نام علمي
Valeriana erotica
نام لاتين
Long-flowered Spur-valerian
دانستنیهای علمی
رده‌بندی و جایگاه تبارشناختی
Centranthus longiflorus با نام رایج «والرین قرمز»، از تیرهٔ پیچ‌امینیان (Caprifoliaceae) و در زیرخانوادهٔ Valerianoideae جای می‌گیرد؛ گروهی که در گذشته اغلب به‌صورت تیرهٔ مستقل Valerianaceae شناخته می‌شد. این گونه در جنس Centranthus قرار دارد که با گل‌آذین‌های خوشه‌ای و حضور اسپور (لولهٔ شهد) در گل‌ها شناخته می‌شود و از نظر ریخت‌شناسی با «Valeriana» نزدیکی دارد.
خاستگاه جغرافیایی و پراکنش
خاستگاه طبیعی C. longiflorus عمدتاً در حوزهٔ مدیترانهٔ شرقی و بخش‌هایی از غرب آسیا گزارش می‌شود. پراکنش آن با کمربندهای اقلیمی نیمه‌خشک تا مدیترانه‌ای هم‌پوشانی دارد و در نواحی دارای تابستان‌های گرم و زمستان‌های معتدل تا سرد دیده می‌شود.
زیستگاه و سازگاری‌های اکولوژیک
این گیاه بیشتر در شیب‌های سنگلاخی، پرتگاه‌ها، دیواره‌های آهکی و خاک‌های کم‌عمق با زهکش بالا رشد می‌کند. سازگاری با کم‌آبی و مواد غذایی محدود، از طریق چرخهٔ رشد متناسب با فصل‌های مرطوب‌تر و توان استقرار در شکاف سنگ‌ها تقویت می‌شود. گل‌های لوله‌ای و شهددار آن با گرده‌افشان‌هایی مانند پروانه‌ها و زنبورها سازگار است.
تاریخچهٔ نام‌گذاری و اشاره‌های علمی
نام «Centranthus» از ریشه‌های یونانی kentron (خار/تیغ) و anthos (گل) گرفته شده و به ساختار اسپور یا زائدهٔ گل اشاره دارد. صفت گونه‌ای longiflorus به «گل‌های نسبتاً بلند» دلالت می‌کند و در توصیف‌های کلاسیک گیاه‌شناسی برای تمایز از خویشاوندان نزدیک به‌کار رفته است.
![والرین قرمز]()
خصوصیات - معرفی
ارتفاع گیاه در این نواحی به 1.5 متر میرسد و لوله گرده در گل آذین به 18 میلی متر می رسد. زیرگونه های والرین قرمز عمدتا در برگ های cauline فوقانی از همدیگر قابل تشخیص هستند.
![red valerian]()
شرایط محیط رشد
دمای مورد نیاز
15-20 درجه سانتیگراد
خاک مورد نیاز
خاک با زهکشی مناسب
دما و اقلیم
Valeriana erotica (والرین گل‌دراز) در اقلیم‌های خنک تا معتدل بهترین رشد را نشان می‌دهد. دمای بهینه رشد معمولاً حدود ۱۰ تا ۲۰ درجهٔ سانتیگراد است و گرمای طولانی‌مدت (بیش از ۲۵–۲۸ درجه) می‌تواند باعث کاهش رشد رویشی و افت کیفیت شود. در بسیاری از شرایط، سرمای زمستانه برای ورود به فاز زایشی و پایداری چرخه رشدی مفید است.
نور و تابش
نور زیادِ غیرمستقیم یا آفتاب ملایم صبحگاهی برای این گونه مناسب‌تر از آفتاب تند ظهر است. در مناطق گرم، نیم‌سایه (به‌ویژه در ساعات میانی روز) از تنش نوری و تعریق بیش از حد جلوگیری می‌کند. در نواحی خنک‌تر، آفتاب کامل می‌تواند موجب استحکام بوته و گلدهی بهتر شود.
رطوبت و آبیاری
این گیاه به رطوبت یکنواخت خاک علاقه‌مند است. خشکی‌های پی‌درپی باعث ضعف رشد و کاهش طراوت برگ‌ها می‌شود، اما ماندابی شدن نیز به پوسیدگی ریشه می‌انجامد. آبیاری عمیق با فاصله‌های منظم و حفظ زهکشی مناسب، بهترین راهکار است؛ به‌ویژه در فصل رشد فعال.
خاک، بافت و اسیدیته
خاک‌های لومی تا لومی-شنیِ غنی از مواد آلی برای والرین گل‌دراز ایده‌آل هستند. زهکشی خوب در کنار ظرفیت نگهداری رطوبت باید هم‌زمان فراهم شود. بازه pH نزدیک خنثی تا کمی اسیدی (حدود ۶ تا ۷) معمولاً مناسب است؛ در خاک‌های بسیار قلیایی، جذب برخی عناصر کاهش یافته و رشد کند می‌شود.
تهویه و تغذیه
گردش هوای ملایم، ریسک بیماری‌های قارچی را کم می‌کند. افزودن کمپوست کاملاً پوسیده یا کود دامی کهنه در ابتدای فصل، به بهبود ساختمان خاک و تغذیه کمک می‌کند؛ کوددهی سنگین ازته می‌تواند رشد نرم و حساس به بیماری ایجاد کند.
خواص و کاربردهای دارویی و صنعتی
والرین قرمز جز گیاهان دارویی به شمار می رود. حاوی رزین، کومارین ها، مواد فنولیکی و اسانس ها می باشند که همه خواص آنتی اکسیدانی و ضد میکروبی دارند، بنابراین این گیاه خواص ضد سرطانی رو دارد.
ساير تصاوير :
گياهان ديگر از همين جنس :
آشنایی با جنس سنترانتوس و همه گونه های آن گياهان ديگر از همين خانواده :
آشنایی با تیره کاپریفولیاسه - پیچ امین الدوله و جنس های آن