شبدر قرمز :
نام علمی : Tr. Pratense
یکی از خوشخوراکترین علوفه های نواحی خنک است و بوی گل آن از شبدر سفید بیشتر است.
در این گیاه بذرگیری مشکل است و خودناسازگاری ( Self in Compaitibility ) دارد.
ریشه افشان قویتری از شبدر سفید دارد و ساقه ها توپرتر و خشن تر هستند ( ریشه مستقیم است و ممکن است 1-2 متر نفوذ کند و حداکثر فعالیت در عمق 30Cm خاک است ) .
برگهای لوزی و علامت مثلث قاعده را دارند. در طبیعت سه نوع شبدر قرمز داریم :
معمولی ، کوهی و خوشه ای که از نظر گل و برگ فرق دارند. شبدر کوهی و خوشه ای زراعی نیستند و کشت نمی شوند.
شبدر کوهی مثل شبدر سفید کوهی ، شاخه گل انشعاب دارد و برگ درازتر از مهمولی است. گاه به روش رویشی تکثیر می شوند چون بذرگیری سخت است.
شبدر قرمز زراعی گیاه چندساله است ولی بصورت علوفه دوساله کشت می شود. در خاکهای اسیدی بهترین رشد را دارند و زندگی آن به آهک بستگی دارد.
PH=6 - 6/8 . از نظر آب و هوا ، هوای مرطوب و مناطق نسبتاً سرد را ترجیح می دهد. زمین باید غنی از مواد غذایی باشد.
شبدر قرمز رشد ابتدایی بطئی دارد. بنابراین در کشت مخلوط با غلات مناسب است و در جهت عمود بر خطوط غلات باید کشت شود که از نور کافی بهره مند شود.
میزان بذر 10 - 20 Kg در هکتار و بهترین زمان برداشت زمان به گل نشستن کامل است. بهترین روش مصرف چرای احشام است که در زمان کاملاً به گل شستن صورت می گیرد.
هر 4 - 5 سال ، یکبار باید در زمین کشت شود.