گروه اسناد و اطلاع رسانی- امروز، پرثمرترین نعمت بیکران
خداوند در دل خاک نهاده می شود تا خرمی و شادابی را برای انسان ها به
ارمغان آورد. درخت؛ نبض سبز زمین، نماد پاکی طبیعت و تندیس استواری، که با
ایجاد هوایی پاک و مطبوع، طبیعت را زندگی دوباره می بخشد.
درختان
از خانواده های گیاهی متنوعی هستند که مظهر زیبایی، حیات و یکی از
پرثمرترین نعمت های بیکران خداوند به شمار می روند. این موهبت الهی نماد
آبادانی و شاخص سبزی، خرمی و زندگی است که سبب تلطیف هوا، آسایش و رفاه
مردم و پاکیزگی طبیعت می شود.
درخت سبزترین نماد خلقت است که با
تولید اکسیژن نقش عنصر تصفیه کننده هوا را در طبیعت ایفا می کند و علاوه بر
پاک سازی هوا با دارا بودن مزایای چون زیباسازی محیط زندگی، حفظ خاک،
تولید چوب و غیره همواره در زندگی تمامی موجودات زنده موثر بوده و هست.
در
گذشته استفاده از درخت برای رفع احتیاجات انسان های اولیه به گونه ای
ابتدایی و فارغ از آسیب رساندن به عناصر طبیعت بود به گونه ای که تنها در
مواردی کم از این عنصر برای رفع احتیاجات انسان ها استفاده می شد اما با
گذشت زمان و پیشرفت تکنولوژی، جنگل ها تخریب و درختان نابود شدند و این امر
سبب شد تا سلامت چرخه طبیعت در معرض خطر قرار گیرد.
بنابراین
انسان هایی که دوستدار طبیعت و سبزترین نماد خلقت بودند، به فکر محافظت از
این منبع الهی افتادند و برای نخستین بار ˈجولیوس استرلینگ مورتونˈ از
ایالت نبراسکا در 10 آوریل 1872 روزی را برای درختکاری نام گذاری کرد تا
بتواند با این عمل نیک خواهانه سبب گسترش منابع طبیعی چون جنگل ها و از
میان بردن ابزارهای آسیب رساننده به این منابع سبز شود و در این روز، با
همت دوستداران طبیعت بیش از یک میلیون درخت کاشته شد. اما بعد از مدتی این
تاریخ، به آخرین جمعه ماه آوریل، انتقال یافت.
بعدها این روز در
دیگر کشورها نیز گرامی داشته شد و فرهنگ حفاظت از محیط زیست و طبیعت زنده
در سراسر جهان گسترش یافت. کشورهای مختلف دنیا با توجه به آب و هوای کشور
خود، روزی را که درخت قابلیت رشد کردن داشته باشد، در تقویم سرزمین خود به
نام این روز ثبت کردند تا بتوانند با کاشت درخت ها و نهال های متفاوت در
جهت حفظ نبض سبز زمین، کوشا باشند.
اما روز درختکاری در ایران
دارای پشتوانهای قوی چون علایق دینی، ملی و سنت های تاریخی است که از قدمت
بسیار طولانی برخوردار است. آنچه از شواهد و مدارک باقی مانده برداشت می
شود آن است که ایرانیان باستان در جشن های خاصی که برگزار می کردند به
درختکاری پرداخته و اینگونه به خاک و زراعت احترام می گذاشتند.
علاوه
بر این مسائل، درختکاری با اعتقادات مذهبی مردم تا حد زیادی پیوند داشته و
دارد چراکه کاشت درخت را نوعی عبادت و یکی از سنت های پسندیده می
پنداشتند، که به کرات نسبت به آن در روایات تاکید شده است به گونه ای که
قرآن کریم در بیش از بیست آیه به راز رویش گیاهان اشاره می کند و همچنین
پیامبر اکرم(ص) در خصوص این عمل شایسته می فرمایند: ˈ هر که نهالی بکارد،
خداوند به مقدار میوهای که از آن درخت به دست می آید، در نامه اعمال او
پاداش مینویسد.ˈ
در کشور ما به منظور جلوگیری از تخریب منابع
طبیعی و مشکلات زیست محیطی از پانزدهم تا بیست و دوم اسفند ماه، به عنوان
ˈهفته منابع طبیعیˈ نامگذاری شد و نخستین روز این هفته، یعنی پانزدهم اسفند
را ˈروز درختکاریˈ نام نهاده شد.
انجام نمادین توزیع نهال انواع
درختان متناسب با شرایط جوی مناطق مختلف در کشور و آموزش شیوه های کاشت
آنها، فرهنگ آشتی با طبیعت را در تمامی نقاط ایران گسترش می دهد. البته
شرایط آب و هوایی خشک و کم باران ایران سبب شده تا اهمیت این فرآیند فرهنگی
و زیست محیطی در کشور دوچندان شود.
امروزه با توجه به اهمیت طبیعت
سالم و فضای سبز به عنوان وسیله ای برای بقای بشر و میراثی ارزشمند برای
همه انسان ها، این تکلیف برماست تا با حفظ و حراست از منابع طبیعی موجود و
توسعه پایدار و گسترش این نعمت الهی، وظیفه دینی و ملی خود را انجام دهیم و
به بهانه گرامی داشت این روز، با احترام به محیط زیست و برنامه ریزی های
منسجم و مستمر در جهت احیاء و نگهداری این نعمت الهی بکوشیم.