن، نشاها را به گلدان بزرگتر منتقل کنید.
قلمهگیری در این جنس همیشه مانند بذر قابل اتکا نیست، اما میتوان از قلمههای نیمهخشبی در بستر بسیار سبک و با رطوبت بالا استفاده کرد. برای میوهدهی، داشتن حداقل یک پایه نر و یک پایه ماده (یا چند نهال) در خانه اهمیت دارد.
میوه های این گیاه به صورت تازه خوری یا در تهیه ی آب میوه ها، مرباها یا ژله مورد استفاده قرار می گیرند.