این گیاه با نام علمی Salix discolor و نام مرسوم (Pussy Willow) که به فارسي سرو وحشی خزدار ناميده ميشود، گياهي از خانواده Salicaceae بومي بومی شمال و مرکز آمریکای شمالی، بهویژه کانادا و شمال ایالات متحده، در حاشیه رودخانهها، مردابها و زمینهای مرطوب مي باشد. نياز هاي اين گياه عبارتند از نور: زیاد رطوبت: کمی مرطوب دماي محيط: 15 تا 25 خاک: خاک مرطوب تا خیس، لومی یا شنی با زهکشی متوسط، غنی از مواد آلی، با pH اسیدی تا خنثی (حدود 5.5 تا 7)
دانستنیهای علمی
خانواده و ردهبندی گیاهشناسی
Salix discolor که در فارسی گاهی «سرو وحشی خزدار» یا بهدرستی «بید خزدار» نامیده میشود، به خانواده Salicaceae تعلق دارد. این خانواده شامل درختان و درختچههای رطوبتدوست مانند بیدها (Salix) و صنوبرها (Populus) است. جنس Salix یکی از متنوعترین جنسها در فلور مناطق معتدل جهان بهشمار میآید و گونه S. discolor از نظر ریختشناسی در گروه بیدهای درختچهای قرار میگیرد.
منطقه بومی و پراکنش جغرافیایی
زیستبوم اصلی Salix discolor در آمریکای شمالی است. این گونه بهطور طبیعی در شرق و مرکز کانادا، شمال و شرق ایالات متحده و بخشهایی از ناحیه دریاچههای بزرگ پراکنده است. در این مناطق، حضور آن بیشتر در نواحی سرد تا معتدل با زمستانهای طولانی مشاهده میشود. گزارشهایی از کشت زینتی آن در اروپا و دیگر قارهها نیز وجود دارد، اما اینها خارج از محدوده بومی بهشمار میآیند.
زیستگاه و بومشناسی
Salix discolor در زیستگاههای مرطوب مانند حاشیه رودخانهها، نهرها، تالابها و باتلاقها رشد میکند. این گونه از شاخصهای پوشش گیاهی مناطق با خاکهای اشباع از آب و دارای زهکشی ضعیف است. سیستم ریشهای گسترده آن در تثبیت خاک و کاهش فرسایش ساحلی نقش مهمی دارد. همچنین، بهعنوان منبع زودهنگام گرده و شهد برای حشرات گردهافشان در اوایل بهار اهمیت اکولوژیک دارد.
تاریخچه نامگذاری و استفادههای علمی
نام گونهای discolor به تفاوت رنگ سطوح بالایی و پایینی برگها اشاره دارد. این بید از قرن نوزدهم در فلور آمریکای شمالی توصیف و در فلورهای منطقهای بهعنوان گونه شاخص تالابها ثبت شده است. مطالعات فیزیولوژیک و بومشناختی متعددی روی این گیاه انجام شدهاند، از جمله بررسی سازگاری آن با غرقاب، تحمل سرما و نقش آن در شبکههای غذایی زیستگاههای تالابی.
خصوصیات - معرفی
ویژگیهای کلی اندامهای گیاه Salix discolor
سرو وحشی خزدار (Salix discolor) درختچهای تا درختی کوچک با قامت معمولاً ۲ تا ۶ متری است. فرم کلی بوته گسترده، نسبتاً باز و دارای شاخههای متعدد و انعطافپذیر است. پوست ساقه در سنین کم صاف و سبز مایل به زیتونی، و در پایههای مسنتر خاکستری تا قهوهای و کمی شیاردار میشود.
ساقه و شاخهها
ساقهها باریک، استوانهای و بسیار انعطافپذیر هستند. شاخههای یکساله معمولاً به رنگ قهوهای مایل به زیتونی تا سرخفام کمرنگ دیده میشوند. جوانهها تخممرغی، کمی متورم و با فلسهای قهوهای براق پوشیده شدهاند. سطح شاخههای جوان تقریباً بدون کرک یا با کرک بسیار ظریف است.
