گیاه دارویی گلرنگ با نام علمی us CARThamastihctor نام و خانوادهی
compositae و نامهای محلی زعفران کاذب، گل زردک و کاریزه، نیکوکنندهی رنگ
رخسار است.
به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا)، منطقهی سیستان و بلوچستان،
گلرنگ گیاهی یکساله است که بصورت بوتهای استوار رشد میکند و برخی محققان
آفریقا و عدهای دیگر از آسیای صغیر و شرق هند را منشأ گلرنگ میدانند و
اعتقاد دارند که این گیاه برای نخستین بار در شرق هند اهلی شده است.
گلرنگ، ریشهای مستقیم و مخروطی شکل دارد و ریشهی آن بطور 25 تا 30
سانتیمتر و انشعابهای فراوانی دارد که به اعماق زمین فرورفته و رطوبت و
مواد غذایی خاک را جذب میکنند.
ریشهی این گیاه عمیق و منشعب و لایهی خارجی آن سفید رنگ بوده و ساقهی آن
مستقیم و رنگ آن زرد و روشن است و بخش فوقانی آن منشعب و ارتفاع این گیاه
در شرایط اقلیمی مختلف متفاوت بوده و بین 140 تا 170 سانتیمتر است.
برگهای گلرنگ کم و بیش بیضی شکل و فاقد برگ و دندانه بوده و به رنگ سفید
روشن با طول 5 تا 10 سانتیمتر است و روی ساقه نیست به یکدیگر بصورت متناوب
هستند و در برخی ارقام برگها خار دارند و در برخی دیگر بدون خار هستند.
میوهی این گیاه فندقه است و از نظر شکل ظاهری شباهت زیادی به دانههای
کوچک آفتابگردان دارد و طول میوه آن 5 تا 8 میلیمتر و رنگ آن سفید یا
خاکستری است و وزن 1000 دانهی آن 35 تا 45 گرم است.
به گزارش ایسنا، «نبی یاری»، مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری سیستان و
بلوچستان، در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) منطقه
سیستان و بلوچستان، دربارهی خواص این گیاه گفت: گیاه دارویی گلرنگ
نیکوکنندهی رنگ رخسار بوده و از آب خیس کرده آن برای شستوشو و ضدعفونی
استفاده میشود.
وی افزود: گلرنگ دفعکنندهی نفخ دستگاه گوارش، محرک، معرق، مسهل، قاعدهآور، ضد ورم و تومور است.
مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری سیستان و بلوچستان با بیان اینکه این گیاه
یرقان و فلج را درمان و صدا را باز میکند، خاطرنشان کرد: تخم گیاه دارویی
گلرنگ بادها و نفخ شکم را برطرف میکند و برای کاهش تب بلغمی بسیار مفید
است و سینه را پاک میکند.
یاری در رابطه با روش تکثیر این گیاه گفت:این گیاه بهوسیلهی بذر تکثیر میشود و زمان کشت آن به شرایط محل رویش بستگی دارد.
وی افزود: گلرنگ در مناطق گرمسیر بهعنوان پائیزهی گلرنگ مهر و آبانماه و
برای کشت بهاره آن اوائل اردیبهشتماه است و فاصله ردیفهای کاشت آن بین
40 تا 50 سانتیمتر و فاصلهی دو بوته روی ردیف کاشت، نیز متفاوت بوده و به
بافت خاک بستگی دارد.
مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری سیستان و بلوچستان در رابطه با مناطق
پراکنش این گیاه گفت: این گیاه بومی مشرق زمین بوده و از نواحی عربستان
برخاسته و پس از آن به دیگر مناطق دنیا منتشر شده است و امروزه در اغلب
کشورها کاشته میشود.
یاری خاطرنشان کرد: در ایران نیز در خراسان، تفرش، تبریز، و برخی مناطق دیگر میروید.