مدیر
گروه بیوشیمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد از پژوهشهایی خبر داد که نتایج آن
گواهی بر تاثیرات مثبت گیاه بومادران بر کاهش عوامل تهاجمی و آسیبرسان به
معده است.
دکتر
محمد سوختانلو در گفتوگو با خبرنگار علمی خبرگزاری دانشجویان
ایران(ایسنا)- منطقه خراسان، اظهار کرد: عصاره گیاه بومادران با تقویت
عوامل محافظتکننده مخاط معده، کاهش ترشح اسید، افزایش موکوس، تضعیف عوامل
تهاجمی و آسیبرسان، کاهش تولید رادیکالهای آزاد و افزایش ترکیبات آنتی
اکسیدان در پیشگیری از ایجاد زخم معده تاثیرات مثبتی دارد.
وی ادامه
داد: نتایج تحقیقات انجام گرفته نشان میدهد که عصاره آبی-الکلی گیاه
بومادران اثر قابل توجهی بر زخم معده ناشی از ایندومتاسین در موش صحرایی
دارد. این اثرات عمدتاً با کاهش اسید، افزایش ترشح مخاط(موسین) و افزایش
عوامل آنتی اکسیدانت در بافت معده انجام میگیرد.
وی در ادامه به
برخی از ویژگیهای گیاه بومادران اشاره و خاطرنشان کرد: بومادران گیاهی است
نسبتا کوچک با ارتفاعی حدودا ۱۵ تا ۴۰ سانتیمتر که در طب سنتی ایران، به
عنوان تقویتکننده و آرامبخش دردهای معده کاربرد زیادی داشته، بهطوریکه
دم کرده این گیاه برای سوء هاضمه همراه با نفخ و کاهش اسید معده مفید
دانسته شده است.
این عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد با بیان
این مطلب که «گیاه بومادران به علت دارا بودن تانن و مواد تلخ معطر بر روی
سیستم اعصاب و بیماریهای عصبی مانند ضعف اعصاب و صرع اثر به سزایی دارد»،
تاکید کرد: تنها گفتن این که یک گیاه بر روی یک بیماری خاص مؤثر است کافی
نبوده و باید در تهیه یک داروی گیاهی نوع مواد مؤثر، مقدار، فرمولاسیون و
مکانیسم اثر آنها ذکر و عوارض جانبی آن نیز مورد توجه قرار گیرند.
سوختانلو
در پایان به تشریح روش انجام این پژوهش پرداخت و توضیح داد: ابتدا با
استفاده از داروی ایندومتاسین در موشها، زخم معده ایجاد شد و سپس اثر
درمانی و در ادامه اثر پیشگیریکننده تجویز گیاه بومادران بعد و قبل از
ایجاد زخم معده مورد بررسی قرار گرفت که طی آن اثرات مثبت درمانی این گیاه
روشن و در بررسی پاتولوژیک نیز بهبود زخم مشاهده شد.
این طرح پژوهشی
در قالب پایاننامه کارشناسی ارشد رشته بیوشیمی بالینی مهدی کوشکی و به
راهنمایی اساتید گروههای بیوشیمی و فیزیولوژی، دکتر محمد سوختانلو، دکتر
سعید نیازمند و دکتر طیبه کیانوش و همچنین دکتر حمیدرضا صادقنیا در گروه
فارماکولوژی و دکتر طیبی در گروه پاتولوژی دانشکده پزشکی انجام گرفته است.
گفتنی است این پروژه تحقیقاتی در گروه بیوشیمی دانشگاه علوم پزشکی مشهد و با حمایت مالی این دانشگاه به انجام رسیده است.