برگها
برگها متناوب، باریک تا سرنیزهای، با طول تقریبی ۴ تا ۱۰ سانتیمتر و عرض ۱ تا ۲ سانتیمتر هستند. حاشیه برگها اغلب کامل تا کمی دندانهریز است. رنگ سطح رویی برگ سبز تیره و براق، و سطح زیرین سبز روشن تا مایل به آبی است. در اوایل رشد، برگهای جوان میتوانند اندکی پوشیده از کرکهای لطیف باشند که تدریجاً از بین میروند. دمبرگ کوتاه و معمولاً بدون گوشوارکهای بزرگ است.
گلآذین و گلها (گربهنشانها)
سرو وحشی خزدار دوپایه است؛ گلهای نر و ماده روی پایههای جدا قرار میگیرند. گلها به صورت گربهنشان (کاتکین) متراکم و استوانهای، پیش از ظهور کامل برگها در اواخر زمستان تا اوایل بهار ظاهر میشوند. گربهنشانهای نر ضخیمتر، کوتاهتر و معمولاً با فلسهای کرکی خاکستری تا نقرهای پوشیده شدهاند که ظاهر «خزدار» به گیاه میدهند. گربهنشانهای ماده باریکتر و کمی بلندترند و پس از گردهافشانی به میوههای پوشینه کوچک دانهدار با کرکهای پنبهای سفید تبدیل میشوند.
شرایط نگهداری سرو وحشی خزدار
نور مورد نياز
زیاد
آبياري و رطوبت
کمی مرطوب
دماي مورد نياز
15 تا 25 درجه سانتیگراد
خاک مورد نياز
خاک مرطوب تا خیس، لومی یا شنی با زهکشی متوسط، غنی از مواد آلی، با pH اسیدی تا خنثی (حدود 5.5 تا 7)
|
دامنه پراکنش و اقلیم مناسب
سرو وحشی خزدار (Salix discolor) بومی نواحی معتدل و سرد نیمکره شمالی است. این گونه به اقلیمهای خنک تا معتدل با زمستانهای سرد و تابستانهای ملایم سازگار است. حضور آن معمولاً در کنار رودخانهها، حاشیه تالابها و زمینهای مرطوب مشاهده میشود که نشاندهنده نیاز بالای آن به رطوبت خاک است.
دما و نیاز سرمایی
این گیاه مقاومت خوبی به سرما دارد و دماهای زیر صفر را تحمل میکند. برای رشد بهینه، دامنه دمایی ۱۰ تا ۲۵ درجه سانتیگراد در فصل رشد مناسب است. دورهای از سرمای زمستانه برای تنظیم چرخه فنولوژیک (رشد-خواب) ضروری است و در مناطق با زمستانهای بسیار گرم عملکرد آن ضعیف میشود.
رطوبت هوا و آب آبیاری
سرو وحشی خزدار نیازمند رطوبت بالای خاک است و خشکیهای طولانی را تحمل نمیکند. رطوبت دائماً متوسط تا زیاد در ناحیه ریشه برای رشد مناسب و تولید شاخههای سالم حیاتی است. در کشت زراعی، آبیاری منظم با جلوگیری از غرقاب طولانیمدت توصیه میشود، هرچند گیاه نسبت به دورههای کوتاه غرقابی مقاوم است.
نور و استقرار مکانی
این گونه، آفتابدوست است و در نور کامل بهترین رشد را نشان میدهد. در سایه متوسط نیز میتواند زنده بماند، اما تراکم شاخساره و گلدهی کاهش مییابد. کاشت در مکانهای کاملاً آفتابی با حداقل ۶ ساعت نور مستقیم در روز توصیه میشود.
خاک، بافت و pH
سرو وحشی خزدار در خاکهای رسی، لومی و حتی شنی با شرط تأمین رطوبت کافی رشد میکند. خاکهای عمیق، حاصلخیز و غنی از مواد آلی بیشترین رشد را فراهم میسازند. pH کمی اسیدی تا خنثی (حدود ۵٫۵ تا ۷) برای جذب مطلوب عناصر غذایی مناسب است. زهکش نیمهکافی مطلوب است، اما گیاه نسبت به خاکهای موقتا اشباع از آب نیز سازگار است.
منابع :
ساير تصاوير :
گياهان ديگر از همين جنس :
گياهان ديگر از همين خانواده :