ایبریس (Iberis) و همه ارقام آن

تاریخ انتشار: 1394/08/28
ایبریس  (Iberis) و همه ارقام آن
گیاهان جنس Iberis از خانواده شب بوها یا چلیپائیان






معرفی جنس گیاهی Iberis (ایبریس)

جنس Iberis که در فارسی گاهی با نام‌های رایج «ایبریس» یا «کندی‌تافت» شناخته می‌شود، از تیره‌ی شب‌بویان (Brassicaceae) است و شامل مجموعه‌ای از گیاهان علفی یک‌ساله، دوساله یا چندساله می‌باشد. اعضای این جنس به‌دلیل گل‌آذین‌های متراکم و گل‌های سفید تا صورتی/بنفش کم‌رنگ و نیز سازگاری با زیستگاه‌های سنگلاخی و آهکی، در بوم‌شناسی و همچنین باغبانی اهمیت دارند.

وجه مشترک گونه‌های این جنس، الگوی گل‌دهی خوشه‌ای و ظاهر «چتری‌مانند» گل‌آذین در زمان اوج شکوفایی است که جلوه‌ی توده‌ای و چشمگیر ایجاد می‌کند.





رده‌بندی و جایگاه تبارشناختی

گونه‌های Iberis در تیره‌ی Brassicaceae قرار می‌گیرند؛ تیره‌ای که به ویژگی‌های مشترکی مانند گل‌های چهارپر، پرچم‌های تیپیک و میوه‌های نیام‌مانند در بسیاری از سرده‌ها شناخته می‌شود. در Iberis نیز بسیاری از این صفات دیده می‌شود، اما شکل میوه و نامتقارن‌بودن برخی اجزای گل در تعدادی از گونه‌ها، به تشخیص آن کمک می‌کند.





پراکنش جغرافیایی و زیستگاه‌های معمول

مرکز تنوع بسیاری از گونه‌های Iberis در ناحیه‌ی مدیترانه و بخش‌هایی از اروپا و غرب آسیا گزارش می‌شود. زیستگاه رایج آنها اغلب دامنه‌های آفتاب‌گیر، زمین‌های سنگلاخی، شکاف صخره‌ها، مراتع کم‌عمق و خاک‌های آهکی با زهکشی بالا است.

بیشتر گونه‌ها به کمبود مواد آلی، خشکی نسبی و نوسانات دمایی در زیستگاه‌های باز سازگاری نشان می‌دهند.





ویژگی‌های رویشی مشترک در گونه‌های Iberis

گونه‌های این جنس معمولاً گیاهانی علفی با قامت کوتاه تا متوسط هستند. در گونه‌های چندساله، بخش‌های پایینی ممکن است تا حدی نیمه‌چوبی و پایا شوند و بوته‌هایی متراکم بسازند. برگ‌ها اغلب ساده، بدون گوشوارک، و با آرایش متناوب هستند و ممکن است از باریک-نیزه‌ای تا بیضوی متغیر باشند.

یکی از خصوصیات مشترک مهم، تشکیل بوته‌های فشرده و تحمل بالای شرایط کم‌آبی در بسیاری از گونه‌ها، به‌ویژه در گونه‌های صخره‌زی است.




ریخت‌شناسی برگ و ساقه

سطح برگ‌ها در برخی گونه‌ها می‌تواند بدون کرک یا کم‌کرک باشد و حاشیه‌ها از صاف تا کمی دندانه‌دار تغییر کند. ساقه‌ها معمولاً راست یا نیمه‌خوابیده‌اند و در زمان گل‌دهی، محور گل‌آذین از میان توده‌ی برگ‌ها بیرون می‌آید.





ویژگی‌های زایشی: گل، گل‌آذین و گرده‌افشانی

گل‌ها در Iberis معمولاً چهارگلبرگی هستند و به‌صورت خوشه‌ای (raceme) قرار می‌گیرند. در بسیاری از گونه‌ها، با باز شدن تدریجی گل‌ها، گل‌آذین در اوج گل‌دهی حالتی پهن‌تر و نزدیک به چترک‌مانند پیدا می‌کند. رنگ گل‌ها غالباً سفید است، اما صورتی و ارغوانی کم‌رنگ نیز دیده می‌شود.

نمای توده‌ای گل‌ها و تولید شهد و گرده، این گیاهان را برای گرده‌افشان‌ها (به‌ویژه زنبورها و مگس‌های گل‌دوست) جذاب می‌کند.




نامتقارن بودن گل‌ها در برخی گونه‌ها

در بخشی از گونه‌های Iberis، گلبرگ‌های بیرونی ممکن است بزرگ‌تر از گلبرگ‌های درونی باشند و این تفاوت اندازه می‌تواند به ایجاد «لبه‌ی نمایشی» در پیرامون گل‌آذین کمک کند. این ویژگی علاوه بر ارزش تشخیصی، نقش بوم‌شناختی در افزایش دیده‌شدن گل‌آذین برای گرده‌افشان‌ها دارد.





میوه، بذر و ویژگی‌های تکثیر

میوه در این جنس از نوع خورجینک/خورجین (silicle) نسبتاً کوتاه و پهن در بسیاری از گونه‌هاست. بذرها کوچک‌اند و پس از رسیدگی، با باز شدن میوه یا ریزش آن پراکنده می‌شوند. تکثیر طبیعی معمولاً از طریق بذر انجام می‌گیرد و در گونه‌های چندساله، پایداری بوته و تجدید رشد سالانه نیز اهمیت دارد.

توانایی بذرزایی مناسب همراه با تحمل تنش‌های محیطی، از عوامل موفقیت اکولوژیک Iberis در زیستگاه‌های کم‌عمق و سنگلاخی است.





سازگاری‌های اکولوژیک مشترک

بسیاری از گونه‌های Iberis به خاک‌های با زهکشی بالا و نور کامل آفتاب علاقه‌مند هستند. تحمل به خشکی، ریشه‌دهی مناسب در شکاف سنگ‌ها، و چرخه‌ی رشد هماهنگ با فصل‌های مرطوب‌تر (به‌ویژه در اقلیم مدیترانه‌ای) از سازگاری‌های رایج در این جنس است.

در سطح جنس، گرایش به زیستگاه‌های باز و کم‌رقابت و همچنین استفاده کارآمد از رطوبت فصلی، از ویژگی‌های تکرارشونده در گونه‌ها محسوب می‌شود.





اهمیت باغبانی و کاربردهای رایج

برخی گونه‌های Iberis به‌دلیل گل‌دهی فراوان، پوشش‌دهی سطحی و مناسب‌بودن برای حاشیه‌کاری، باغ‌های سنگی و شیب‌ها کاشته می‌شوند. گونه‌های چندساله‌ی پوششی می‌توانند برای تثبیت خاک در شیب‌های سبک و ایجاد لکه‌های گل سفید در بهار و اوایل تابستان به‌کار روند.

در باغبانی، کلید موفقیت کشت Iberis فراهم‌کردن نور کافی و جلوگیری از ماندابی‌شدن خاک است.





چالش‌ها و نکات عمومی نگهداری (به‌صورت کلی)

اگرچه بسیاری از گونه‌ها مقاوم‌اند، اما رطوبت بیش از حد و زهکشی نامناسب می‌تواند به ضعف ریشه و کاهش گل‌دهی منجر شود. در شرایط بسیار گرم و خشک، آبیاری عمیق اما با فاصله و همچنین حفظ جریان هوا پیرامون بوته‌ها می‌تواند مفید باشد.

زیاده‌روی در کوددهی ازته معمولاً باعث رشد رویشی زیاد و کاهش گل‌دهی می‌شود.





فهرست برخی از گونه‌های شناخته‌شده‌ی جنس Iberis

در ادامه تعدادی از گونه‌های این جنس فهرست شده‌اند:

  • Iberis sempervirens
  • Iberis amara
  • Iberis umbellata
  • Iberis saxatilis
  • Iberis gibraltarica
  • Iberis pinnata
  • Iberis spathulata
  • Iberis procumbens

امتیاز شما به این مقاله

میانگین امتیاز: 5 از ۵، بر اساس 1 امتیاز

پرسش‌ها و نظرات این مقاله

هنوز پرسش یا نظری برای این مقاله ثبت نشده است.

ثبت پرسش یا نظر جدید